ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಆ ಪುಟ್ಟ ಬಾಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಮೌನವು ಒಂದು ಕರಾಳ ಶಕ್ತಿಯಂತೆ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಒಳಗಿನಿಂದ ಮೂರು ಬಾರಿ ಲಾಕ್ ಮಾಡಿದ್ದರೂ, ಅವನಿಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತ ಭಾವನೆ ಮೂಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮಂಚದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ, ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಆ 'ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಸ್ಸು' ಎಂಬ ಎಲುಬಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಇರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಗುಂಯ್ ಎಂಬ ಸದ್ದು ಅಂದರೆ Low frequency humming ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಕೇವಲ ಕಿವಿಗೆ ಕೇಳಿಸುವ ಶಬ್ದವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಇಡೀ ರೂಮಿನ ನೆಲವನ್ನೇ ಒಳಗಿನಿಂದ ನಡುಗಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ರೂಮಿನ ಒಳಗಿದ್ದ ಎಲ್.ಇ.ಡಿ ಬಲ್ಬ್ ಉರಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದರ ಬೆಳಕು ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋದಂತೆ ಕಪ್ಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯು ತನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಬೆಳಕನ್ನೇ ಹೀರಿಕೊಂಡು ಶೂನ್ಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಬೆವರುತ್ತಿದ್ದ ಕೈಗಳನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನೇ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಹಣೆಯ ಮೇಲಿರುವ ಆ ಕೆಂಪು ಮಣಿ ಈಗ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ಕೆಂಡದಂತೆ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ನೋವು ಎಷ್ಟು ತೀವ್ರವಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ, ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ತಲೆಬುರುಡೆಯೇ ಸೀಳಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನೋವು ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಅವನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕುಸಿದುಬಿದ್ದ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವನಿಗೆ ರೂಮಿನ ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಅದು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ನೂರಾರು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಧ್ವನಿಗಳು ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಪಿಸುಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಧ್ವನಿಗಳು ಆ ಅಸ್ಥಿಪಂಜರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಒಳಗಿನಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಡು ನಮಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಬೇಕು ಐದು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಸೆರೆಮನೆಯಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಹೊರತಂದವನು ನೀನೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಈ ಎಲುಬಿನ ಕೋಟೆಯನ್ನು ತೆರೆ ಆದರ್ಶ್ ಎಂಬ ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಧ್ವನಿಗಳು ಆದರ್ಶ್ನ ಮೆದುಳನ್ನು ಸೂಜಿಯಿಂದ ಚುಚ್ಚಿದಂತೆ ಕೊರೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಬೇಡ ಇದನ್ನು ತೆರೆಯಬೇಡ ಇದು ವಿನಾಶದ ಹಾದಿ ಆದರ್ಶ್ ತನ್ನ ಕಿವಿಗಳನ್ನು ಎರಡೂ ಕೈಗಳಿಂದ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡ. ಆದರೆ ಆ ಧ್ವನಿಗಳು ಗಾಳಿಯ ಮೂಲಕವಲ್ಲ, ಅವನ ರಕ್ತದ ಮೂಲಕ ಹರಿದು ಮೆದುಳಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಧ್ವನಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ವಿಚಿತ್ರ ಸಂಮೋಹನ ಶಕ್ತಿಯಿತ್ತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರೂಮಿನ ಬಿಳಿ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಬೃಹತ್ ನೆರಳು ಮೂಡಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ನೆರಳು ಮೊದಲಿನಂತಿರಲಿಲ್ಲ ಅದು ಹತ್ತಾರು ಕೈಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಒಂದು ಭಯಾನಕ ವಿಶ್ವರೂಪದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ನೆರಳಿನ ಧ್ವನಿ ರೂಮಿನ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಬಿರುಕು ಬಿಡಿಸುವಂತೆ ಗುಡುಗಿತು.
