संध्याकाळ – संधीची शांतता
संध्याकाळची लालसर छटा,
आकाशात उडणारे पक्षी, आणि दूरून येणारी थंडी.
जणू दिवस गेला, पण आठवणी सोबत राहिल्या,
शांततेत मी फक्त त्यात हरवतो.
रस्त्याच्या कडेला झुळझुळणारी झाडं,
त्यांच्या सावलीत लपलेले दिवस आठवते मला.
शेजारीच्या घरातून येणारे हास्य,
जणू माझ्या आठवणींना पुन्हा जिवंत करीत आहे.
संध्याकाळच्या लालसर प्रकाशात,
पावसाच्या थेंबांचा गंध मला तुझ्याकडे घेऊन जातो.
जणू तुझ्या बोलण्याचा आवाज अजून कानांत आहे,
आणि मी हसत हसत त्यात हरवतो, शांततेत विराजमान.
एक कोपऱ्यात बसून मी पाहतो आकाश,
जिथे दिवस आणि रात्रीची गोड संगती आहे.
सगळं जग जणू थांबलं आहे, फक्त मी आणि आठवणी,
संध्याकाळची शांतता, आणि तुझ्या आठवणींचा गंध
@Fazal Abubakkar Esaf
Don't just Read... Imagine.... Recall
