ડૉ.શરદભાઇ અમદાવાદ શહેરના જાણીતા રોગ નિષ્ણાંત
છે અને સાહિત્ય સર્જક છે.એમના જીવનનો આ યાદગાર
પ્રસંગ એમના જ શબ્દોમાં :
દવા ની સાથે સાથે દિલ થી કરેલી દુવાઓ પણ કામ કરે
છે -ડો.શરદ ઠાકર
“આ વાતને વીસ વર્ષ થયાં છે.
મારે ત્યાં દીકરાનો જન્મ થયો. સમય કરતાં એ ઘણો
વહેલો આવી ગયેલો. જન્મ સમયે એનું વજન માંડ દોઢ
કિલોગ્રામ. અત્યંત નબળો બાંધો. મારા મિત્ર ડૉકટરે
સલાહ આપી કે,તાત્કાલિક એને નારણપુરા ખાતેની એક
પ્રસિધ્ધ હૉસ્પિટલમાં લઇ જાવ. એને કાચની પેટીમાં ઘણો
લાંબો વખત રાખવો પડશે.
આખા અમદાવાદમાં એ સમયે માંડ બે-ત્રણ જગ્યાએ જ
કદાચ આ સુવિધા ઉપલબ્ધ હતી.
મારા દીકરાને દાખલ કર્યો. એ સમયે અન્ય નવજત
બાળકો પણ ત્યાં હતાં. બે-ત્રણ દિવસે એકાદ બાળક ઇશ્વરને
પ્યારું થઇ જતું હતું. હું ખૂબ જ હતાશ થઇ ગયો હતો.
ડૉક્ટર પણ એમના શક્ય તમામ પ્રયાસો કરતા હતા.મારા
દીકરાની સ્થિતિ ઘણી જ ચિંતાજનક હતી.
આ પરિસ્થિતિમાં મણિનગર ખાતેનું મારું દવાખાનું પણ
ચાલુ રાખવું જરૂરી હતું. કારણ મારા દર્દીઓને તકલિફ પડે,
તો જાય ક્યાં? હું આખી રાત મારા દીકરા પાસે રહેતો
અનેસવારે ઘેર આવી, નાહી-પરવારી સવારના દર્દીઓને
તપાસતો. બપોરે થોડોક આરામ અને સાંજની ઓપીડી
પતાવી, પાછો પહોંચી જતો દીકરા પાસે.
મારા દીકરાની હાલતમાં ખાસ કોઇ સુધારો જણાતો ન
હતો. આપરિસ્થિતિમાં એને અન્ય જગ્યાએ લઇ જવો પણ
કેવી રીતે?ડૉક્ટરે પણ ઉપરવાળાઉપર ભરોસો રાખવાનો
દિલાસો આપી દીધેલો.એક દિવસે સાંજના મારી ઓપીડી
પતાવી હું દીકરાને જોવા અધીરો થઇ રહ્યો હતો,
ત્યાં જ મારા સ્ટાફ નર્સે કહ્યું કે કોઇ મુસ્લિમ બાઇ આવી છે.
મેં કહ્યું કે, સમય પૂરો થઇ ગયો છે. કાલે આવવાનું કહો.
હું દરવાજા બંધ કરી બહાર નીકળી રહ્યો હતો ને એ
મુસ્લિમ બાનુ હાથ જોડી મને કરગરી રહીહતી.હું ગુસ્સે થઇ
ગયો. ‘મારે બહાર જવાનું છે. તમે કાલે આવજો.’ જવાબમાં
એ રીતસરની મારી સામેઝૂકી પડી. ‘સાહેબ, ખાનપુરથી
ચાલતાં આવ્યા છીએ.મારી હાલત જુઓ. અવતીકાલે પાછું
ચાલીને જ આવવું પડશે. દયા કરો સાહેબ, અલ્લાહ….
તમારા દીકરાને ખૂબ લાંબુ આયુષ્ય આપશે…..’
હું સડક થઇ ગયો. એનું છેલ્લું વાક્ય મારા હૃદયની
આરપાર નીકળી ગયું. પાછો વળી ગયો.
એ બાઇને ખૂબ શાંતિથી તપાસી, જરૂરી દવાઓ પણઆપી.
’કેટલા પૈસા આપું,સાહેબ?’એના હાથ ફરી જોડાઇ ગયા. હું
એને જોઇ જ રહ્યો. જે બાઇ આઠ-દસકિલોમીટર ચાલીને
આવી હોય. એની પાસેથી શું લઇ શકાય?
મારાથી બોલાઇ ગયું, ‘બહેન… તું મને ફરીથી દિલથી દુવા
આપ….મારા માટે એ જ તારી ફી છે.’
એ બાઇએ જીર્ણ થઇ ગયેલા સાડલાથી આંખો લૂછી ખરી,
પણ …. આભારવશ બનેલી એ આંખો કાબૂમાં ના
રહી.’અલ્લાહ…. આપકે બેટેકો લમ્બી ઉમ્ર દે….’
એના અંતરના આશીર્વાદ લઇ, હું જાણેહલકોફૂલ થઇ ગયો.
અને પછી જે ચમત્કાર સર્જાયો, એ આજીવન નહીં ભૂલાય.
મારા ફોનની ઘંટડી રણકી ઊઠી, ‘શરદભાઇ… ગુડન્યૂઝ.
ઇંગ્લૅંડથી મારા એકપરિચિત ડૉક્ટર આપણી હૉસ્પિટલમાં
આવ્યા છે.તમારા દીકરાને એમણે તપાસીઇંગ્લૅંડથી લાવેલું
એક ઇંજેશન પણ આપી દીધું છે, દીકરો રડી રહ્યો છે.
ડૉક્ટર મિત્રનું કહેવું છે કે, એ ઘણો જ સ્વસ્થ છે. ચિંતા
કરવાની કોઇ જરૂર નથી.
તમે જલદીથી દીકરાને મળવા આવીજાવ…’
હું હૉસ્પિટલ પહોંચ્યો, ઇંગ્લૅંડથી આવેલા ડૉક્ટર મને ભેટી
પડ્યા. ને હું હીબકે ચડી ગયો…. મારા દીકરાએ પણ મારી
સાથે સૂર પુરાવ્યો ત્યારે બંને ડૉક્ટરોની પણ આંખો ભીની
થઇ ગઇ.
કોણ કહે છે કે દુવાઓ નો પણ ધર્મ હોય છે?
??
