એક વડીલની સાથે હું બેઠો હતો,
અચાનક મોબાઈલમાં જોતા જોતા હસી પડ્યા...
રોજની અવર-જવર સાથે હોવાને કારણે મિત્ર જેવા બની ગયા હતા.
મે તેમની સામે જોઈ
હસવાનું કારણ પૂછયું.
વડીલ થોડાં ગંભીર મુદ્રા સાથે મોબાઈલ બંધ કરીને બોલ્યા,
દિલની વાત કરું છું...
આ મારો છોકરો જયારે એની માં LPG નો સિલિન્ડર ખસેડવા માટે કહેતી,
ત્યારે કહેતો,
આટલું વજન મારા એકલાથી ના ખસેડાય, તું મદદ કરાવ..
મારો બેટો હનીમૂન કરવા ગયો છે, તેની પત્નીને ઊંચકીને ફોટા પડાવે છે.
પાછો લખે છે:
"તેરે બીના ભી ક્યાં જીના"
સાહેબ મને કહો કે-
LPG ના સિલિન્ડર નું વજન વધારે કે તેની પત્નીનું,..?
આ યુવાન વર્ગ લાગણી ને સમજે શુ ?
પાછો લખે છે - "તેરે બીના ભી કયા જીના?".
લગ્નના 10 વર્ષ પછી લખતો હોય તો દુઃખ ના થાય.
બે મિનિટ ચૂપ થઈ,
ઊંડા શ્વાસ લઈ બોલ્યા કે,
તેની કારકિર્દી બનાવવા રાત દિવસ એક કર્યા.
કરકસર તો એવી કરી કે અમે પતિ-પત્ની એ અમારા સપના જમીનમાં દાટી દીધા.
આટલા વખતમા એક વખત પણ તેણે તેની માંને આવા શબ્દો કીધા હોત,
"તેરે બીના ભી ક્યાં જીના".
સાહેબ સોગંદપૂર્વક કહું છું.(વડીલ ભાવ વિભોર થઈ મારો હાથ પકડી લીધો) આખી જીંદગીનો અમારો થાક ઉતરી જાત.
આ તો,
તમારી સાથે દિલ મળી ગયું છે એટલે વાત કરાય.
સાહેબ,
મોટા છોકરા ને ભણાવીને વિદેશ મોકલ્યો,
લગ્ન કરી તેના પરિવાર સાથે ખુશ છે.
પણ સાહેબ,
એક વાત નો જવાબ આપો.
ભણાવી ગણાવી કમાતો કર્યો.
તેના પગાર અને મોભાનો જશ તેમની પત્ની અને તેના સાસરિયા લે છે.
તેની પ્રગતીનો જશ્ન તેઓ મનાવે છે.
તે નાદાન ને ક્યાં ખબર છે કે,
તારા પગાર અને લાયકાત જોઈને તારી પત્ની અને સાસરિયાએ હા પાડી છે.
પથ્થરમાંથી શિલ્પ માબાપ બનાવે છે.
અને
એ પથ્થર દિલના સંતાન માબાપની આંખની ભાષા પણ ના વાંચી શકે ત્યારે દુઃખ થાય.
વડીલ ની આંખમાં
પોતાના સંતાન પ્રત્યે ની ફરિયાદ અને દુઃખ હતુ.
પુરુષ હોવાથી રડવાનું જ બાકી હતું.
મને સ્વસ્થ થઈ પુછયુ,
તમારે સંતાન કેટલા.
મેં કીધું, એક.
મને કહે, સાહેબ,
સંતાનો નો વાંક નથી.
તે તો આ સમાજ વ્યવસ્થામાં બરાબર ગોઠવાઈ ગયા છે.
વાંક આપણો જ છે કે વધારે પડતા લાગણીશીલ અને અપેક્ષા રાખી સંતાનને મોટા કરીએ છીએ.
સાહેબ,
મારા અનુભવ ઉપરથી એક સલાહ આપું છું,
"ફક્ત લેણ-દેણના સંબંધ સમજીને જ સંતાનને મોટા કરજો.
તો જ જિંદગી આનંદથી જશે."
તમારા ઘરમાં બાળકો હોય તો આ સ્ટોરી અવશ્ય વંચાવજો.
