#કાવ્યોત્સવ ...
પ્રેમ લાગણી સંબંધ...
દર્દ માં કણસતા દિલ ને પૂછો કે દર્દ શું હોય??
પાણી વિના તરફળિયા મારતી માછલી....
પાણી માં ડૂબતો એ જીવ જે બહાર આવવા મથતો....
ખુદ પોતાની જાતને પાણી ને હવાલે કરતો કોઈ જીવ....
એ ભિખારી જેની પાસે ભીખ માંગવા પણ હાથ નથી....
એ હાથ કે જેને પોતાના પુત્ર ને કાંધ આપવી પડે....
એ માં કે જેને પોતાની પુત્રી કૂખ માં જ મારી નંખાવવા માં આવે....
એ ભાઈ કે જેની ક્લાઈ રેશમ ના એ ધાગા થી ખાલી રહેતી...
એ બહેન કે જેને માબાપ પછી આ દુનિયા માં કોઈ પોતાનું કહી શકાય એવું હોતું જ નહીં....
કાંટા વાગેલા પગે પણ હસીને મંજિલ પાર કરતો માનવી....
એ માં જેની છાતી તો દૂધ થી ભરેલી છે પણ એને પાવા એનું બાળક આ દુનિયામાં રહ્યું નથી....
એ બાળક કે જે જન્મતા ની સાથે જ અનાથ થઈ જાય.....
દીકરી ની વિદાય વેળા એ રોકી રાખેલા બાપ ના એ આંસુ નું પુર....
એ શહીદ કે જેને નસીબે જેના માટે એ મર્યો એ ધરતી પણ નથી.....
એ સ્ત્રી જે સવારે વધૂ અને ઢળતી સાંજે વિધવા થઈ...
એ દિલ જેની પર આપણે મરતા હતા એ દિલ હવે ક્યારેય ધબકશે નહિ.....
એ પગ જે પેટ માં લાત મારતા તો માબાપ ના મન માં ખુશી નોહતી સમાતી જે સમય આવ્યે મોંઢા પર લાત મારી ને ઘર બહાર કરી દે છે.....
એ શ્રદ્ધા જે માનવી ને ગમે તેવા સંજોગોમાં અડગ રાખતી તે જ ક્યારેક એને નાસ્તિક બનાવી નાંખતી....
એ સ્ત્રી જે પોતાની જાતને ભૂલી ને પરિવાર ને આખું જીવન સમર્પિત કરતી તોય લોકો કેહતા તે કર્યું જ શું છે?
#સાંઈ સુમિરન...
