શબ્દ
એક વખત, જ્યાં છલકાતો હતો શબ્દોનો મહા સાગર;
ત્યાં સુકાઈ રહી છે સરિતા, જાણે ખાલી લાગે છે, આજ ગાગર.
આમ કેમ થઈ ગયું, વિચારે છે બિચારી મધુમિતા !
અચાનક, ન જાણે કેમ, શબ્દોની સુકાઈ ચાલી છે સરિતા;
ન જાણે કેમ, પણ લાગે છે, લાગી ગઈ છે કોઈક ની નજર
આમ, અચાનક કેમ ઘટી રહી છે કવિતા ની મીઠી અસર !
જડતા નથી શબ્દ મને, જે હૃદય ઢાળવા માંગે છે;
ચિત્રકાર ની પીંછી, આજે બેરંગ આમ કેમ લાગે છે ?
શબ્દો ની માનવ હૃદય પર પડતી હોય છે, ગહેરી, ઊંડી અસર.
અરે વાંચક શબ્દ તો છે બેશુમાર, શબ્દોની ક્યાં છે કોઈ કસર ;
પણ માં શારદા સરસ્વતી, આજે કેમ શબ્દો મને સુજતા નથી;
એકાએક ધીમી પડી ગઈ છે મારી અનમોલ કલમની ગતી.
લાગે છે મને આજે કાવ્યમાં આં, કાઈક કમી , જાણે છે એ નીરસ;
જે સાચે જ લાગવું જોઇએ મજેદાર અને સરસ.
આવો માં, પધારો તમે, પકડી હાથ મારો, લખાવોં ને ;
કાગળ કલમ પ્રસાદી જે તમારી, મારા મન ના દ્વાર, ખોલો ને!
Armin Dutia Motashaw
