સાદ આપું તો’ય સાથ આપતા નથી તમે,
સમય આપો, પણ સમયે મળતા નથી તમે.
શા માટે આટલો મિથ્યાભિમાન ને અહંકાર?
છે ચાર દિનની જિંદગી,સમજતાં નથી તમે.
પળ પળની પ્રતીક્ષાએ પલળે છે હવે પાંપણ,
ફૂરસતની એક પળ લઈને મળતાં નથી તમે.
હવે મોસમ પણ ખીલી ઉઠી છે પૂરબહારમાં
મજા લુંટવા બે ડગલાં’ય ચાલતાં નથી તમે,
મૌનના પારણા કરી ક્યારે આપશો પ્રત્યુતર ?
ગઝલ, કવિતાને દાદ પણ આપતાં નથી તમે.
છો બંધાયા સમાજના બંધન ને દાયરામાં તમે,
ભીની આંખનો અણસાર આવવા દેતા નથી તમે.
છો ઘર કરી ગઈ નારાઝગી આપણા બન્ને વચ્ચે
છતાં ભૂલથી પણ બે ક્ષણ ઘરે આવતાં નથી તમે.
#Kavydrishty
-વિજય રાવલ
