मृत्यू हा कसला आलाय शोक करण्यासारखा? त्याने तर फुकटात शांतता दिली.
मरणाऱ्या माणसाच्या चेहऱ्यावर एक विचित्र समाधान असतं—जसं जगावरचा शेवटचा हसवलेला टोमणा.
कोण मरेल आणि कोण वाचेल, हे नशिबाचं नाही—ते फक्त वेळेच्या थाळीतल्या शेवटच्या घासावर ठरतं.
मृत्यू फक्त शरीर घेऊन जातो, बाकी सगळे लोक तुमचं नाव आणि कथा स्वतःच्या सोयीप्रमाणे बदलतात.
