कधी विचार केला आहे का —
की जेव्हा माणूस हसतो, तेव्हा त्याच्या डोळ्यांमध्ये अश्रू का दिसतात?
की जी माणसं आपल्यावर जीव टाकतात,
तेच कधी आपल्याशी अनोळखी का होतात?
का जिथे शब्द संपतात,
तिथेच खरी भावना सुरु होते?
आणि जर मनात एवढं काही चाललेलं असेल,
तर मौन इतकं मोठं का वाटतं?
आयुष्य इतकं धावपळीत असताना,
शांततेची किंमत कोणाला समजते का?
का आपण सगळेच
दोन क्षणांच्या समाधानासाठी, एक आयुष्यभराच्या तडजोडी करतो?
प्रेम म्हणजे नेमकं काय —
जे मिळालं नाही त्याचं दु:ख?
की जे होतं, त्याला सांभाळू न शकल्याचं पाप?
आणि माणूस कोणावर प्रेम करतो, की स्वतःच्या कल्पनेवर?
