*मांजर आनी उंदरांचो बेत*
एक आसलो उंदरांचो व्हडलो पंगड,
दिसा-रात्री तांचो चालूच आसलो झगड.
कापड टोपे, तांदूळ खायचे,
बिल्लांत लिपून मजा करायचे!
करकर-करकर, कीं-कीं-कीं...
तेन्नाच आयली एक काळी जाडी मांजर,
मदल्याद रावन दिता हाका-ताका फांचर.
एका-एकाक धरून ती खाताली,
उंदरांची पयली पार्टी बंद जाली!
म्यॉंव-म्यॉंव-म्यॉंव...
भयान उंदीर सगळे जाले गपगार,
सभा भरयली, लागलो विचार.
एक तरूण उंदीर हुशार व्हडलो,
हंसून म्हणटा, "उपाय मेळ्ळो!"
"मांजर खंय आसा आमकां कळना,
मागीर पळपाक वेळूच मेळना.
तिच्या गळ्यांत एक घंटी बांदूंया,
ती आयली की, घंटी वाजतली... टीं-टीं-टीं!"
सगळे उंदीर ताळ्यो पेटपाक लागले,
"व्वा रे व्वा! कितलो शाणो रे तूं!" म्हणूंक लागले.
सगळ्यांक दिसले आयले बरे दीस,
पळ्ळी आतां मांजराची भीस!
पुण तेन्नाच उठलो एक बुदवंत म्हातारो उंदीर,
नाकावर चश्मो, दोळे ताचे थीर.
हळूच म्हणटा, "आयका रे सायबा,
बेत तर बरो, पुण एकूच आसा ल्हॉनसो 'दाबा'..."
"योजना तुजी तगडी, आयकल्यार व्हडली संतोस व्हता,
पुण सांघात रे, मांजराच्या गळ्यांत घंटी कोण बांदता?"
हे आयकून सभा जाली एकदम शांत,
सगळे उंदीर भितरल्या भितर जाले भ्रांत!
एक-एकाक पळोवन लागली भीं,
आनी 'कीं-कीं' करून सगळे पळ्ळे बीं!
Adv. आशीष जैन
7055301422
फिरोजाबाद
