"વરસાદી માહોલ"
મેઘ ઘેરાયા ગગનમાં, ધરતી મહેકે ધૂનભરી,
ટપ ટપ ટપકે બુંદ ઝીણી, લાગે પ્રીત રૂપેરી સરી.
વીજ ચમકતી નેણ જેવી, નાચે મોર મનહરી,
"સ્વયમ્'ભૂ" ગાતો ઝરમરમાં, ભીંજે આખી દુનિયાભરી.
ખેતર ખીલ્યાં હરિયાળાં, વાયુ વહેતો મંદ હરી,
નદીયું ગાતી ગીત મીઠાં, છલકે હૈયું છંદ હરી.
છાપરાં ટપકે તાલ દેતાં, છમછમ બોલે બંસરી,
"સ્વયમ્'ભૂ" લખતો પ્રેમ અક્ષર, શ્યામ ઘટા સંગે ફરી.
વાદળ વીંધી રવિ ઝબકે, સપ્તરંગી કમાન ધરી,
બાળ હરખે ભીંજાવાને, કાગળ નાવ મૂકે તરી.
પીપળ પાને મોતી બેઠાં, ટહુકે કોયલ મંજરી,
"સ્વયમ્'ભૂ" ભીંજે ભાવધારા, અંતર ઓળે આનંદભરી.
પાનખર પછી પુનઃ જીવન, વરસે અમૃતધાર ખરી,
ધૂળ ધોવાણી ધરા હસતી, શ્વાસ લે સૃષ્ટિ નવી કરી.
ચાય કપમાં ઊઠે બાષ્પો, વાત જામે સ્નેહે સરી,
"સ્વયમ્'ભૂ"માણે મેઘ મિજાજ, ઝરમર ઝીલે ઉરમાં ભરી.
અશ્વિન રાઠોડ— "સ્વયમ્'ભૂ"
