હું તો આહવીજ....
હું પોતાનાઓની જ ભીડમાં ખુદને એકલી અનુભવું છું...
ને,
હવે એકાંતમાં પણ હું ખુદને ભીડની વચ્ચે અનુભવું છું...
હા...
હા, હું ખુદ જ ખુદ થી ઘેરાયેલી છું...
પછી હોય એ...
ખારા ને લાય જેવા આંસુડાં...
કે,
મીઠું ને હેમ જેવું સ્મિત...
કે,
નિરુત્તર એવા ખુદનેજ દઝાડતા સવાલો...
તું રહ્યો ભલે સાવ લોકોની ભીડમાંય તે સાવ એકલો...
પણ ક્યારેક તો મારા જેવા ખુદના તારા એ એકાંતને માણી જો...
બનાવ એવી તે નવીન યાદો કે જે...
આપોઆપ જ વસી જાય હમેશ માટે હ્ર્દયમહીં...
નથી હોતું કોઈને યાદ રાખવું કે ભૂલવું...
આપણાં બસમાં...
દૂર ના તો દૂર જ રહી જાય છે...
કાંતો આવતા મૃત્યુની ખબર સાંભળી...
કે પછી એ પણ અવઘણી નાંખતા...
પણ નજીકના તો નજીક જ રહે છે...
તે છેલ્લી ઘડીએ આપી જાય...
પોતાના વ્હાલભર્યા ખોળાનું ઓશીકું...
હું તો,
જિંદગી વિતાવવા જ એકાંતમાં ભીડ અનુભવું છું...
પણ તું તો,
જિંદગી ની ભીડ માંય તે એકાંત અનુભવે છે...
ભલે રહ્યું બધુંય નોખુનોખું...
છેવટ નો એકાંત તો એકજ ને...
એકવાર માણી તો જો...
એકાંતને...
તને ક્યારેય નહીં પડવા દે...
એકલો...
