સાવ સામાન્ય ક્યાં ખ્વાબ હોય છે,હવા ને ક્યાં હાથ પગ હોય છે.
મરકટ કરતી તારી નજર ,સમક્ષ ના હોય તોય પણ આભાસ હોય છે.
સાવ સાદી રીતે ને મંદ મંદ વહેતુ ઝરણું,તારા સ્મિત નું પણ પગરવ હોય છે.
કેટલું સમાયું છે તે તારા માં એક હોઠ પર બીજા હોઠ નું આવરણ હોય છે.
હરકત હર પળ તારી પાસે નવિન હોય ,આમ છતાં તારી સાથે એક નાજુક નમણી શરમ હોય છે.
કેવું શુ ! કેમ કેવું તારા કેશ વિસે ,શ્યામ સુંદર સમંદર હોય છે.
નખશિખ અનુપમ અદભૂત અવર્ણીય છો,તોય મારી ગઝલ માં નવી રચના હોય છે.
જાડેજા રવિરાજસિંહ "કવિ"
