જીવન સંધ્યા
પલક ઝપકતા આખું જીવન, વહિ ગયું , હતું જે અતિ વ્યસ્ત.
વિચાર કર્યો હતો, પછી નુ જીવન વિતાવિશ, બની મસ્ત.
હવે, સંધ્યા ની વેળા છે, સુર્ય થઈ રહ્યો છે ધીરે ધીરે અસ્ત
કીધી હતી જે વ્યવસ્થા , થઈ રહ્યું છે બધુંજ હવે અસ્ત વ્યસ્ત.
શરીર છોડી રહ્યું છે સાથ ધીરે ધીરે, જીવવું પડે છે બની ત્રસ્ત
વડિલો, સાથી, સંગી નો એક પછી એક થઈ રહ્યો છે અસ્ત;
તો વળી સ્વાર્થી સગા સંબંધીઓ, દોસ્તો દુભાવિ લાગણી, કરી રહ્યા છે રિશ્તાઓ નષ્ટ
પ્રભુ પ્યારા, એકલાં રહેતાં શીખવી દે; જીવન જીવું, સોપી બધુ તારે હસ્ત
કરજે પીડાઓ હળવી ફુલ જેવી, હરિ લેજે બધાં કષ્ટ
જીવન સંધ્યા બનાવજે ગુલાબી, થાય જયારે આં સુર્ય અસ્ત.
Armin Dutia Motashaw