ಆದರ್ಶ್ ಹೆದರಬೇಡ. ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ನಿನ್ನ ಬಲಗೈಯನ್ನು ಇರಿಸು. ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯು 'ಬ್ರಹ್ಮಶಿರಸ್ಸು' ಎಂಬ ಮಹಾ ಅಸ್ತ್ರದ ಕರಾಳ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ತನ್ನ ಒಡಲಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ. ಕುರುಕ್ಷೇತ್ರದ ಕೊನೆಯ ದಿನ ನಾನು ಈ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದಾಗ ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವೇ ನಡುಗಿತ್ತು. ವ್ಯಾಸ ಮಹರ್ಷಿಗಳ ಆಣತಿಯಂತೆ ಅರ್ಜುನ ತನ್ನ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹಿಂಪಡೆದ, ಆದರೆ ನಾನು ಅದನ್ನು ಉಪಸಂಹರಿಸಲು ತಿಳಿಯದೆ ಪಾಂಡವ ವಂಶದ ಕುಡಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಅಂದು ಕೃಷ್ಣ ನನ್ನ ಹಣೆಯಿಂದ ಮಣಿಯನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಈ ಶಾಪ ನೀಡಿದ. ಆದರೆ ಆ ಶಕ್ತಿಯ ಅರ್ಧಭಾಗ ಇಂದಿಗೂ ಈ ಎಲುಬಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ. ಅದನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆಯುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ. ಅದನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸು. ಆದರ್ಶ್ ಈಗ ತನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಶರೀರವು ಒಂದು ಗೊಂಬೆಯಂತೆ ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಆಜ್ಞೆಗೆ ಶರಣಾಗಿತ್ತು. ಅವನು ತನ್ನ ಅಂಗೈಯನ್ನು ಆ ಎಲುಬಿನ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಇರಿಸಿದ. ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೇಲ್ಮೈ ಅತ್ಯಂತ ತಣ್ಣಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಸ್ಮಶಾನದ ಶವವನ್ನು ಮುಟ್ಟಿದಂತೆ ಚಳಿ ಉಂಟಾಯಿತು. ಅವನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಿ ಲಿಪಿಯ ಅಕ್ಷರಗಳು ರಕ್ತದ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿ ಒಸರತೊಡಗಿದವು. ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಮುಚ್ಚಳವು ತಾನಾಗಿಯೇ ಅಲುಗಾಡತೊಡಗಿತು. ಅದರ ಒಳಗಿನಿಂದ ಒಂದು ನಿಗೂಢವಾದ, ಮಂದವಾದ ನೀಲಿ ಬೆಳಕು ಹೊರಬರತೊಡಗಿತು. ಆ ಬೆಳಕು ಮನುಷ್ಯರ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಕಾಣದ ಕರಾಳ ಸತ್ಯಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ತರುತ್ತಿತ್ತು.
ಆದರ್ಶ್ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಒಳಗೆ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಆಯುಧವಿರಲಿಲ್ಲ ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಪಾರದರ್ಶಕ ಗಾಜಿನ ಸೀಸೆಯಂತಹ ವಸ್ತುವಿತ್ತು. ಆ ಸೀಸೆಯ ಒಳಗೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹೊಳೆಯುವ ಹುಳದಂತಹ ಕೆಂಪು ವಸ್ತು ಅತ್ತಿತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ವಸ್ತುವಲ್ಲ, ಅದು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಆತ್ಮದ ಒಂದು ಉಗ್ರ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು.
ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಅವನ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ ತಾನಾಗಿಯೇ ಬೆಳಗಿತು. ಮಾತೃಭಾರತಿ ಆ್ಯಪ್ನಿಂದ ಬಂದ ಸತತ ನೋಟಿಫಿಕೇಶನ್ಗಳು ಸ್ಕ್ರೀನ್ ಮೇಲೆ ರಾಶಿ ಬಿದ್ದಿದ್ದವು ವಿಶೇಷ ಎಚ್ಚರಿಕೆ: ರಕ್ತಲಿಪಿಯ ಚಿರಂಜೀವಿ ಕಥೆಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಓದುಗರು ಅಸ್ವಸ್ಥರಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಓದುಗನಿಗೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಕನಸು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದು ಅವರ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಎತ್ತರದ, ರಕ್ತಸಿಕ್ತ ವ್ಯಕ್ತಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಭಯಾನಕ ಅನುಭವವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಲೇಖಕ ಆದರ್ಶ್ ಅವರೇ, ಈ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಅಂತಹ ಯಾವ ಮಂತ್ರದ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ? ಕೂಡಲೇ ಕಥೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ.
