ઘરની દિવાલો ખડખડાટ હસવા લાગી દીકરીને જોતાં.
જાણે કે સાત નીંદરમાંથી હશેને જાગી દીકરીને જોતાં.
શિશુસંગાથે ઘર રખેને ઊઠ્યું ખીલી પુષ્ષવત્ હરખતું,
શકેને મનમાં માધવની મોરલી રહી વાગી દીકરીને જોતાં.
એની કાલીઘેલી ભાષા વેદૠચા સમી મને ભાસી રહી,
મારી ચિંતા સઘળી એકાએક ગઈ ભાગી દીકરીને જોતાં.
ક્યારેક હસેને ક્યારેક રડે તો ક્યારેક એ જીદે ચડતીને,
મનધાર્યું કરાવવા મથતી સૌની અનુરાગી દીકરીને જોતાં.
- ચૈતન્ય જોષી. ' દીપક ' પોરબંદર.
