૨૭. જ્ઞાનના રક્ષકો અને ભવિષ્યનો નકશો
ઈઝાબેલના શબ્દો વિશાળ પુસ્તકાલયની શાંતિમાં પડઘાઈ રહ્યા હતા. સમયના એક નિર્દોષ પ્રશ્ને પરિસ્થિતિની ભયાનકતાને વધુ સ્પષ્ટ કરી દીધી હતી. આ લડાઈ માત્ર માનવજાતના ભવિષ્યને બચાવવા માટે નહોતી, પણ એક પ્રાચીન, જીવંત અસ્તિત્વને બચાવવા માટે પણ હતી, જેણે એક બાળકને પોતાના રક્ષક તરીકે પસંદ કર્યો હતો.
આદિત્યએ ખંડની ચારે બાજુ નજર ફેરવી. "તો હવે શું? આપણે અહીં ક્યાં સુધી છુપાઈ શકીએ? જો કાઉન્ટ વોલ્કોવ પાસે જીન-પિયર છે, તો તે આ જગ્યા શોધી જ લેશે."
"તમે સાચા છો," ઈઝાબેલે સ્વીકાર્યું, તેની નજર વચ્ચે પડેલા મોટા ટેબલ પર સ્થિર થઈ. "આપણે બચાવની રમત રમી શકીએ નહીં. આપણે હુમલો કરવો પડશે. પણ બળથી નહીં, બુદ્ધિથી. 'ધ ગાર્ડિયન્સ' હથિયારોથી નથી લડતા, અમે જ્ઞાનથી લડીએ છીએ."
તે ટેબલ પાસે ગઈ અને એક જૂનું, ચામડાના પૂંઠાવાળું પુસ્તક ખોલ્યું. તેના પાના પીળા પડી ગયા હતા અને તેના પરની ભાષા અજાણી હતી. "આ 'ધ ઓર્ડર ઓફ ધ બ્લેક સન'ના સ્થાપક દ્વારા લખાયેલ ગ્રંથની એક નકલ છે. અમે સદીઓથી તેમનો અભ્યાસ કરી રહ્યા છીએ. તેમની શક્તિ અને તેમની નબળાઈઓ, બધું જ આ ગ્રંથોમાં છુપાયેલું છે."
સંધ્યા અને આદિત્ય ઈઝાબેલની બાજુમાં જોડાયા. પુરાતત્વવિદ્ તરીકે, તેઓ પ્રાચીન લિપિઓ ઉકેલવામાં માહેર હતા, પણ આ લિપિ કોઈ જાણીતી ભાષા જેવી નહોતી. તે સાંકેતિક ચિહ્નો અને ખગોળીય આકૃતિઓનું જટિલ મિશ્રણ હતું.
"તેઓ જે વિધિની વાત કરે છે," ઈઝાબેલે એક પાના પર આંગળી મૂકીને કહ્યું, "તેને 'કાલાગ્નિ યજ્ઞ' કહે છે - સમયની અગ્નિથી થતો યજ્ઞ. તેને અપાર ઊર્જાની જરૂર પડે છે. આ ઊર્જા માત્ર કોઈ શક્તિશાળી વસ્તુમાંથી જ નહીં, પણ એક ખાસ ભૌગોલિક સ્થાન પરથી પણ મેળવવી પડે છે. પેરિસમાં એવી ઘણી જગ્યાઓ છે જે પ્રાચીન શક્તિના કેન્દ્રો (Ley Lines) પર બનેલી છે."
"તો આપણે તે જગ્યા શોધવી પડશે," આદિત્યએ કહ્યું, "પણ આ ગ્રંથમાં તો ડઝનેક સંભવિત સ્થાનોના કોયડા જેવા ઉલ્લેખો છે. નોટ્રે ડેમ, લૂવ્ર, કે પછી કેટકોમ્બ્સમાં જ કોઈ છુપાયેલું સ્થળ... ત્રણ દિવસમાં આ બધું કેવી રીતે તપાસીશું?"
તેઓ નિરાશામાં ડૂબી રહ્યા હતા. સમય, જે અત્યાર સુધી ચૂપચાપ બધું જોઈ રહ્યો હતો, તે ધીમેથી ટેબલ પાસે આવ્યો. તેનું ધ્યાન એ જટિલ ગ્રંથ પર નહોતું. તેનું ધ્યાન ટેબલ પર પડેલા એક કોરા ચર્મપત્ર અને કોલસાની પેન્સિલ પર હતું.
