✴️પિતાનો દિવસ અને પિતાનો સંઘર્ષ ✴️
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
મારા ગઢા આપા એટલે કે મારા દાદા(ઓઘડ ગાંગા સરૈયા ભરવાડ)ને કુલ અગિયાર સંતાન જેમાં નવ દીકરાને બે દીકરીઓ, મૂળ વ્યવસાય પશુપાલનનો( ગાયો, ઘેટા, બકરા) તેમ છતાં મારા દાદી(જાનામાં)એ બધાને લાડકોડથી ઉછેરી મોટા કર્યા જેમાં મારા આપા(પિતા)મૈયાભાઈ નો ભાઈઓ માં ત્રીજો નંબર એટલે આટલા ભાંડરુંમાં મોટાભાઈઓની જવાબદારી વધારે ગણાય એટલે ઘરના બધા ભાંડરુંનું પોહાણ પશુપાલનમાં થાતું નોતું અને આર્થિક જરૂરિયાતને કારણે મારા પિતા ગામના એક ખેડૂત કણબી(પટેલ)ની ભેગા સાથીપણું કરવા મૂકેલા( તેમને જ મૂકવાનું કારણ: છફૂટ, છઈંચ હાઇટ બોડી અમારા આખા ખાખુઈ ગામમાં હજુ એમનાથી ઊંચું કોઈ પેદા નથી થયું) જેમાં ખેતીકામ /મજૂરી કરવાની તેના બદલામાં દાણા(અનાજ) આપતા જેમાંથી પરિવારને રોટલો હાલતો.
સમાજના રિવાજ મુજબ નાનપણમાં જ મારા આપા અને તથા મોટા આપાઓના વારાફરતી બાળલગ્ન થયેલા એટલે ઉંમર થતા વારાફરતી બધાના આણા તેડ્યા જેમ જેમ સંસાર માંડે તેમ તેમ એક-એક ભાઈને નોખું થતું જવાનું ને આત્મનિર્ભરતાથી જ પોતાનો રોટલો અલગ રળવાનો અને ઘરેબારે થવાનું.
સાચો સંઘર્ષ પછી શરૂ થયો રેવા મકાન નહીં, ધંધો નહીં કરવું શું? અમુક વર્ષો સુધી મારીમાં ના જુરામાં/ધામેણામાં (અમારા સમાજમાં પિતા દ્વારા દીકરીને સાસરે સાથે આપેલ પશુધન નું દાન) આવેલ ગાડ(ઘેટા), સાળા(બકરા) લઈને ચરોતરમાં વાંઢ ચારી રોટલા હાંક્યા ત્યાં સુધીમાં મોટીબહેન અને મોટાભાઈના જન્મ થયેલ, ત્યાર બાદ પણ ઠેકાણું નો પડ્યા તે સમયે હીરાનો જમાનો હતો તો થોડાક વરાહ હીરા ઘહ્યાં, ત્યાં સુધીમાં મારા આપા ઉપર ક્રમશઃ અમારા પાંચ ભાંડરડાઓની જવાબદારી આવી ચૂકી હતી એક પ્લોટ લઈ વિલાયતી નળીયાવાળું એક કાચા ચણતરનું મકાન(ઓરડો+ઓસરી) બનાવ્યું હતું. તોય જિંદગી બે પાંદડે થઈ નોતી.
મૂળ તરુણ વયથી સાથીપણું કરેલું એટલે ખેતીમાં વધારે આવડત અને રસ હતો ઈ ગાળામાં ગામમાંથી સુરત ભણે ખૂબ હિજરત થયેલ એવામાં કણબીના ભાગ્યા ત્રીજા ભાગે રાખતા જેમાં વધે કે નો વધે પૂરી મહેનત કરતા અને ઈમાનદારી ચૂક્યા વિના ખેડુને હિસાબ આપી દેતા. આમ જિંદગીના ચડાવ-ઉતાર અને તડકા છાયામાં મોટાબેન પણ ક્યારે જુવાન થઈ ગયા ખબર ના રહી.
અમે પાંચ ભાંડરુંમાં સૌથી મોટાબેન(અભણ પણ કોઠા સૂઝ ખૂબ જ), મારથી મોટાભાઈ( ભણવામાં મારા કરતા બોવ હોશિયાર પણ ભણ્યા નહીં ત્રણ ચોપડી ભણ્યા), વસેટ હું (ડિપ્લોમાં સિવિલ ઇજનેર), મારાથી નાની બેન(હોશિયાર ધો.૭ સુધી ભણાવેલ), સૌથી નાનીબેન(સાહેબની બીકે નિશાળ જાય તો તાવ આવી જતો! ન ભણી.)
