Dated- 9.5.2025 - Railway Station. Platform 5
"एक बिस्किटाचं विश्व"
(काही क्षण... जे काळाच्या ओघात अढळ ठरतात)
स्टेशनच्या कोपऱ्यात, धुरकट जगात एक छोटा जीव बसलेला होता.
शर्टाच्या फाटलेल्या घडीतून त्याचे कोवळे हात बाहेर डोकावत होते –
त्याच हातात होतं ते एक बिस्किट.
एकच. पण त्या एका बिस्किटात त्याचं पूर्ण बालपण सामावलं होतं.
डोळे चमकत होते – काहीतरी अनमोल गवसल्यासारखे.
आपण जसं पहिल्यांदा आईच्या हातून प्रसाद घेतो,
तसं त्याने ते बिस्किट धरलं होतं – भक्तीभावानं,
न जवळ कुणी होता, न मागणं.
फक्त मिळालं, म्हणून साजरं झालं.
शेजारीच त्याची नानी बसलेली होती –
केस पूर्ण पांढरे… काळाच्या सावल्यांनी रंगवलेले.
ते केस काही वृद्धत्वाचं लक्षण नव्हते,
ते अनुभवाचं वस्त्र होतं –
काळजीनं, उपासानं, आणि संसाराच्या झुरणंनं विणलेलं.
आणि त्या मागे… एक शांत चेहरा –
त्याची आई.
वयाच्या २५व्या वर्षी,
चेहऱ्यावर ४५व्या वर्षाच्या रेषा.
शृंगार नव्हता तिच्या चेहऱ्यावर, पण कष्टांची राख होती.
मग तीही सौंदर्याचंच दुसरं नाव नव्हे काय?
त्या तिघांचं जग फार मोठं नव्हतं –
पण त्या एका बिस्किटात
त्यांनी एक उत्सव साजरा केला होता.
उपासमारपणाची सवय, आणि तरीही हास्याचा गंध…