તેના હાથમાં રહેલું સર્પ-હૃદય ફરીથી ગરમ થવા લાગ્યું. તેનો ધબકાર વધુ તીવ્ર બન્યો, જે ફક્ત સમય જ અનુભવી શકતો હતો. એક અજીબ ખેંચાણ હેઠળ, તેણે પેન્સિલ ઉપાડી અને ચર્મપત્ર પર આંખો બંધ કરીને દોરવાનું શરૂ કર્યું.
"સમય, આ શું કરે છે?" સંધ્યાએ ચિંતાથી પૂછ્યું.
"તેને રોકશો નહીં," ઈઝાબેલે ધીમેથી કહ્યું, તેની આંખોમાં આશ્ચર્ય અને સમજણનો ભાવ હતો. "તે હવે એકલો નથી. સર્પ-હૃદય તેની સાથે વાત કરી રહ્યું છે."
સમયનો હાથ કાગળ પર ઝડપથી ફરી રહ્યો હતો. તે કોઈ ચિત્રકારની જેમ નહીં, પણ જાણે કોઈ અદ્રશ્ય શક્તિ તેના હાથને માર્ગદર્શન આપી રહી હોય તેમ દોરી રહ્યો હતો. રેખાઓ જોડાઈને આકાર લઈ રહી હતી – એક ઊંચી ટેકરી, તેના પર બનેલું એક ભવ્ય, સફેદ ગુંબજવાળું ચર્ચ, અને તેની આસપાસ ફરતી સર્પાકાર ઊર્જા રેખાઓ. તેણે કોઈ વાસ્તવિક દ્રશ્ય નહોતું દોર્યું, પણ એક ઊર્જાનો નકશો બનાવ્યો હતો.
જ્યારે તેણે દોરવાનું પૂરું કર્યું, ત્યારે તે હાંફી રહ્યો હતો, જાણે તેણે કોઈ લાંબી દોડ પૂરી કરી હોય. તેણે આંખો ખોલી અને પોતાના જ ચિત્રને આશ્ચર્યથી જોવા લાગ્યો.
આદિત્ય અને ઈઝાબેલ ચિત્ર પર ઝૂક્યા.
"આ... આ તો મોન્ટમાર્ટ ટેકરી છે," આદિત્યના અવાજમાં આશ્ચર્ય હતું. "અને આ... આ સેક્રે-ક્યોર બેસિલિકા (Sacré-Cœur Basilica) છે."
ઈઝાબેલે ઝડપથી ગ્રંથના પાના ફેરવ્યા અને એક ખાસ પ્રકરણ પર આવીને અટકી. ત્યાં એ જ ગુંબજનું એક નાનું, સાંકેતિક ચિત્ર હતું. તેણે નીચે લખેલો ફકરો વાંચ્યો.
"અહીં લખ્યું છે... 'જ્યારે શિયાળાનો સૂરજ સૌથી નબળો હોય, ત્યારે પવિત્ર હૃદયની ટોચ પરથી, જ્યાં પેરિસ પગ નીચે દેખાય, ત્યાં કાળો સૂરજ ઉગશે.' આ જ જગ્યા છે," ઈઝાબેલે દ્રઢતાથી કહ્યું. "તેઓ શહેરના સૌથી ઊંચા અને પવિત્ર સ્થળોમાંના એક પર આ અપવિત્ર વિધિ કરવાના છે."
"તો આપણી યોજના શું છે?" સંધ્યાએ પૂછ્યું. "શું આપણે ત્યાં જઈને તેમની સાથે લડીશું?"
"ના," ઈઝાબેલે કહ્યું. "ઓર્ડરના સભ્યો તાલીમબદ્ધ લડવૈયા છે. આપણે તેમને સીધા ટકરાવમાં હરાવી શકીએ નહીં. આપણે વિધિને જ નિષ્ફળ બનાવવી પડશે. આ ગ્રંથ મુજબ, યજ્ઞ માટે ત્રણ વસ્તુઓની જરૂર છે: શક્તિનો સ્ત્રોત (સર્પ-હૃદય), સ્થાન (સેક્રે-ક્યોર), અને એક વાહક (કાઉન્ટ વોલ્કોવ). જો આપણે સ્થાનની ઊર્જાને વિક્ષેપિત કરી શકીએ, તો વિધિ શરૂ જ નહીં થઈ શકે."
તેણે પુસ્તકાલયના બીજા છેડે આવેલા એક કબાટ તરફ ઈશારો કર્યો. "ગાર્ડિયન્સ પાસે એવી વસ્તુઓ છે જે ઊર્જાના પ્રવાહને બદલી શકે છે. આપણે સેક્રે-ક્યોરની નીચે રહેલી કેટકોમ્બ્સની ટનલમાં અમુક 'જ્ઞાન-સ્તંભ' (કૉપર - સિલ્વર માંથી બનેલા) સ્થાપિત કરવા પડશે. તે વિધિ માટે જરૂરી ઊર્જાને શોષી લેશે અને તેને નિષ્ક્રિય કરી દેશે."
