Read my book 'અમીનો અરૂણ' on MatruBharti App.
http://matrubharti.com/book/19859943/
જીંદગી અને સૃષ્ટિ વખત આવ્યે કેવા-કેવા ખેલ ખેલે છે એના સાવ વાસ્તવિક દશ્યો એ પોતાની નજરે નિહાળી રહ્યો હતો. ને પોતાના અંતરને કોષી રહ્યો હતો. વિધાતાનું એક સ્વરૂપ જીંદગીને કેવા-કેવા અને કેટ-કેટલા રૂપે હીબકાવે છે એ વિચારે એના ઉરમાંથી વિધાતા પ્રત્યેના ઊંડા તથા લાંબા નિ:શાસા નીકળી રહ્યાં હતાં. જેની ઉષ્માથી ડબાનું આંતરિક વાતાવરણ ગરમ-ગરમ લાગી રહ્યું હતું.
સુરતના રંગીન સ્ટેશને ટ્રેન અટકી. થોભવાની હજી વાર હતી ને એટલામાં તો કેટલાંય ડઝન લોકો ડબ્બામાં મચ્છરની માફક ધસી આવ્યા. અરૂણ ફરી કોઈ ધૂનમાં ગરકાવ થયો. એવામાં ભયંકર ભીડને ચીરતી એક યુવતી સરરર કરતી આવીને અરૂણની પડખેની ખાલી જગ્યામાં ભરાઈ ગઈ. અને એણે રાહતનો ઊંડો દમ ભર્યો.
એ યુવતીનું શરીર ધ્રુજતું હતું અને મન બેબાક બની કંપી રહ્યું હતું. શરીર એટલા માટે ધ્રુજતું હતું કે વરસાદી ઠંડકતા એને ચુમી રહી હતી. ને મન એટલા ખાતર ભય પામી રહ્યું હતું કે આવા ભીષ્ણ ઝંઝાવાતી વરસાદી વાતાવરણમાં એ એકલી ઘેર કેવી રીતે પહોંચશે? એને ડર હતો એના પલળેલા જીસ્મને વરૂની માફક તાકી રહેલા માણસોનો. વરસાદી ઠંડક અને શરીરની ધ્રુજારી ઓછી કરવા એ અરૂણને ભીડાવા લાગી, લગોલગ ભીડાઈ ગઈ! અરૂણના શરીરની નિર્દોષ હુંફ મળતાં જ એ તેના ખભા પર માથું ઢાળી બેઠી.
