સાંજનો સમય હતો, સૂર્ય ધીરે ધીરે ક્ષિતિજ તરફ જુકતો જતો હતો. કેવો ગજબ નઝારો હતો ! જાણે એ ધગધગતો સૂર્ય દરિયામાં ડૂબકી લગાવતો હોય. મોજાં તો એની ધૂનમાં જ મદમસ્ત હતા અને ચંદ્રના દીદાર થી થોડા વધારે જ મોજમાં આવી ગયા હતા. અત્યાર સુધી દુરથી જ આવ-જા કરતા મોજાં હવે મારા પગને પંપાળવા લાગ્યા હતા. ક્ષિતિજ પર એક નાનકડી હોડી દેખાતી હતી, એ હોડી એની પાછળ સૂર્ય અને પછી જાણે દરિયાનો અંત. આવું જ ચિત્ર હું બાળપણમાં દોર્ય કરતો, આજે એ આંખો સામે જીવંત હતું. પ્રકૃતિનો આ ભરપુર નઝારો હું માણી રહ્યો હતો. મેં મારા હાથ થોડા ખુલ્લા કર્યા, થોડા ફેલાવ્યા અને જાણે અચાનક જ હવાઓએ મને ગળે લગાવી લીધો. પ્રકૃતિના આ પ્રેમ સામે હું નીહથ્થો થઇ ગયો અને હાથ એમ જ ખુલ્લા રહી ગયા. હવાઓ જાણે મારી પ્રેમિકાની જેમ મને ગળે લગાવીને કાનમાં કંઈ ધીમે ધીમે કહેવા માંથી રહી હતી અને હું એ સાંભળવા મથામણ કરી રહ્યો હતો. એટલામાં જ એક ચોખ્ખો અવાજ સંભળાયો......
'બેટા, ૭:૩૦ થયાં ઉઠી જ ચલ આજે સોમવાર છે તો આપણે મંદિરે જવાનું છે....'
