વાત ત્યારની જયારે હુ B.ed કરતી. આજે એની યાદ તાજી થઈ ગઈ. કારણ એ કે આજે શિક્ષક દિન છે. B.ed ની તાલીમ લેતા હોઈએ ત્યારે પાઠ આપવા જવાનું હોય. એક વાર પાઠ આપવા ઉધનાની સ્કુલ માં જવાનું થયુ. 8 થી 10
ના બાળકો એટલે મોટા.
એક ક્લાસમાં ત્રણ તાલીમાર્થીઓને જવાનું. શાળા મોટી શાળાનો staff પણ મોટો.... હું મારા બીજા મિત્રોની રાહ જોતી હતી કલાસની બહાર... કલાસની બારીઓ મોટી હતી ને વિદ્યાર્થીઓનુ પોતાની જ શાળાના શિક્ષક સાથેનુ વર્તન એટલુ ખરાબ હતુ કે એ વિચાર માત્રથી હમણાં દુખ થાય એ વિદ્યાર્થીઓ બારી માંથી અમારી સામે જોઈ ઇશારાઓ કરે કે આતો આવાજ છે એ પણ જોર જોરથી ને આ બધું પેલા શિક્ષક જોવે છતાં અમારી સામે જોઈ હશે.... જાણે એમને પણ આદત પડી ગઈ હોય એમ લાગ્યું. ને આવું જ મે દરેક કલાસમાં જોયું. પણ એક વાત એ પણ કહેવી ઘટે કે એ જ વિદ્યાર્થીઓ અમારા બધા પાસે ભણતા પણ હતા અને પ્રતિભાવ પણ આપતાં હતા.
ખરેખર એ દિવસે મને દુખ થયેલું એ લોકો રોજ આવુ જ કરતા હશે ને...... શિક્ષકો એ strict થવાની જરૂર હતી. અથવા ભણાવવાની રીત બદલવાની હતી.શિક્ષકના હાસ્યથી એ લોકો ને મજા આવતી હતી.
શિક્ષકોએ ખરેખર ભણાવવાની રીત શીખવી પડશે. કારણ એ કે technology એ હરણફાળ ભરી છે જરૂર પણ એના મૂળમાં એક શિક્ષક છે એ યાદ રાખવું પડશે.એના માટે વિદ્યાર્થી કરતા એક પગલું વધારે ભરવુ પડશે.
વિદ્યાર્થી દોડતો આવશે.શિક્ષક ને એના કામ પર ગર્વ થશે.....
