૨૬. ભૂગર્ભની ભુલભુલામણી
તેમની પાછળ પુસ્તકોની દીવાલનો બનેલો ગુપ્ત દરવાજો ધડામ કરતો બંધ થયો. એક ક્ષણ માટે, મોન્સિયર જીન-પિયરના સંઘર્ષનો અને પેલા અજાણ્યા માણસના ગુસ્સાભર્યા અવાજનો ઘોંઘાટ સંભળાયો અને પછી એકદમ શાંતિ છવાઈ ગઈ. આદિત્ય, સંધ્યા અને સમય એક સાંકડી, પથ્થરની સીડી પર ઊભા હતા જે અંધકારમાં નીચે ઉતરતી હતી. હવામાં ભેજ અને સદીઓ જૂની ધૂળની ગંધ ભળેલી હતી.
"આપણે ચાલતા રહેવું પડશે," આદિત્યએ સમયનો હાથ મજબૂતીથી પકડીને કહ્યું. તેનો અવાજ શાંત હતો, પણ સંધ્યા તેની પાછળ રહેલી ચિંતાને પારખી શકતી હતી.
તેઓ ઝડપથી સીડી ઉતરવા લાગ્યા. દરેક પગથિયું તેમને પેરિસની જીવંત દુનિયાથી વધુને વધુ દૂર અને એક અજાણ્યા, પ્રાચીન ભૂગર્ભ વિશ્વની નજીક લઈ જઈ રહ્યું હતું. સીડીનો અંત એક લાંબા, અંધકારમય કોરિડોરમાં થયો. અહીં-તહીં દીવાલો પર મશાલ રાખવાના જૂના ઘોડા હતા, પણ હવે ત્યાં માત્ર અંધકારનું સામ્રાજ્ય હતું. આદિત્યએ પોતાના ફોનની ટોર્ચ ચાલુ કરી.
પ્રકાશ જે દ્રશ્ય પર પડ્યો તે જોઈને તેમના શ્વાસ થંભી ગયા. તેઓ કોઈ સામાન્ય ભોંયરામાં નહોતા. આ પેરિસના પ્રખ્યાત કેટકોમ્બ્સ હતા – લાખો હાડપિંજરો અને ખોપરીઓથી બનેલી ભૂગર્ભ કબરોની ભુલભુલામણી. દીવાલો, છત, બધું જ માનવ અવશેષોથી વ્યવસ્થિત રીતે ગોઠવાયેલું હતું. ખોપરીઓની ખાલી આંખો જાણે તેમને તાકી રહી હતી.
સંધ્યાએ સમયને પોતાની તરફ ખેંચી લીધો, તેની આંખો ઢાંકવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પણ સમય ડરેલો નહોતો. તેની કલાકાર આંખો આ ભયાવહ દ્રશ્યમાં પણ એક અજીબ સૌંદર્ય અને ઇતિહાસ જોઈ રહી હતી. તેના માટે, આ મૃત્યુનું નહીં, પણ અસંખ્ય વાર્તાઓનું સંગ્રહાલય હતું.
તેના હાથમાં રહેલું સર્પ-હૃદય સહેજ ગરમ લાગ્યું. તેનો લાલ ધબકાર હવે વધુ સ્થિર અને શાંત હતો, જાણે આ પ્રાચીન જગ્યાની ઊર્જા સાથે તાલમેલ બેસાડી રહ્યું હોય.
"આ રસ્તાઓ અનંત છે," આદિત્ય ગણગણ્યો. "જીન-પિયરે આપણને ક્યાં જવાનું કહ્યું?"
તેમની પાસે કોઈ નકશો નહોતો, કોઈ દિશા નહોતી. તેઓ માત્ર એટલું જાણતા હતા કે તેમણે ભાગતા રહેવાનું છે. પાછળ, દૂરથી પથ્થર પર બૂટ ઘસાવાનો અવાજ આવ્યો. તેઓ એકલા નહોતા. 'ધ ઓર્ડર ઓફ ધ બ્લેક સન'નો માણસ તેમની પાછળ હતો.
તેઓ દોડવા લાગ્યા. સાંકડા માર્ગો, નીચી છત અને હાડકાંની દીવાલો વચ્ચેથી પસાર થતી વખતે ભય તેમના હૃદયમાં ઘર કરી રહ્યો હતો. આદિત્ય અને સંધ્યા, જેઓ એક સમયે નિર્ભય યોદ્ધા હતા, તેઓ હવે પોતાના દીકરા માટે ચિંતિત માતા-પિતા હતા. તેમની ઉંમર અને થાક હવે વર્તાઈ રહ્યો હતો.
"પપ્પા, ઊભા રહો," અચાનક સમયે કહ્યું.
