આજે તો સોનલ કવિતા ને બપોરે ખેંચી જ ગઈ. સવારે એને ફોને કરેલો , “કવિતા, તું તૈયાર રહેજે. હું તને લેવા આવીશ. કેટલા સમય થી તું ઘર ની બહાર જ નથી નીકળી. “ ૩ વાગે સોનલ આવી ને એને લઇ ને એક આઈસ્ક્રીમ પાર્લર માં લઇ ગઈ . “યાર, તું જો તો ખરી, કેવી દેખાય છે ? આખો દિવસ ઘર ના માત્ર ઢસરડા ! “ હા પણ સોનલ , તું સમજ ..બાપુજી ને લકવો ને હમણાં બા ને ડેન્ગ્યુ થયો. બે મહિના થી બંને પથારીમાં જ છે .. બિલકુલ એ બંને ની સેવા માં જ છું. એમને જરૂર હોય એટલે મારે રહેવું જ પડે ને ! “ હા, તો ચલ, અત્યારે એ ટેન્શન મૂક. તને ફ્રેશ કરવા જ બહાર લઇ આવી છું. “ અલકમલક ની વાતો કરી સોનલ એને ૪ વાગે ઘરે મૂકી ગઈ.
પથારી માં સૂતેલા બા-બાપુજી નો ગુસ્સો નાક પર હતો. આવવા દે દીકરા ને , તારી બધી વાત કરું છું . એમ કહેતાં બા બરાડ્યા. રાત્રે તન્મય એ એને ખૂબ ઠપકો આપ્યો. સસ્મિત એ એટલું જ બોલી “ ફરી આવું નહિ કરું. “
મન માં વિચાર્યું , “છોરું કછોરું થાય , પણ માવતર કદી કમાવતર ના થાય ! “ કહેવત કોકે તો સુલટાવવી પડશે ને ! “.
