माझ्या अंगणात बाई कैवल्याची भरली विहीर
रहाट ग सोऽहं चाले आनंदाचे त्याला नीर ||
विवेकाच्या वैराग्याच्या हाती रहाट सर्वकाळ
शुद्धप्रेमे दोरी धरी आवाजाचा नाही घोळ ||
सान थोर अवकाश लावी पात्रे रहाटाला
येवो कोणी कैसा जीव नीर आनंदाने त्याला ||
त्याच पाणियाने सडा नित्य घाली अंगणात
गुरुबोध रांगोळी ग, त्रिगुण नक्षी ही शोभत ||
भावभक्ति हळदी कुंकू गुरुकृपे घाली वरी
पाहता या अंगणास चारी मुक्ति येती द्वारी ||
यमनियम पायरीवरी बसा निवांत टेकून
आसन ही स्थिर होई हाती येई मनप्राण ||
प्रत्याहार सहज होई अंगणास पाहताना
धारणेचा शीण नाही लागे तनमना ||
समाधित उत्थानाचे वर्म हाती सहज पडे
उन्मनीत सहज पहुडे पाहतां अंगणाचे सडे ||
आकाशाचे अंगण ग गुरुकृपेने मिळाले
चारी देह अंगणात नाही बाहेर आतुले ||
गुरुकृपेच्या ग लहरी तो मी तो मी सुगंधित
अंगणात वायुरूपे सर्वकाळ नित्य वहात ||
ऐशा अंगणी बैसावे दास सांगे वारंवार
गुरुकृपेचे अंगण कैवल्याने भरली विहिर ||
नाही जरी जपतप अंगणी या बैसताच
कोणी कैसा येवो जीव अंगण ग होई त्याच ||
ऐसे सद्गुरू ग बोले दासा आंत राहोनिया
दासपणा मुक्त केले अंगणी या व्यापुनीया ||
कवियत्री:- सुमनताई ताडे