"અત્યારે નહીં, બેટા. આપણે ભાગવું પડશે," આદિત્યએ હાંફતા કહ્યું.
"પણ... આ રસ્તો ખોટો છે," સમયે આગ્રહ કર્યો. તેની આંખો બંધ હતી, પણ તેનો નાનો હાથ એક બાજુની દીવાલ તરફ નિર્દેશ કરી રહ્યો હતો, જ્યાં કોઈ રસ્તો નહોતો. "તે... મને બતાવી રહ્યું છે."
આદિત્ય અને સંધ્યા એકબીજા સામે જોવા લાગ્યા. 'તે' નો અર્થ સ્પષ્ટ હતો: સર્પ-હૃદય.
"શું બતાવી રહ્યું છે, બેટા?" સંધ્યાએ નરમાશથી પૂછ્યું.
"ચિત્રો," સમય ધીમેથી બોલ્યો. "એક સાપ... જે નદીની જેમ વહે છે. અને એક દરવાજો... જેના પર સૂરજનું નહીં, પણ પુસ્તકનું ચિહ્ન છે."
આદિત્યએ દીવાલ પર ટોર્ચનો પ્રકાશ ફેંક્યો. ત્યાં હાડકાં સિવાય કંઈ નહોતું. પણ જેવો પ્રકાશ એક ચોક્કસ ખોપરી પર પડ્યો, કંઈક ચમક્યું. આદિત્યએ નજીક જઈને જોયું. ખોપરીના કપાળ પર એક નાનકડું, કોતરેલું ચિહ્ન હતું – એક ખુલ્લા પુસ્તકનું. તે લગભગ અદ્રશ્ય હતું.
તેણે ચિહ્ન પર દબાણ કર્યું. એક ક્ષણ માટે કંઈ ન થયું. પાછળથી આવતા પગલાંનો અવાજ વધુ નજીક આવી રહ્યો હતો. નિરાશાની ક્ષણમાં, આદિત્યએ ફરીથી જોરથી દબાવ્યું. આ વખતે, પથ્થર ઘસાવાનો કર્કશ અવાજ આવ્યો અને હાડકાંની આખી દીવાલ અંદરની તરફ સરકવા લાગી, એક નવો, છુપાયેલો માર્ગ ખોલી રહી.
તેમણે અંદર દોટ મૂકી અને દરવાજો તેમની પાછળ આપમેળે બંધ થઈ ગયો, તેમને ફરીથી અંધકારમાં ધકેલી દીધા. પણ આ અંધકાર અલગ હતો. અહીં ભેજને બદલે સૂકા કાગળ અને ચર્મપત્રની ગંધ હતી.
થોડી ક્ષણો પછી, તેમની સામે એક મશાલ આપમેળે સળગી ઊઠી, અને પછી બીજી, અને ત્રીજી. એક પછી એક મશાલોની હારમાળા સળગી ઉઠી, જે એક વિશાળ, ગોળાકાર ખંડને પ્રકાશિત કરી રહી હતી.
આ કોઈ કબર નહોતી. આ એક ભૂગર્ભ પુસ્તકાલય હતું. દીવાલો પર ફ્લોરથી છત સુધી લાકડાના કબાટો હતા, જેમાં હજારો હસ્તલિખિત ગ્રંથો અને ચર્મપત્રો ગોઠવાયેલા હતા. વચ્ચે એક મોટું, ગોળ ટેબલ હતું જેના પર નકશાઓ અને ખગોળીય ઉપકરણો પડ્યા હતા. આ 'ધ ગાર્ડિયન્સ ઓફ ધ લોસ્ટ લાઈબ્રેરી'નું અભયારણ્ય હતું.
"Bienvenue (સ્વાગત છે)," એક સ્ત્રીનો અવાજ આવ્યો.
ખંડના બીજા છેડેથી એક સ્ત્રી બહાર આવી. તે લગભગ ત્રીસ વર્ષની હશે, તેના વાળ કાળા હતા અને આંખોમાં જ્ઞાન અને સાવધાનીનું મિશ્રણ હતું. તેણે સાદા પણ મજબૂત કપડાં પહેર્યા હતા.
"મારું નામ ઈઝાબેલ છે," તેણે કહ્યું. "હું પણ એક ગાર્ડિયન છું. જીન-પિયરે તેમના પકડાઈ જવાના બરાબર પહેલાં અમને સંકેત મોકલી દીધો હતો. અમને તમારા આવવાની અપેક્ષા હતી."
"જીન-પિયર... તે ઠીક છે?" સંધ્યાએ પૂછ્યું.
ઈઝાબેલનું મોં પડી ગયું. "તેમણે પેલા હત્યારાને રોક્યો, પણ ઓર્ડરે તેમને પકડી લીધા છે. તેઓ જીવિત છે, પણ... તેમની પાસે માહિતી કઢાવવાની ક્રૂર રીતો છે."
