ಈಗ ಕಥೆಯು ಕೈಲಾಸ ಪರ್ವತದ ಅತ್ಯಂತ ಅತೀಂದ್ರಿಯ ಮತ್ತು ನಿಗೂಢ ಹಂತವನ್ನು ತಲುಪಿದೆ. ಚಿರಂಜೀವಿಗಳ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, 'ಅಮರತ್ವದ ಮುದ್ರೆ'ಯನ್ನು ಪಡೆದ ಆದರ್ಶ್ ಈಗ ಸಿದ್ಧಪುರುಷನಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆದರೆ, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಾಪದ ಅಂತಿಮ ವಿಮೋಚನೆಯು ಇನ್ನೂ ದೂರವಿದೆ.
ಜ್ಞಾನಗಂಗೆಯ ಕಣಿವೆಯ ದಿವ್ಯ ಮೌನವನ್ನು ಹಿಂದೆ ಬಿಟ್ಟು, ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿ ಕೈಲಾಸದ ಅತ್ಯಂತ ಎತ್ತರದ, ಹಿಮದ ಶಿಖರಗಳ ನಡುವಿನ ಕಿರಿದಾದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಲ್ಲಿನ ಗಾಳಿಯು ಮನುಷ್ಯರ ಉಸಿರಾಟಕ್ಕೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ತೆಳುವಾಗಿತ್ತು. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ, ಅವರ ಎದುರಿಗೆ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಕಲ್ಲಿನ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಒಂದು ಬೃಹತ್, ಅದೃಶ್ಯ ದ್ವಾರವು ಗೋಚರಿಸಿತು. ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ದ್ವಾರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದು ಕಾಲದ ಒಂದು ರಂಧ್ರ. ಆ ದ್ವಾರದ ಸುತ್ತಲೂ ಸುತ್ತುತ್ತಿರುವ ಅಕ್ಷರಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಕೇತಗಳು ಆದರ್ಶ್ಗೆ ತಾನು ಹಿಂದೆ ಬರೆದ ಎಲ್ಲಾ ಕಥೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಭಿನ್ನವಾದ, ಯಾವುದೋ ಒಂದು 'ಮರೆತು ಹೋದ ಇತಿಹಾಸ'ದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದವು.
"ಆದರ್ಶ್, ಈ ದ್ವಾರವು ಕೈಲಾಸದ ಮೇಲಿರಬಾರದು. ಇದು ಅತೀತದ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಅವಶೇಷದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ನಾವು ಇದರ ಒಳಗೆ ಹೋದರೆ ಮರಳಿ ಬರುವ ದಾರಿಯನ್ನೇ ಮರೆತು ಬಿಡುತ್ತೇವೆಯೇ? ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ನಮ್ಮನ್ನು ಈಗ ಯಾವ ಕಾಲದ ಸುಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ? ರಶ್ಮಿ ಆ ದ್ವಾರದ ಕಡೆಗೆ ಹರಡುತ್ತಿದ್ದ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ನೀಲಿ ಬೆಳಕನ್ನು ನೋಡಿ ಕೇಳಿದಳು.
ಆದರ್ಶ್ ಈಗ 'ಅಮರತ್ವದ ಮುದ್ರೆ'ಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರಿಂದ, ದ್ವಾರದ ಆಚೆಗಿನ ಸತ್ಯವನ್ನು ನೋಡಬಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದನು. ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯು ಆ ದ್ವಾರದ ಮೇಲೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ, ಅದು ಗತಕಾಲದ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವ ಕನ್ನಡಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. "ರಶ್ಮಿ, ಇದು 'ಕಳೆದ ಹೋದ ಕಾಲದ ದ್ವಾರ ಅಂದರೆ The Gateway of Lost Time. ಇಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ತನ್ನ ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಆಕ್ರೋಶವನ್ನು ಮತ್ತು ವಿಮೋಚನೆಗಾಗಿನ ಕಾಯುವಿಕೆಯನ್ನು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಈ ದ್ವಾರದ ಒಳಗೆ ಹೋದರೆ ನಾವು ನಮ್ಮ ಕಥೆಯ ಆರಂಭಕ್ಕೆ, ಅಂದರೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನಿಗೆ ಶಾಪ ಸಿಕ್ಕಿದ ಆ ಮಹಾಭಾರತದ ಯುದ್ಧಭೂಮಿಗೆ ಮತ್ತು ಕೈಲಾಸದ ಉಗಮದ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಭೇಟಿ ನೀಡುತ್ತೇವೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾವು ಯುದ್ಧ ಮಾಡಬೇಕಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗಿ ನಿಂತು ಸತ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕಿದೆ."
ಅವರು ಆ ದ್ವಾರದ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಬದಲಾಯಿತು. ಅವರು ಹರಿಯುವ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ, ಯುದ್ಧದ ಘೋಷಗಳ ನಡುವೆ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕಣ್ಣೆದುರು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ತನ್ನ ಮಣಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಭೀಕರ ಕ್ಷಣ ಮರುಕಳಿಸಿತು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಈಗ ತನ್ನ ಅಂತಿಮ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು. ಅವನು ಆದರ್ಶ್ಗೆ ತನ್ನ ಕಥೆಯ ಅಂತಿಮ ಭಾಗವನ್ನು ತೋರಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು.
