અંગાર્પણ
સરસ મજેની એક સાંજ ને સૂર્યનું અસ્ત થવું કેટલાય વર્ષો થી આ એક સાંજ રોજ આવતી ને જતી.રજત ને હેમ
તે ક્યારેય ન ચૂકતા.બધા જ જાણી ગયા હતા સૂર્યાસ્ત થયા વગર રજત ક્યાંય બહાર નહિ આવે.મિત્રો ને સગાવહાલા બધા જ તેને સાત સાડાસાત પછી જ ઘરે,હોટલમાં કે રેસ્ટોરાન્ટ કે પાર્ટી માં આમંત્રિત કરતા.
હેમ સદાય તેને કહેતી ,”મારે લીધે તો તું આમ કરે છે,તને કંટાળો નથી આવતો? “રજત હસતો ને તેને ગાલે મીઠું વહાલ વરસાવી ઉઠી જતો.હેમ મનમાં તો પોરસાતી કે તેનો પ્રેમ કેટલો ગહેરો ને પ્રેમાળ છે.બન્ને બહુજ પરસ્પર એકબીજા પર નિરભર છે.ક્યારેય ન છૂટે આ સાથ.ખુશી એમના જીવનમાં ફૂલોની મહેકની જેમ મહેંકી
રહી હતી.આ અસ્ત થતો સૂર્ય તેમનો સાક્ષી હતો.
વરસાદમાં વાદળા હોય ને સૂર્યાસ્ત ન જોવા મળે તો રજત તેને ટીવી પર સૂર્યાસ્તના પિક્ચર બતાવતો ને તે આનંદ પામતી આ દ્રશ્ય જોઈ રજત હસી પડતો.હેમની સૂર્યાસ્તની ઘેલછાથી કોઈ અજાણ નહોતું.એક સાંજે તે પોતાના કક્ષમાંથી બહાર ન આવી તો રજત તેના શયનકક્ષમાં પ્રવેશ્યો જોયું તો તે સૂતી હતી,દરવાજાના અવાજથી પણ તેની આંખ ન ખૂલી .”હેમ હેમ “!ની બે ત્રણ બૂમ રજત પાડી ચૂક્યો.ક્યારેય સમય ન ચૂકનારી હેમ ન ઊઠી.તેની પાસે ગયો તો તે ચુપ હતી,નિષ્ક્રિય હતી.શું થયું હશે?એકદમ તેણે ઘરના ડો.રિતેશ ને બોલાવ્યા તેમને આવતા વાર થતા ચાર પાંચ ફોન કરી ચૂક્યો..! ડોક્ટરે આવી જોયું તો હેમને કોઈક કારણસર બ્રેઈન પર અસર થઈ હતી.તેણી કોઈ જ રીતે રીસ્પોન્સ નહોતી આપતી.તાત્કાલીક તેને હોસ્પિટલમાં લઈ જવામાં આવી .ડોક્ટરોના નિદાન માં તેને બ્રેન ડેડ જાહેર કરાઈ.હૃદય ધડકતું હતું પણ મગજે જવાબ આપી દીધો હતો.હવે રાહ જોવાની ને જોતા રહેવાનું .
આમને આમ બે અઠવાડિયા નીકળી ગયા..દવાખાના ના ટીવી સામે રોજ સૂર્યાસ્તના દ્રશ્ય દ્રશ્યમાન થતા.ખૂલ્લી આંખે હેમ તે જોતી પણ ચહેરા પર ન કોઈ ભાવ હતા ન કોઈ આંખનો પલકારો.જોતજોતામાં
રજતની નિરાશા વધતી ગઈ.તે સ્વભાવનો ઉગ્ર બની ગયો.ક્યાંય તેના મનની શાંતિ નહોતી.બરાબર એકવીસમા દિવસે તે દવાખાના માં પ્રવેશ્યો તેણે જોયું કે બધા દોડાદોડી કરી રહ્યા છે,એક વીસ બાવીસ વર્ષની યુવતી નો અકસ્માત થયો છે તેને ઘણું જ વાગ્યું છે..તે મઘ્યમવર્ગની લાગતી હતી,તેના માતા પિતા બિચારા બહાર બેઠા છે .ડોક્ટરે તેમને બોલાવ્યા ત્યારે રજત પણ ત્યાંજ બેઠો હતો.આજે તે મનથી નિશ્ચય કરીને આવ્યો હતો કે હેમને આજ પરિસ્થિતિ રહેવાની હોય તો તે ઘરે લઈ જશે. ત્યા તે તેની દેખરેખ કરશે.