તેમની પાસે હવે એક યોજના હતી. એક ખતરનાક, પણ સંભવિત યોજના.
પણ ભાગ્ય તેમને આટલી સરળતાથી તૈયારી કરવાનો સમય આપવા માંગતું ન હતું.
જેવી ઈઝાબેલે યોજના સમજાવવાનું પૂરું કર્યું, પુસ્તકાલયમાં એક અજીબ ઠંડી લહેર પ્રસરી ગઈ. દીવાલો પર સળગતી મશાલોની જ્યોત ધ્રૂજવા લાગી અને તેનો રંગ નારંગીમાંથી ભૂરો થવા લાગ્યો. હવામાં એક અસ્પષ્ટ ગણગણાટ સંભળાવા લાગ્યો.
"આ શું છે?" આદિત્યએ પોતાની કટાર સંભાળતા પૂછ્યું.
ઈઝાબેલનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો. "તેઓ અહીં છે. ના... તેઓ શારીરિક રીતે અહીં નથી. આ એક માનસિક હુમલો છે. વોલ્કોવ જીન-પિયરના મનનો ઉપયોગ કરીને આ જગ્યાને શોધી રહ્યો છે. તે આપણા રક્ષણાત્મક કવચને તોડી રહ્યો છે."
પુસ્તકાલયની પથ્થરની દીવાલો પર લાલ રંગના, ધબકતા પ્રતીકો દેખાવા લાગ્યા. તે ઓર્ડરના ચિહ્નો હતા. જમીન સહેજ ધ્રૂજવા લાગી. પુસ્તકો કબાટમાંથી નીચે પડવા લાગ્યા.
"આપણે અહીંથી નીકળવું પડશે! હમણાં જ!" ઈઝાબેલે બૂમ પાડી. "આ અભયારણ્ય હવે સુરક્ષિત નથી."
તેણે ઝડપથી એક થેલામાં અમુક નાના, સ્ફટિક જેવા સ્તંભો, કેટલાક ચર્મપત્રો અને ગ્રંથ ભરી લીધા. આદિત્યએ સમયને ઊંચકી લીધો, જે ડરથી તેના પિતાને વળગી પડ્યો હતો. સંધ્યાએ તેમની રક્ષા માટે ઢાલની જેમ ઊભી રહી.
"રસ્તો કયો છે?" આદિત્યએ પૂછ્યું.
"આપણે મુખ્ય માર્ગે પાછા ન જઈ શકીએ. તેઓ ત્યાં રાહ જોતા હશે," ઈઝાબેલે કહ્યું અને તે ખંડની પાછળની એક દીવાલ પાસે દોડી ગઈ. તેણે એક પુસ્તક ખેંચ્યું અને આખી દીવાલ ફરી એકવાર સરકવા લાગી, જેણે એક બીજી, વધુ સાંકડી અને ઊભી સીડી ખોલી. "આ આપણને શહેરના બીજા ભાગમાં, સીન નદીની નજીક લઈ જશે. ચલો!"
તેમની પાછળ, પુસ્તકાલયનો વિનાશ શરૂ થઈ ચૂક્યો હતો. લાલ પ્રતીકો વધુ તેજસ્વી થઈ રહ્યા હતા અને પથ્થરની દીવાલોમાં તિરાડો પડી રહી હતી. તેઓ ફરી એકવાર ભાગી રહ્યા હતા.
તેઓ ભીની, અંધારી સીડી ચડીને જ્યારે બહાર નીકળ્યા, ત્યારે તેઓ પેરિસની એક શાંત, પથ્થર જડેલી ગલીમાં હતા. રાત ઠંડી હતી અને સીન નદી પરથી આવતો પવન તેમની અંદરથી પસાર થઈ રહ્યો હતો. દૂર, રાત્રિના આકાશમાં, મોન્ટમાર્ટની ટેકરી પર સેક્રે-ક્યોર બેસિલિકાનો સફેદ ગુંબજ ચંદ્રના પ્રકાશમાં ચમકી રહ્યો હતો.
તે હવે માત્ર એક સુંદર ઇમારત નહોતી. તે યુદ્ધનું મેદાન હતું. તેમનું અંતિમ લક્ષ્ય. છુપાવાનું અને ભાગવાનું પૂરું થયું હતું. હવે સામનો કરવાનો સમય હતો. ત્રણ દિવસ. તેમની પાસે માત્ર ત્રણ દિવસ હતા, અને સમગ્ર ભવિષ્ય દાવ પર લાગેલું હતું.
(ક્રમશઃ)
