મિલન
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
આકાશમાં કાળાડીબાંગ વાદળો ઘેરાયા હતાં. પોતાના ઘરની બાલ્કની પર ખુરશીમાં બેઠેલા અંબરે એ પણ જોયું કે બહાર દેખાતાં ઝાડપાન પણ સ્થિર થઈ ગયા છે. જાણે એ ય ઊંચી ડોક કરી અનરાધાર વરસાદની મીટ માંડીને ઊભા ન હોય!! પવનની લહેરખી સુધ્ધા નથી; પણ શીતળતા પ્રસરી ચૂકી છે. અંબરે ફરી આકાશ તરફ જોયું અને એને ય જાણે મનમાં થયું કે -
"વરસ ને હવે..., બહું થયું...!"
ત્યાં પાછળથી અચાનક ભીના કોમળ હાથ ગળે વીંટળાયા, ને એક ચહેરો અંબરની મુખદિશામાં જ તેનાં ખભા પર બરાબર અડોઅડ ગોઠવાયો.
"શું વાત છે ? આજે કંઈ બહું વ્હાલ ઉમટી પડ્યું છે!"
હમણાં જ કપડાં ધોઇને આવેલી પત્ની અવનિના ભીના સ્પર્શે ભીતરમાં એક હૂંફાળી લહેર પ્રસરાવી દીધી.
દૂર દેખાતી વાડીમાંથી મોરનાં ટહુકા સંભળાતા હતાં, ને વરસાદી વાતાવરણ જોઈ અવનિએ ફક્ત એટલું જ કહ્યું. -
"કેટલું સરસ વાતાવરણ લાગે છે નંઈ!"
થોડીવાર પછી પેલાં કાળાડીબાંગ વાદળો હવે ઝરમર ઝરમર વરસી રહ્યા હતાં.દૂર પેલી વાડીમાં મોરનાં ટહૂકા વધુ રેલાવા માંડ્યા. એકાદ સૂર કોયલે પણ રેલાવ્યો ત્યાં તો ધોધમાર અમીબિંદુઓ વરસી પડ્યાં. પ્રકૃતિએ માંડેલી મીટનો અંત આવ્યો ને તેઓ જાણે અવનિ અને અંબર એક થયાની ખુશીમાં મંદ મંદ વાતા પવનમાં ડોલવા લાગ્યાં...
###
રાજેન્દ્રકુમાર એન.વાઘેલા
ભરૂચ.