ಆದರ್ಶ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದ. ಅವನ ಕಥೆ ಕೇವಲ ಸೈಬರ್ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ ಅದು ಓದುಗರ ಮನೆ ಮನಗಳಿಗೆ ವಿಷವಾಗಿ ಹರಡುತ್ತಿದೆ. ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಈ ಡಿಜಿಟಲ್ ಪ್ಲಾಟ್ಫಾರ್ಮ್ ಅನ್ನು ತನ್ನ ಶಾಪವನ್ನು ಹಂಚಲು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಸ್ತ್ರವನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಕಟು ಸತ್ಯ ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ಅವನು ಫೋನ್ ಎತ್ತಲು ಹೋದಾಗ, ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯ ಒಳಗಿದ್ದ ಆ ನೀಲಿ ಬೆಳಕು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾಗಿ ಅವನ ಹಣೆಯ ಮಣಿಗೆ ತಗುಲಿತು. ಆದರ್ಶ್ನ ಕಣ್ಣುಗುಡ್ಡೆಗಳು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಳಿಯಾದವು. ಅವನಿಗೆ ಈಗ ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಗೋಡೆಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಈ ಬೆಂಗಳೂರು ನಗರದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ, ಡಾಂಬರು ರಸ್ತೆಗಳ ಕೆಳಗೆ ಹೂತುಹೋಗಿದ್ದ ಸಾವಿರಾರು ವರ್ಷಗಳ ಹಳೆಯ ಶವಗಳು ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಶವಗಳೆಲ್ಲಾ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಎದ್ದು ನಿಂತು ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ನೆರಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ನಿನಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ ಆದರ್ಶ್? ಇದು ನನ್ನ ಸೈನ್ಯ, ಸತ್ತವರು ಮತ್ತೆ ಏಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಿಂದ ಆ ನೀಲಿ ಸೀಸೆಯನ್ನು ಕೈಗೆ ತೆಗೆದುಕೊ. ನಾಳೆ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಇದನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹಳೆಯ ಕೋಟೆಯ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ರಹಸ್ಯ ಸುರಂಗದ ಆಳಕ್ಕೆ ಎಸೆಯಬೇಕು. ಅಂದೇ ನನ್ನ ಕಥೆಯ ಮೊದಲ ಮಹೋನ್ನತ ರಹಸ್ಯ ಈ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬ
ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ, ಅಶ್ವತ್ಥಾಮ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದ.
ಆದರ್ಶ್ ಆ ಸೀಸೆಯನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಾಗ, ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಇಡೀ ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪೈಶಾಚಿಕ ಶಕ್ತಿ ಸಂಚರಿಸಿದಂತೆ ಭಾಸವಾಯಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಜೋರಾಗಿ ಯಾರೋ ಬಡಿದ ಸದ್ದಾಯಿತು. ಆದರ್ಶ್ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ಕಿಟಕಿಯ ಕಡೆ ನೋಡಿದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಜೀವನದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಆಘಾತ ಕಾಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಿಟಕಿಯ ಆಚೆ ನಿಂತಿದ್ದು ಆ ಬಿಳಿ ಕಣ್ಣಿನ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲ... ಬದಲಾಗಿ ಅವನು ತನ್ನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದ ನಾಯಕಿ ಪಾತ್ರ ಮಾಯಾ ನಿಂತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಅವಳ ಮುಖ ಈಗ ಸುಂದರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಅವಳ ಮುಖ ಪೇಲವವಾಗಿತ್ತು, ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಕೆಂಪು ರಕ್ತದ ಬದಲು ಕಪ್ಪು ದ್ರವ ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅವಳು ಕಿಟಕಿಯ ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ತನ್ನ ಉಸಿರಿನಿಂದ ಹಬೆ ಮೂಡಿಸಿ ಅದರ ಮೇಲೆ ಬೆರಳಿನಿಂದ ಬರೆದಳು. ಆದರ್ಶ್ ಇದನ್ನು ಮಾಡಬೇಡ ಅವನು ನಿನಗೆ ಅಕ್ಕರೆಯ ಗೆಳೆಯನಲ್ಲ, ಅವನು ನಿನ್ನ ರಕ್ತವನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಪರಾವಲಂಬಿ. ಇದನ್ನು ಮಾಡಿದರೆ ನೀನು ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.
ಆದರ್ಶ್ ಗೊಂದಲದ ಮಹಾಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ. ಮಾಯಾ ಕೇವಲ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಪಾತ್ರವೋ ಅಥವಾ ಅವಳೂ ಈ ರಕ್ತಲಿಪಿಯ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಜೀವ ತಳೆದಿದ್ದಾಳೆಯೇ? ಅಶ್ವತ್ಥಾಮನ ಈ ಮಹಾಜಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಯಾಳ ಪಾತ್ರವೇನು?
ಅವನು ಮಂಚದ ಮೇಲೆ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ದಾಗ ರೂಮಿನ ಬಾಗಿಲು ತಾನಾಗಿಯೇ 'ಕಟಕ್' ಎಂದು ತೆರೆದುಕೊಂಡಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಅನಂತವಾದ ಕತ್ತಲೆ ಮಾತ್ರ ಅವನನ್ನು ನುಂಗಲು ಬಾಯಿ ತೆರೆದು ಕಾದಿತ್ತು.