પછી મને ગામમાં સાત પાસ કરી ધોરણ આઠમાં બાજુંના ગામ તુરખા ઉત્તર બુનિયાદી સંસ્થામાં છાત્રાલયમાં ભણવા મૂક્યો ઈ ગાળામાં મારા આપાનું ભાગ્યા રાખવાનું કામ શરૂ જ, સાથે મોટાભાઈ અને બહેનો પણ ખેતીકામમાં જોતરાઈ ગયેલા જેમાં ખાલી ઘર હાલેને મજા મજા ! એવામાં વર્ષ ૨૦૦૪માં ગામમાં એક જમીન વેચાવ જેમાં આપા ને નજર પડી પણ પૈસા નહીં! તોય આપએ સાહસ કર્યું હગા-હાઈ(માસી,મામા) પાસેથી ઈ સમયે બે,પાંચ,દસ,વિશ હજાર એમ ભેગા કર્યા જમીન લીધી જે તદ્દન બિનઉપજાઉ અને પથરાળ મોટાભાગની પડતર એને ધીરે ધીરે સારી કરી ખૂબ મેનત કરી પછી ઘરની ખેતીમાં ઉપજ ભાળી ધીરે ધીરે ગાડી રાગે પડી આ બાજુ મારું ભણતર પણ ચાલુ જરૂર પડ્યે પૈસા ગમે ત્યાંથી લાવી મને આપતા એ સમયે ભલે હું નાનો હતો પણ આ બધા સંઘર્ષ સમજી શકતો હતો બધા ભાંડરુંને
સમાજના રિવાજ મુજબ ધામ-ધૂમ પરણાવ્યા અને આ બાજુ મારી પર મૂકેલો અતૂટ વિશ્વાસ મેં જીતી લીધો અને મને અધિક મદદનીશ ઇજનેર તરીકેની સરકારી નોકરી મળી હું અમારા ગામના ૭૦ ઘરના નેહાડામાં પ્રથમ ૧૦પાસ (૨૦૦૯માં) અને નેહાડાનો પ્રથમ નોકરિયાત અને ગામનો પ્રથમ સિવિલ ઇજનેર અને પ્રથમ સુપર ક્લાસથ્રી બન્યો બસ ત્યારથી મારા આપાના દિલને ટાઢક વળી કે હાલો હવે આની ઉપાદી ઓછી નઈ !
આ બધું જ હું સમાજણો ત્યારથી જોતો આવું છું હું ભણતો ત્યારે મને સૌથી સારું સમજવા વાળા મારા આપા એક જ હતા તે સમયે આખા નેહડા ના છોકરા તરુણાવસ્થાથી જ રળતા અને હું જુવાન થયો ત્યાં સુધી ભણતો બોવ અઘરું હતું મારા માટે કેમ કે એ સમયે હું એક જ હતો જે આવડો મોટો (૧૮-વરહ)નો હતો છતાં રળતો નોતો, બને એટલો ઘર બાર નીકળવાનું એટલે ટાળતો કે બાર નીકળ્યા ભેગા જે મળે ઈ " હવે નોકરી-બોકરી મળે એમ છે કે નહીં? " આ બધું પૂછવા વાળાનો આપડી પ્રત્યેનો પ્રેમ હતો એટલે સહજ પણે પૂછતા. પણ,મારા માટે ખૂબ અઘરું હતું ત્યારે!
મારા આપાના સારા કર્મો અને એમની પવિત્રતા જ મારા માટે મોટીવેશન હતા એટલે હું કદાચ અહીંયા છું. અને હંમેશા તેમના નિયમો અને વિચારો અનુસરવા પ્રયત્ન કરતો આવ્યો છું અને હું આજે જે કાંઈ છું તે મારા આપા ના લીધે જ છું.
આજની તારીખે પણ જિંદગીના નિયમો, સાદગી અને પવિત્રતા એમની એમજ છે. હજી,રોજ વાડીએ જવાનું થાય ઈ મેનત કરવાની જ, ગામમાં મંદિર,જાહેર કાર્યોમાં સેવા આપવાની, બાળકોને રાજી કરવાના,સાદાઈથી રેવાનું. હું મારા પરિવાર સાથે ભાવનગર રહું છું માતાપિતા ગામડે રે! આજે મારે પણ નોકરીના બાર વર્ષ થયા હુંય બે બાળકોનો બાપ થયો (દીકરો ૧૦વર્ષ , દીકરી ૭વર્ષ )તોય રોજ સાંજે ખબર લેવા ફોન આવે જ! બસ આજ છે મને મળેલ મારા આપાનો પ્રેમ ! હું ભગવાનને પ્રાર્થના કરું છું કે જન્મો જનમ તમે જ મારા બાપ રેજો ! 🙏
સૌ- મિત્રોને ૨૧ જૂન, Father's Day ની શુભેરછાઓ 😍
- ✍️ " ગોપાલ સરૈયા "🤗
( ફોટા ૨૦૨૪ માં ઉત્તરાખંડ અને વ્રજભૂમિ યાત્રાના છે.
