आठवण तुझी काढत असता
भरून येति डोळे
का गेलीस सोडूनि मला
मनी कंठ दाटे
गेलीस तू मला सोडूनि
तो दिवस होता काळा
विसरू कसे ते क्षण
अनुभवल्या त्या झळा
प्रकृतीस जपावे नेहमी
तुझेच हे सांगणे
पण तुझ्याच बाबतीत हे
कसे ग असे हे घडावे
नाही करता आली
तुझी जास्त सेवा
खंत माझ्या मनाची
झालो मी प्रेमाचा भुकेला
तुझ्यासवे घालवलेले काही क्षण
बेचैन करतात मला
जगात वावरण्याचा शहाणपणा
कुठून ग शिकवलास मला
विविध कालागुणांची खाण तू
बीज रोवलेस माझ्यात
त्या बीजाचा होताना वृक्ष
तू का नाहीस या जगात
दिवस सरता सरले
वर्षे झाली सात
आठवणी मात्र तशाच राहिल्या
माझ्या कोमल हृदयात
©चेतन जोग
