એલેક્ઝાન્ડર ધી ગ્રેટનાં છેલ્લા વાક્યો...
1. હું ઇચ્છું છું કે શ્રેષ્ઠ ડોકટરો મારી શબપેટી લઈને ચાલે, કારણ કે, મૃત્યુના સમયમાં, વિશ્વના શ્રેષ્ઠ ડોકટરોમાં પણ તમને સાજા કરવાની શક્તિ નથી.
2. હું ઇચ્છું છું કે મારી સ્મશાન યાત્રાના માર્ગ પર મારો ખજાનો શણગારેલો રહે, કે જેથી દરેક વ્યક્તિ જુએ કે પૃથ્વી પર પ્રાપ્ત કરેલી ભૌતિક સંપત્તિ પૃથ્વી પર જ રહી જવાની.
3. હું ઈચ્છું છું કે જ્યારે મને કોફિનમાં લઇ જવામાં આવે ત્યારે મારા હાથ પવનમાં ઝૂલતા રહે, જેથી લોકો સમજે કે આપણે આ દુનિયામાં ખાલી હાથે આવ્યા છીએ અને ખાલી હાથે જઈએ છીએ.
4. અમે કોઈપણ ભૌતિક સંપત્તિને સાથે લઈ જતા નથી. સમય એ આપણો સૌથી કિંમતી ખજાનો છે કારણ કે તે મર્યાદિત છે. આપણે વધુ સંપત્તિ ઉત્પન્ન કરી શકીએ છીએ, પરંતુ આપણે વધુ સમય ઉત્પન્ન કરી શકતા નથી.
5. જ્યારે આપણે કોઈને આપણો સમય આપીએ છીએ, ત્યારે આપણે ખરેખર આપણા જીવનનો એક ભાગ આપીએ છીએ જે આપણે ક્યારેય પાછો લઈશું નહીં.
6. મારા પ્રિય મિત્રો , તમે તમારા પરિવાર અને મિત્રોને આપી શકો તે શ્રેષ્ઠ ભેટ એ તમારો સમય છે. ભગવાન તમને પુષ્કળ સમય આપે અને તમને તે આપવા માટે સદ્બુદ્ધિ મળે જેથી તમે શાંતિથી જીવી શકો, પ્રેમ કરી શકો અને મરી શકો.
હવે બે શબ્દો આ ગરીબના ઝોલા માંથી... જોકે પૈસા બનાવો નહીં ત્યાં સુધી આ વાક્યો બધા શ્રીમંતોને મજાક જ લાગવાના છે..
૧. અત્યારથી મૃત્યુ સુધીનો સમય તમે ગણી લો, સમજો કે એ ૩૦-૪૦ વર્ષ બાકી છે.
૨. પ્રતિ વર્ષ ટોટલ ખર્ચ કરી શકો એટલા પૈસા ગણી લો. સમજો કે પ્રતિ વર્ષ તમે ૧ કરોડ ખર્ચી શકો એમ છો. એટલે મહિને ૯ લાખ ખર્ચવાની તૈયારી કરી લો.
૩. હવે પછી પણ પૈસા વધે છે તો શું કરવા વિચારો છો?
૪. ત્યારે વધેલા પૈસાથી એવી વ્યવસ્થા ગોઠવવી જોઈએ કે કોકને રોજગાર મળે, કોકને ભણતર મળે, કોકને નિશુલ્ક તબીબી સહાય મળે.
૫. જો ઉપર મુજબ વ્યવસ્થા ગોઠવાય તો તમે એક એવી શાંતિથી મરશો જે ખુબજ મોટા મહારાજાઓ કે ધનિકોને પ્રાપ્ત નથી થઈ.
સર્વજન હિતાય, સર્વજન સુખાય...
- મહેન્દ્ર શર્મા
