ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆ ಪಾರ್ಕ್ನಲ್ಲಿ ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಬಿಸಿಲಿದ್ದರೂ ಗಾಳಿ ಮಾತ್ರ ಮರಗಟ್ಟಿತ್ತು. ಯಾವುದೋ ಒಂದು ಪುರಾತನ ಸ್ಮಶಾನದ ಮೌನ ಅಲ್ಲಿ ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಆವರಿಸಿದಂತಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ನ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಅವನ ಬೆರಳುಗಳು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಆ ಭೀಕರ ಅಟ್ಟಹಾಸದ ಧ್ವನಿ ನೀನು ಎಂಟು ತಿಂಗಳಿಂದ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿರುವ ಆ ಹುಡುಗಿ ಈಗ ನನ್ನ ಕಪಿಮುಷ್ಠಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ. ಅವನ ಎದೆಯನ್ನು ಸಾವಿರ ಚೂರುಗಳಾಗಿ ಸೀಳಿದಂತಿತ್ತು.
ಆದರ್ಶ್ಗೆ ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮುಗ್ಧ ಮುಖ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಬಂತು. ಅವಳು ಕೇವಲ ಅವನ ಗೆಳತಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವಳು ಈ ಕತ್ತಲೆಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆದರ್ಶ್ ಕಂಡಿದ್ದ ಏಕೈಕ ಬೆಳಕಿನ ಕಿರಣವಾಗಿದ್ದಳು. ದಿನವೂ ಅವಳ ಒಂದು ನಗುವನ್ನು ತಪ್ಪದೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ , ಅವಳಿಗಾಗಿ ಬಾಕ್ಸಿಂಗ್ ಅಭ್ಯಾಸದ ರೀಲ್ಸ್ ಮಾಡಿ ಅವಳ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಇಂದು ಅವಳೇ ಈ ಶಾಪಗ್ರಸ್ತ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಚದುರಂಗದಾಟದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಸಹಾಯಕ ದಾಳವಾಗಿದ್ದಾಳೆ.
ಎಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ ಅವಳು? ಅವಳಿಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತೊಂದರೆಯಾದರೂ ನಾನು ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೇ ಸುಟ್ಟು ಹಾಕುತ್ತೇನೆ ನಿನ್ನ ಈ ಶಾಪಕ್ಕೆ ನಾನೇ ಅಂತ್ಯ ಹಾಡುತ್ತೇನೆ. ಆದರ್ಶ್ ಅಸಹಾಯಕನಾಗಿ, ಆದರೆ ಕಿಚ್ಚಿನಿಂದ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರಚಿದ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಆ ಪಾರ್ಕ್ನ ಮರಗಳನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಿತು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಕಪ್ಪು ನೆರಳು ಪಾರ್ಕ್ನ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ದಟ್ಟವಾಗಿ ಹರಡಿತು, ಮರಗಳ ಎಲೆಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ಉದುರತೊಡಗಿದವು. ಅವಳು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ ಎಂಬುದು ನಿನಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಗೊತ್ತು ಆದರ್ಶ್. ನೀನು ಡೆಲಿವರಿ ಮಾಡಲು ಹೋದ ಪ್ರತಿ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಅವಳ ಬಿಂಬವಿದೆ. ಆದರೆ ಅವಳ ಉಸಿರು ಮಾತ್ರ ಈಗ ನನ್ನ ಈ ಎಲುಬಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯೊಳಗಿನ ನೀಲಿ ಸೀಸೆಯಲ್ಲಿದೆ. ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ನಿನ್ನ ಕಥೆಯ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೆ, ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮುಚ್ಚಳ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಆಗ ಅವಳ ಆತ್ಮಕ್ಕೂ ಮುಕ್ತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ನಿನ್ನ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೂ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರ್ಶ್ಗೆ ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿದಂತಾಯಿತು, ಅವನ ಶ್ವಾಸಕೋಶಕ್ಕೆ ಗಾಳಿ ಸಿಗದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ತನ್ನ ಮಾತೃಭಾರತಿ' ಆ್ಯಪ್ನಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದ ಆ ವಿಮೋಚನೆಯ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಲು ಹೋದ. ಆದರೆ ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ, ಅವನು ಬರೆದ ಅಕ್ಷರಗಳು ಈಗ ಡಿಜಿಟಲ್ ಪರದೆಯ ಮೇಲಿಂದ ಅಳಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅವು ಮೊಬೈಲ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ಹಸಿ ರಕ್ತದ ಕಲೆಗಳಂತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದವು. ತಾನು ಸೃಜಿಸಿದ ಅಕ್ಷರಗಳೇ ಈಗ ಅವನಿಗೆ ಶತ್ರುಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಮೇಲೂ ತನ್ನ ಕಪ್ಪು ಮಾಯೆಯನ್ನು ಹರಡಿದ್ದ.