"ती आणि त्या धुक्याच्या वाटा"
---
मी तिला त्या धुक्याच्या सकाळीत पहिल्यांदा पाहिलं होतं.
शांत डोंगरवाटा, वाऱ्यात हळुवार डुलणारी फुलं, आणि माझ्या हातात एक जुनी डायरी.
मी तेव्हा लोणावळ्यातल्या एका शांतश्या वाड्यात काही महिने राहायला आलो होतो – एकटं, लिहिण्यासाठी. शहराच्या गोंगाटातून निसटून आलेला मी, आणि या डोंगररांगांच्या कुशीत निवांतपणे श्वास घेणारा वेळ.
---
ती
ती रोज सकाळी डोंगराच्या कडेकडेने फिरायला यायची –
हातात एक पुस्तक, पायात साधे चप्पल, आणि चेहऱ्यावर एक शांत चंद्रासारखं हास्य.
ती दिसायची, आणि वाटायचं – जणू सकाळच्या धुक्याला स्वर आलेत.
माझ्या अंगणात गुलाबाच्या झाडांजवळ उभी राहून ती फुलांकडे बघायची. आणि मग एक दिवस मी विचारलं,
"तुम्ही दररोज या वाटेने फिरता. एखादं गुलाब हवंय का तुमच्यासाठी?"
ती हसली. आणि म्हटली,
"गुलाबाची दरवळ पुरेशी आहे... पण धन्यवाद."
तेच आमचं पहिलं संभाषण.
---
ओळख
पुढच्या आठवड्याभरात आमची ओळख वाढली.
तीचं नाव – मिहिका.
नावातच धुके.
ती एका जवळच्या शाळेत चित्रकला शिकवायची. संध्याकाळी ती समुद्रकिनाऱ्याच्या वाटेवर रंगांच्या डब्या घेऊन बसायची, आणि ढग, वाऱ्याची दिशा, लहान लहान घरं यांना रंगात कैद करायची.
मी लिहायचो. ती रंगवायची.
दोघंही – आपापल्या पद्धतीने आठवणी साठवणारे.
---
त्या संध्याकाळी
एकदा ती विचारलं,
"तुमचं लेखन नेहमी एकट्यालाच करायचं का वाटतं?"
मी म्हटलं,
"शब्द एकटेच जन्मतात... पण कधी कधी कुणाच्या नजरेत त्यांना अर्थ सापडतो."
ती पुन्हा हसली. त्या हास्याने त्या संध्याकाळीचं धुकं अधिक मऊ झालं.
---
प्रेमाचं नाव न घेता
कधीच स्पष्ट काही बोललो नाही.
प्रेमाचा उच्चार नव्हता. पण दर पान उलटताना तिची आठवण यायची.
तिच्या चित्रांमध्ये माझ्या शब्दांचे रंग दिसायचे.
आणि माझ्या कवितांमध्ये तिच्या कुंकवाच्या फुलांची छटा.
त्या लोणावळ्यातल्या शांत दिवसांत आमचं नातं – पावसाच्या सरींसारखं होतं.
नाजूक, खोल, आणि मनात शिरणारं.
---
पार्श्वभूमीवर संधीकाल
एक दिवस ती म्हणाली,
"माझं काही काळासाठी दुसऱ्या शहरात बदली झाली आहे. जावं लागेल."
मी शांतपणे मान डोलावली.
ती म्हणाली,
"तुम्ही लिहा. मी दर महिन्याला तुमचं एखादं पान मागवेल."
मी विचारलं,
"एखादा गुलाब नको का तुमच्यासाठी?"
ती डोळ्यात थेंब घेऊन हसली.
"हवा असेल तर मी परतेनच. त्या गुलाबापर्यंत."
---
आज...
ती गेली...
दोन महिने झाले. माझं लेखन अजूनही सुरू आहे.
घरात तिच्या रंगातले पोस्टकार्ड्स आहेत.
मी रोज एक गुलाब तोडतो, आणि तिच्या जागेवर ठेवतो.
कधीच स्पष्ट नाही झालं आमचं नातं, पण कधीच अपूर्णही नाही वाटलं.
ती होती – एका पानावर, एका रंगात, एका हळुवार आठवणीत.
रोज सकाळी मी त्या धुक्याच्या वाटेकडे पाहतो... कदाचित आज ती येईल.
---
काही शब्द तिच्यासाठी
> "तू नाहीस जवळ, पण तुझी चाहूल आहे,
शब्दांनी लिहिलेलं नातं अजूनही शाबूत आहे.
धुक्यात हरवलेली तू, आणि माझा गुलाब –
दोघंही अजून तुझी वाट बघत आहेत.*"
---
समाप्त
