સૂર્ય તું બપોરે આવને તો મારો જ પળછાયો શરમાઈ જાય.
ખીલેલા ફૂલ પણ તને માથે જોઈ કેવા કરમાઈ જાય.
બળતાં બપોરે રોડ રસ્તા પર જાણે સાપ સૂંઘી જાય.
માણસ જો દેખાય ઠંડા આઇસ ગોલા ખાતા દેખાય.
નર રહે એંસી વાળી ઓફિસમાં ને
બપોર ને ભૂલી જાય.
મજબૂર મંજૂર ખુદને સૂર્ય ના હવાલે કરી પરસેવે ન્હાય.
ભર બપોરે એના બાળ તડકે હિંચકા ખાય.
ગરીબીમાં એના કાળા પડેલ ગાલે હાસ્ય છલકાય.
નારાણજી જાડેજા
નર
મુન્દ્રા કરછ.