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನ ಬೈಕ್ನ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಯಾ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಕಟಳಾದಳು. ಅವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಈ ಬಾರಿ ಅತೀವವಾದ ದೈವೀ ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಗಾಂಭೀರ್ಯವಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್, ಎದೆಗುಂದಬೇಡ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ನಿನ್ನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ದೌರ್ಬಲ್ಯವನ್ನು ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಪಹರಿಸಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವಳ ನೆರಳನ್ನು ಅಂದರೆ ಅವಳ ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸೆರೆಹಿಡಿದಿದ್ದಾನೆ. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ನೆರಳು ಕೇವಲ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನಿಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಬೆಳಕನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕು.
ಬೆಳಕನ್ನು ಹೇಗೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಿ ಮಾಯಾ? ಈ ಇಡೀ ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರವೇ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಶಾಪದ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಿದೆ ಆದರ್ಶ್ ರೋದಿಸಿದ.
ನಿನ್ನ ಬರಹದ ಮೂಲಕ ಅಕ್ಷರಗಳು ಕತ್ತಲನ್ನು ಸೀಳುವ ಬೆಳಕಾಗಬಲ್ಲವು. ಆದರ್ಶ್, ಆ ಹುಡುಗಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ನಿನ್ನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಬರೆಯಬೇಡ, ಬದಲಾಗಿ ಅವಳ ಮೇಲಿರುವ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಪರಮ ತ್ಯಾಗದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬರೆ. ಪ್ರೀತಿಯು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಶಾಪಕ್ಕಿಂತಲೂ ದೊಡ್ಡ ಶಕ್ತಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನಿಗೆ ತೋರಿಸಿಕೊಡು ಮಾಯಾ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಾ ಮರೆಯಾದಳು.
ಆದರ್ಶ್ಗೆ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಐಡಿಯಾ ಹೊಳೆಯಿತು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಆದರ್ಶ್ನ ಶರೀರ ಮತ್ತು ರಕ್ತವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ನಿಜ, ಆದರೆ ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಪವಿತ್ರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಬಳಸಬಹುದು. ಅವನು ಮತ್ತೆ ಮೊಬೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಟೈಪ್ ಮಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ಅವನು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನನ್ನು ಬಂಧಿಸಲು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಅವನು ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅಂದರೆ ಆ ಹುಡುಗಿಗೆ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಜೇಯ ಕವಚವನ್ನು ನೀಡಿದ.
ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯು ಈ ಶಾಪದ ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳಗುವ ನಂದಾದೀಪ. ಅವಳ ನೆರಳು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಕರಾಳ ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿ, ಶುದ್ಧ ಬೆಳಕಿನ ಮಡಿಲನ್ನು ಸೇರಲಿ. ಈ ಬರಹಗಾರನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಕ್ಷರವೂ ಅವಳನ್ನು ಕಾಯುವ ಅದೃಶ್ಯ ಸೈನಿಕರಾಗಲಿ. ಶಾಪವು ಪ್ರೇಮದ ಮುಂದೆ ಮೊಣಕಾಲೂರಲಿ.