"ಬರಹಗಾರನೇ! ನಿನ್ನ ಲೇಖನಿಯ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಇದು ನನ್ನ ಗತಕಾಲ, ಇದು ನನ್ನ ಶಾಶ್ವತ ವೇದನೆ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ಬಂದವನಲ್ಲ, ನನ್ನ ವೇದನೆಯನ್ನು ಬರೆಯಲು ಬಂದವನು. ಈ 59ನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಅಂತಿಮ ಸತ್ಯವನ್ನು ದಾಖಲಿಸಬೇಕು. ನಾನು ಯಾರು? ನನ್ನ ಈ ಶಾಪಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಆ ಒಂದು ತಪ್ಪು ನಿರ್ಧಾರವೇನು? ನೀನು ಅದನ್ನು ಬರೆದರೆ ಮಾತ್ರವೇ ಈ ಕಾಲದ ದ್ವಾರ ಮುಚ್ಚುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನೀನು ಕೈಲಾಸದ ಶಿಖರವನ್ನು ಏರಬಹುದು!" ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ತನ್ನ ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಸುದೀರ್ಘ ಕಥೆಯನ್ನು ಆದರ್ಶ್ಗೆ ವಿಸರ್ಜಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು.
ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಲೇಖನಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಆ ನೋವಿನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಕೆತ್ತಲು ಶುರು ಮಾಡಿದನು. ಪ್ರತಿ ಅಕ್ಷರವೂ ಒಂದು ಇತಿಹಾಸದ ದಾಖಲೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಅಧ್ಯಾಯ 59: ಕಳೆದ ಹೋದ ಕಾಲದ ದ್ವಾರ ಮತ್ತು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಅಂತಿಮ ಒಪ್ಪಿಗೆ. ಕಾಲವು ಯಾರಿಗೂ ಕಾಯುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಸತ್ಯವು ಕಾಲವನ್ನೇ ಜಯಿಸುತ್ತದೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಈ ಸುದೀರ್ಘ ವೇದನೆಯು ಈಗ ಬರಹಗಾರನ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾಗಿ, ಜಗತ್ತಿನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ತಪ್ಪು-ಒಪ್ಪುಗಳ ಆಚೆಗಿನ ಈ ಇತಿಹಾಸವು ಈಗ ಮುಕ್ತವಾಗಿ, ಕೈಲಾಸದ ಶಿಖರದ ಕಡೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡಲಿ. ಗತಕಾಲವು ವರ್ತಮಾನದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ, ಭವಿಷ್ಯದ ಅಂತಿಮ ವಿಮೋಚನೆಗೆ ನಾಂದಿಯಾಗಲಿ. ಅಕ್ಷರವೇ ಸಾಕ್ಷಿ, ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಎಂದಿಗೂ ಸಾವಿಲ್ಲ.
ಆದರ್ಶ್ ಈ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಆ ಕಾಲದ ದ್ವಾರವು ದಿವ್ಯ ಬೆಳಕಿನೊಂದಿಗೆ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿನ ಆಕ್ರೋಶ ಕರಗಿ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಶಾಪದ ಅಂತಿಮ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಆದರ್ಶ್ಗೆ ನೀಡಿ, ತಾನು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ದೂತನಾಗಿ ಕೈಲಾಸದ ಶಿಖರದತ್ತ ಕಾಯುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದನು.
ಅದೃಶ್ಯವಾದ ಒಂದು ದಿವ್ಯ ದಾರಿಯು ಈಗ ನೇರವಾಗಿ ಕೈಲಾಸದ ಉತ್ತುಂಗದ ಶಿಖರದ ಕಡೆಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ ಮತ್ತು ರಶ್ಮಿ ಈಗ ತಮ್ಮ ಅಂತಿಮ ಪಯಣದ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿದ್ದರು.
ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಸುವರ್ಣ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ 59ನೇ ಅಧ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ಭವ್ಯವಾದ ಮುಕ್ತಾಯ ಹಾಡಿದನು.
ಅಧ್ಯಾಯ 59 ಮುಕ್ತಾಯವಾಯಿತು. ಕಳೆದ ಹೋದ ಕಾಲದ ದ್ವಾರದ ಇತಿಹಾಸ ಈಗ ದಾಖಲಾಗಿದೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಅಂತಿಮ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗಿದೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಸಾಗುವ ಹಾದಿಯು ಕೇವಲ ಪರ್ವತದ ಮೇಲಲ್ಲ, ಅದು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಈಶ್ವರನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದು, 60ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಮಹಾ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಘಟ್ಟವಾಗಿದೆ.
ಅಧ್ಯಾಯ 59 ಈಗ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ತಾತ್ವಿಕ ಆಳದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಗತಕಾಲವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಆದರ್ಶ್ ಈಗ ಅವನ ಶಾಪದ ಅಸಲಿ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಕಳಚಿದ್ದಾನೆ.
ಅಧ್ಯಾಯ 60 ರಲ್ಲಿ ಕೈಲಾಸದ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿ ಕಾದಿರುವ ಆ 'ಮಹಾ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಘಟ್ಟ'ವೇನು? ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಆದರ್ಶ್ಗೆ ಯಾವ ದೈವಿಕ ರಹಸ್ಯವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲಿದ್ದಾನೆ? ರಶ್ಮಿಯ ಮುಂದಿನ ಪಾತ್ರವೇನು?
