Prem_222:
સાચે_જ *ધોરણ પાંચ* સુધી *સ્લેટ ચાટવાથી* *કેલ્શિયમ ની ઉણપ પૂરી કરવી* એ અમારી *કાયમી ટેવ હતી* પણ *ખબર નહોતી પડતી કે તેનાથી કેલ્શિયમની ઊણપ પૂરી થાય છે...!!
અને *આ અમારી કાયમી ટેવ હતી* તેમાં *થોડી ઘણી બીક* એ પણ લાગતી હતી કે..
*સ્લેટ ચાટવાથી ક્યાંક વિદ્યા માતા ગુસ્સે ના થઈ જાય..!!
અને *ભણવાનો તણાવ* ?? *પેન્સિલના પાછલો હિસ્સો ચાવી ચાવી ને* તણાવમુક્ત થઈ જતા હતા..!!
અને હા ...ચોપડીઓના વચ્ચે વિદ્યાના ઝાડનું ડાળુ અને મોરના પિછાને મૂકવાથી અમે હોશિયાર થઈ જઈશું એવી દૃઢ માન્યતા હતી..!!
અને *કપડાની થેલીમાં તો ચોપડા ગોઠવવા* એ
*અમારું આગવું કૌશલ્ય હતું* અને *ચોપડા ગોઠવવા એ જ એ જમાનામાં હુંન્નર મનાતું હતું...!!
અને ..*જ્યારે જ્યારે નવા ધોરણમાં* આવતા ત્યારે *ચોપડીઓ ઉપર પુઠા ચડાવવા એ અમારા જીવનનો વાર્ષિક ઉત્સવ હતો .
અને *માતા-પિતાને અમારા તો ભણતરની કોઈ ફિકર કે ચિંતા જ નહોતી* પરંતુ .. *અમારું ભણતર એ તેમના ઉપર એક આર્થિક તણાવ ઉભો કરવા વાળો બોજ હતો.!!*
*વર્ષોના વર્ષો વીતી જતા છતાં અમારા માતા-પિતા ના પાવન પગલા ક્યારે અમારી સ્કૂલ તરફ પડતા ન હતા.!!*
*અને અમારા દોસ્તો પણ કેવા મજાના હતા.*
*જ્યારે સાયકલ લઈને જતા હતા* ત્યારે *એકને ડંડા ઉપર* અને *બીજાને કેરિયર પર બેસાડતા* અને *કેટલીયે મંઝિલો ખેડી હશે*..એ અમને યાદ નથી
*પરંતુ થોડી થોડી બસ અસ્પષ્ટ યાદો અમારી સ્મૃતિ પટલ પર છે.
*એ જમાનામાં નવા નવા ટેલિવિઝન આવ્યા હતા..* *કોઈ કોઈના ઘરે ટેલિવિઝન હતા જોવા જઈએ તો ક્યારે ક્યારે અમને કાઢી મૂકવામાં પણ આવતા..*
છતાં *અમને કોઈ અપમાન જેવું લાગતું ન હતું*
અને *પાછા બીજા દિવસે ત્યાં જઈ ગોઠવાઈ જતા...*
*નિશાળમાં શિક્ષકનો માર ખાતા ખાતા અને અંગૂઠા પકડતા પકડતા ક્યારે શરમ સંકોચ અનુભવ્યો નથી* કારણ કે ..
*તે વખતે ક્યારે અમારો "ઇગો" હર્ટ નહોતો થતો.* કારણ કે અમને ખબર જ નહોતી* કે *ઇગો કઈ બલાનું નામ છે.?*
*માર ખાવો એ અમારા જીવનની દૈનિક સહજ પ્રક્રિયાનો ભાગ હતો...!!*
*અને મારવાવાળો* અને *માર ખાવા વાળો*..
*બંને ખુશ થતા હતા* કારણ કે ..
*એક ને એમ હતું કે ઓછો માર ખાધો* ..
અને *બીજાને એમ થતું હતું કે અમારો હાથ સાફ થઈ ગયો..!!*
*આમ બંને ખુશ...!!*
*અમે ક્યારે અમારા મમ્મી પપ્પા કે ભાઇ-બહેન ને એવું ન બતાવી શક્યા કે* ...
*અમે તેમને કેટલો પ્રેમ કરીએ છીએ..*
કારણકે ...
*અમને આઇલવયુ બોલતા જ નોતુ આવડતું...!!*
*આજે અમે દુનિયાના ઉતાર-ચઢાવ નીચે દુનિયાનો હિસ્સો બની ચૂક્યા છીએ*
*કોઈ મિત્રો ને પોતાની મંઝીલ મળી ગઈ છે.*
*તો કોઈ મિત્રો મંઝિલ શોધતા-શોધતા આ દુનિયાની ભીડમાં ક્યાં ખોવાઈ ગયા તેની ખબર નથી...!!*
*એ સત્ય છે કે*...
અમો *દુનિયાના કોઈપણ છેડે હોઈએ* પરંતુ
*અમોને સચ્ચાઈ અને હકીકતો એ પાળ્યા હતા..* *અમે સચ્ચાઈની દુનિયામાં જીવતા હતા.!!*
*અમને ક્યારેય કપડાં / ઇસ્ત્રી બચાવવા માટે સંબંધની ઔપચારીકતા ક્યારેય નથી સમજી..!!* *સબંધો સાચવવા ની ઔપચારિકતા બાબતોમાં અમે સદાય મૂર્ખ જ રહી ગયા...!!*
અમો પોત પોતાના ભાગ્ય સાથે આજે જે પણ સપના જોઈ રહ્યા છીએ. તે સપના જ અમને જીવિત રાખી રહ્યા છે. નહીતો, અમે જે જીવન જીવીને આવ્યા છીએ*
*તેની સામે હાલનું આ જીવન કાંઈ જ નથી...!!*
*અમે સારા હતા કે ખરાબ...*
એ *ખબર નથી* પણ... *અમારો પરિવાર અને અમારા મિત્રો એક સાથે હતા એ જ મહત્વનું હતું...*
*કાશ આ સમય ફરીથી પાછો આવે !!* 😢