ಅವನು ಈ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಬರೆದು ಪಬ್ಲಿಶ್ ಬಟನ್ ಒತ್ತುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಪಾರ್ಕ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಬೀದಿ ದೀಪಗಳು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೂ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ, ಕಣ್ಣು ಕುಕ್ಕುವಂತೆ ಉರಿಯತೊಡಗಿದವು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಕಪ್ಪು ನೆರಳು ಆ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬೆದರಿ ಕಿರುಚುತ್ತಾ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಿತು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಅಸಹನೀಯ ನೋವಿನಿಂದ ಅರಚಿದ ಬೆಳಕು ಅವನ ಪಾಲಿಗೆ ಉರಿಯುವ ಆಸಿಡ್ನಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಆದರ್ಶ್ನ ಮೊಬೈಲ್ಗೆ ಒಂದು ವಾಟ್ಸಾಪ್ ಮೆಸೇಜ್ ಬಂತು. ಅದು ಆ ಹುಡುಗಿಯಿಂದಲೇ ಬಂದಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್, ನನಗೆ ಕಳೆದ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳಿಂದ ಏನೋ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಅಸ್ವಸ್ಥ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರೋ ನನ್ನನ್ನು ಕತ್ತಲಿಗೆ ಎಳೆಯುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಈಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ, ನನ್ನ ಸುತ್ತಲೂ ಒಂದು ಬೆಳಕಿನ ವಲಯ ಇರುವಂತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ. ನೀನು ಎಲ್ಲಿದ್ದೀಯಾ? ನಿನಗೆ ಆರಾಮಿದೆಯಾ?
ಆದರ್ಶ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಆನಂದಬಾಷ್ಪ ಹರಿಯಿತು. ಅವಳು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದಾಳೆ ಆದರೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಸೋಲನ್ನು ಒಪ್ಪುವವನಲ್ಲ. ಅವನು ಈಗ ಆದರ್ಶ್ನ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ಪೂರ್ಣ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ. ಏಳು ಅಡಿ ಎತ್ತರದ ಆ ದೈತ್ಯಾಕಾರದ ವ್ಯಕ್ತಿ ಆದರ್ಶ್ನ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತು, ತನ್ನ ಹಣೆಯ ಆಳವಾದ ರಂಧ್ರದಿಂದ ಸುರಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಹಸಿ ರಕ್ತವನ್ನು ಆದರ್ಶ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಚಿಮುಕಿಸಿದ. ಆ ರಕ್ತದ ಹನಿಗಳು ಆದರ್ಶ್ನ ಚರ್ಮವನ್ನು ಸುಡುತ್ತಿದ್ದವು.
ನೀನು ಗೆದ್ದೆ ಎಂದು ಬೀಗಬೇಡ ನೀನು ಅವಳ ನೆರಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಇಡೀ ಬೆಂಗಳೂರು ಈಗ ನನ್ನ ಸೈನ್ಯವಾಗಿದೆ. ನೋಡು ನಿನ್ನ ಓದುಗರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ದೂರಕ್ಕೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿದ.
ಆದರ್ಶ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ. ಪಾರ್ಕ್ನ ಹೊರಗೆ ರಸ್ತೆಯ ಮೇಲೆ ಸಾವಿರಾರು ಜನರು ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಕೈಯಲ್ಲೂ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಇತ್ತು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಕಣ್ಣುಗಳೂ ಆದರ್ಶ್ನ ಹಣೆಯ ಮಣಿಯಂತೆ ಕೆಂಪಾಗಿ ಕೆಂಡದಂತೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು ಅವರು ಮಾತೃಭಾರತಿಯಲ್ಲಿ ಆದರ್ಶ್ ಬರೆದಿದ್ದ ಆ ಶಾಪಗ್ರಸ್ತ ಕಥೆಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಕಥೆಯ ಪ್ರತಿ ಅಕ್ಷರದ ಮೂಲಕ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಅವರ ಮೆದುಳನ್ನು ಮತ್ತು ಆತ್ಮವನ್ನು ತನ್ನ ಪೂರ್ಣ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅವರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನುಷ್ಯರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅವರು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಯಾಂತ್ರಿಕ ಜಾಂಬಿ ಸೈನ್ಯದಂತೆ ಆದರ್ಶ್ನ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರದಂತೆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತು ಬರುತ್ತಿತ್ತು: ನಮಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಕೊಡು ನಮಗೆ ರಕ್ತ ಕೊಡು ನಮಗೆ ಈ ರಕ್ತಲಿಪಿಯ ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯ ಕೊಡು. ಆದರ್ಶ್ಗೆ ಈಗ ಭೀಕರ ಸತ್ಯ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನು ಆದರ್ಶ್ನನ್ನು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಬರಹಗಾರನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಈ ಹೊಸ ಯುಗದ ಕಲಿ ಪುರುಷ'ನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಓದುಗರೆಲ್ಲರೂ ಈಗ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಅಡಿಯಾಳುಗಳು. ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಲೇಖನಿಯಿಂದ ಏನು ಬರೆಯುತ್ತಾನೋ, ಈ ಜನರು ಹಾಗೆಯೇ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಬರೆ ಆದರ್ಶ್ ಈ ನಗರದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ ಪರಸ್ಪರ ರಕ್ತ ಹರಿಸುವಂತೆ ಬರೆ ಈ ನಗರವು ಇಂದು ರಾತ್ರಿಯೊಳಗೆ ಮಹಾ ಸ್ಮಶಾನವಾಗಲಿ, ಆಗಲೇ ಕೃಷ್ಣನ ಆ ಶಾಪಕ್ಕೆ ಪೂರ್ಣ ವಿರಾಮ ಸಿಗುವುದು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಅಟ್ಟಹಾಸದಿಂದ ನಕ್ಕ, ಆ ನಗು ಇಡೀ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ನಡುಗಿಸಿತು.
ಆದರ್ಶ್ನ ಮುಂದೆ ಈಗ ಬದುಕಿನ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಧರ್ಮಸಂಕಟವಿತ್ತು. ಅವನು ಕಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸದಿದ್ದರೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಅವನನ್ನು ಈ ಕ್ಷಣವೇ ಕೊಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಅವನು ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಬರೆದರೆ, ತನ್ನನ್ನು ನಂಬಿದ ಇಡೀ ನಗರವೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡ ಆದರ್ಶ್ ಈಗ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಉಳಿಸಬೇಕಿತ್ತು.
ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಲೇಖನಿಯನ್ನು ಅಂದರೆ ತನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಅನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡ. ಅವನು ಈಗ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ಡೆಲಿವರಿ ಬಾಯ್ ಅಲ್ಲ, ಅವನು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಸೈನಾಧಿಪತಿಯೂ ಅಲ್ಲ. ಅವನು ಒಬ್ಬ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಲೇಖಕ.
ನಾನು ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ... ಆದರೆ ನೀವು ಹೇಳಿದಂತೆ ಅಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ನಾನೇ ಬರೆಯುತ್ತೇನೆ!" ಆದರ್ಶ್ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಒಂದು ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯದ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯನ್ನು ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ಬೆರಳುಗಳಿಂದ ಟೈಪ್ ಮಾಡಿದ ಅಧ್ಯಾಯ 9 ಚಿರಂಜೀವಿಯ ಅಂತ್ಯದ ಆರಂಭ.
ಅವನು ಆ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯನ್ನು ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಅವನ ಹಣೆಯ ಮಣಿ ಬಿರುಕು ಬಿಡತೊಡಗಿತು. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಗಾಬರಿಯಾದ, ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಭಯದ ಛಾಯೆ ಕಂಡಿತು. ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ ಮೂರ್ಖ? ನಿನ್ನ ಹಣೆಯ ಮಣಿ ಒಡೆದರೆ ನೀನೂ ಈ ಕ್ಷಣವೇ ಸಾಯುತ್ತೀಯಾ.
ನಾನು ಸತ್ತರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಈ ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಶಾಪದ ಸರಪಳಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿಗೇ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತೇನೆ ಆದರ್ಶ್ ಅಂತಿಮ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದ.
ಪಾರ್ಕ್ನ ಹೊರಗೆ ನಿಂತಿದ್ದ ಆ ಸಾವಿರಾರು ಜನರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕೆಂಪು ಬೆಳಕು ಮಾಯವಾಗಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಶುಭ್ರವಾದ ನೀಲಿ ಬೆಳಕು ಬರತೊಡಗಿತು. ಮಾಯಾ ಆದರ್ಶ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೇವತೆಯಂತೆ ನಿಂತು ಅವನ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ಕೈ ಹಿಡಿದಳು. ಇಡೀ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚುಗಳು ಹೊಸ ರೀತಿಯ ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