"આ ઓર્ડર કોણ છે? તેમને આનાથી શું જોઈએ છે?" આદિત્યએ સીધો પ્રશ્ન કર્યો,
સમય તરફ રક્ષણાત્મક રીતે જોતાં.
ઈઝાબેલે ઊંડો શ્વાસ લીધો. "ધ ઓર્ડર ઓફ ધ બ્લેક સન. તેઓ માને છે કે માનવજાત નબળી અને ભાવનાશીલ છે, અને દુનિયા પર શાસન કરવા માટે શક્તિશાળી અને જ્ઞાની લોકોના એક જૂથની જરૂર છે. તેઓ પ્રાચીન, અલૌકિક શક્તિ ધરાવતી વસ્તુઓ એકઠી કરે છે. તેમના માટે, સર્પ-હૃદય માત્ર એક કલાકૃતિ નથી."
તે સમય તરફ આગળ વધી. તેનો અભિગમ કઠોર નહોતો, પણ આદરપૂર્ણ હતો. "તેમના પ્રાચીન ગ્રંથો અનુસાર, સર્પ-હૃદય સમયના પ્રવાહને પ્રભાવિત કરી શકે છે. તે ભૂતકાળના જ્ઞાન અને ભવિષ્યની સંભાવનાઓનું જીવંત સંગમ છે. ઓર્ડરના નેતા, કાઉન્ટ વોલ્કોવ, માને છે કે જો તેને પેરિસના એક ખાસ સ્થળે, શિયાળુ અયનકાળની રાત્રે એક પ્રાચીન વિધિ દ્વારા સક્રિય કરવામાં આવે, તો તે માત્ર ભવિષ્ય જોઈ શકશે નહીં, પણ તેને પોતાની ઈચ્છા મુજબ બદલી પણ શકશે."
"શિયાળુ અયનકાળ?" આદિત્ય ચોંક્યો. "તે તો માત્ર ત્રણ દિવસ દૂર છે!"
"બરાબર," ઈઝાબેલે કહ્યું. "તેથી જ તેઓ આટલા ઉતાવળા છે. તેઓ આખા પેરિસમાં તમને શોધી રહ્યા છે. આ પુસ્તકાલય સુરક્ષિત છે, પણ આપણે હંમેશા અહીં છુપાઈને રહી શકીએ નહીં. કાઉન્ટ વોલ્કોવ પાસે જીન-પિયર છે. તે વહેલા-મોડા આ જગ્યાનું રહસ્ય જાણી લેશે."
બધાની નજર સમય પર ગઈ, જે આ બધી વાતો શાંતિથી સાંભળી રહ્યો હતો. તેના નાના હાથમાં સર્પ-હૃદય હળવેથી ધબકી રહ્યું હતું. તેણે દુનિયાના ઇતિહાસના શુષ્ક તથ્યોમાં ક્યારેય રસ નહોતો લીધો, પણ હવે ઇતિહાસ પોતે જ તેની પાસે આવી ગયો હતો.
સમયે ઈઝાબેલ તરફ જોયું અને એક એવો સવાલ પૂછ્યો જેની કોઈને અપેક્ષા નહોતી.
"આ વિધિ... તે સર્પ-હૃદયને નુકસાન પહોંચાડશે?"
તેની ચિંતા પોતાના માટે નહોતી, દુનિયા માટે પણ નહોતી, પણ તેના હાથમાં રહેલી એ જીવંત, ધબકતી વસ્તુ માટે હતી.
ઈઝાબેલની ગંભીર આંખોમાં એક ક્ષણ માટે મૃદુતા આવી. "હા, બાળક. વિધિ તેની બધી શક્તિ શોષી લેશે અને તેને એક નિર્જીવ પથ્થરમાં ફેરવી દેશે. તે તેનું મૃત્યુ હશે."
સમયે પોતાની મુઠ્ઠી કડક રીતે બંધ કરી, જાણે તે સર્પ-હૃદયને બચાવવાનો સંકલ્પ કરી રહ્યો હોય. જે બાળક માત્ર ચિત્રો અને કલ્પનાની દુનિયામાં જીવતો હતો, તે હવે એક વાસ્તવિક લડાઈના કેન્દ્રમાં હતો. પેરિસનું આહ્વાન હવે માત્ર ભાગી છૂટવાનું નહોતું, પણ સામનો કરવાનું હતું. અને આ લડાઈનો નાયક કોઈ અનુભવી યોદ્ધા નહીં, પણ એક આઠ વર્ષનો કલાકાર હતો, જેના હાથમાં સમયનું હૃદય હતું.
(ક્રમશઃ)
