#કેન્સર
ભાગ 16 વિસ્મૃતિની ખીણ અને પ્રેમનો પ્રતિસાદ
રેડિયેશન રૂમની બહાર લાલ લાઈટ ચાલુ-બંધ થઈ રહી હતી, જે જીત ના હૃદયના ધબકારા સાથે સુસંગત હતી. અંદર ડૉક્ટરોની ટીમ જીવિકાને 'સ્ટેટસ એપિલેપ્ટિકસ' (સતત આવતી આંચકી) માંથી બહાર લાવવા માટે મથી રહી હતી. જ્યારે જીવિકાને સ્ટ્રેચર પર બહાર કાઢવામાં આવી, ત્યારે તેના મોઢા પર ઓક્સિજન માસ્ક હતો અને તેની આંખો છત તરફ સ્થિર હતી.
યાદશક્તિનો હાસ અને ઓળખનું સંકટ
૪૮ કલાકના સઘન નિરીક્ષણ પછી જ્યારે જીવિકાએ આંખો ખોલી, ત્યારે તેની નજરમાં એ જૂની ઓળખ નહોતી. તે ખાલીપો હતો જે 'Brain Metastasis' ની ભયાનક આડઅસર છે.
"જીવિકા... ઓળખે છે મને? હું જીત," જીતે તેનો હાથ પકડીને પૂછ્યું.
જીવિકાએ તેને જોયો, પણ તેના ચહેરા પર કોઈ ભાવ નહોતો. તે માત્ર એકીટશે તેને જોઈ રહી. તેણે ધીમેથી પૂછ્યું, "તમે કોણ છો? અને હું અહીં કેમ છું?"
આ સાંભળતા જ જીત ના પગ નીચેથી જમીન સરકી ગઈ. જે પત્ની માટે તેણે ૨૫ લાખનું દેવું કર્યું, જેની એક સ્મિત માટે દીપકે પોતાની ફેક્ટરી વેચી અને આશાએ પોતાનું સર્વસ્વ હોમી દીધું એ પત્ની હવે તેમને જ ઓળખતી નહોતી.
મેડિકલ ડાયગ્નોસિસ: ક્ષણિક કે કાયમી વિસ્મૃતિ?
ડૉ. જીવન શાહે તપાસ કરી અને સમજાવ્યું, "મગજમાં થયેલા રેડિયેશન અને ટ્યુમરના દબાણને કારણે 'Short-term Memory Loss' (ટૂંકા ગાળાની સ્મૃતિ ભ્રંશ) થયો છે. આ કદાચ કામચલાઉ હોય શકે, પણ આપણે તેને ફરીથી બધું યાદ અપાવવા માટે ધીરજ રાખવી પડશે."
ભાભીના પિયરીયાઓનો અતૂટ સપોર્ટ અને વીણાનો પ્રભાવ
જ્યારે આર્થિક બોજ વધતો જતો હતો, ત્યારે પિયરના ભાભીના પિયરીયાઓએ એક નવો માર્ગ કાઢ્યો. તેમણે નક્કી કર્યું કે જીવિકાને હોસ્પિટલના આ શુષ્ક વાતાવરણમાંથી બહાર કાઢીને 'Home Care' (ઘરગથ્થુ સારવાર) માં શિફ્ટ કરવી જોઈએ.
ભાભીના પિતાએ જીતને કહ્યું, "જીતભાઈ, હવે ભાભીને હૂંફની જરૂર છે, મશીનોની નહીં. વીણાના સ્કૂલના ખર્ચની તમે ચિંતા ના કરો, અમે એ માટે એક અલગ ફંડ બનાવી દીધું છે. તમે બસ જીવિકાને યાદ અપાવો કે એ કોણ છે."
દીપકે પણ સહમતી દર્શાવી. "સાચી વાત છે. મેં ઘરે મેડિકલ બેડ અને નર્સની વ્યવસ્થા કરી દીધી છે. આપણે ભાભીને ઘરે લઈ જઈશું. કદાચ ઘરના ખૂણાઓ અને વીણાનો અવાજ તેમની યાદશક્તિ પાછી લાવી શકે."
ઘર તરફ પ્રયાણ: એક નવી શરૂઆત
એમ્બ્યુલન્સ જ્યારે એપાર્ટમેન્ટના દરવાજે ઉભી રહી, ત્યારે આખી સોસાયટીના લોકો ઉમટી પડ્યા હતા. જે લોકો પહેલા 'કેન્સર'ના નામથી ડરતા હતા, તેઓ આજે જીવિકાના સ્વાગત માટે ફૂલો લઈને ઉભા હતા. આ એ જ જીવિકા હતી જેણે કેન્સર સામે જંગ જીતી હતો, અને હવે તે પોતાના અસ્તિત્વ સામે જંગ લડી રહી હતી.
જ્યારે જીવિકાને તેના રૂમમાં સુવડાવવામાં આવી, ત્યારે વીણા દોડતી આવી અને મમ્મીના ખોળામાં માથું મૂકી દીધું.
"મમ્મી, તને ખબર છે? મામાએ મને નવી સાયકલ અપાવી છે! તું મારી સાથે ચલાવવા આવીશ ને?"
જીવિકાએ વીણાના વાળમાં હાથ ફેરવ્યો. તેના હોઠ પર એક ઝીણું સ્મિત આવ્યું. તેણે ધીમેથી બોલી, "વીણા..."
રૂમમાં ઉભેલા દરેક વ્યક્તિના શ્વાસ અટકી ગયા. જીવિકાને યાદ આવ્યું હતું! તે કદાચ બધું ભૂલી ગઈ હતી, પણ તેની 'મમતા' હજી જીવંત હતી. મા અને સંતાનનો આ જે સંબંધ છે, તેને મેડિકલ સાયન્સ ક્યારેય ભૂંસી શકતું નથી.
એક નવો સામાજિક પડકાર
રાત્રે જ્યારે જીત દવાઓનું લિસ્ટ ચેક કરી રહ્યો હતો, ત્યારે તેને ખબર પડી કે ઇમ્યુનોથેરાપીનો આગામી ડોઝ અત્યંત અનિવાર્ય છે, પણ તેની કિંમત હવે વધીને ૩.૫ લાખ થઈ ગઈ હતી (નવી ટેક્સ પોલિસીને કારણે). દીપકની ફેક્ટરીના રૂપિયા વ્યાજ અને જૂના દેવામાં વપરાઈ રહ્યા હતા.
ભાભીના પિયરીયાઓએ ઘરખર્ચ તો ઉપાડ્યો હતો, પણ આટલી મોટી રકમની તાત્કાલિક વ્યવસ્થા કેવી રીતે થશે? શું જીવિકાની યાદશક્તિ પાછી આવવાની ખુશીમાં આર્થિક કટોકટી ફરી એકવાર વિલન બનશે?
જીવિકાની યાદશક્તિ થોડી પાછી આવી હતી, પણ ૩.૫ લાખનું મોંઘું ઇન્જેક્શન જીત માટે લોઢાના ચણા ચાવવા જેવું હતું. દીપકે તેની ફેક્ટરી વેચી દીધી હતી અને ભાભીના પિયરિયાઓએ ઘરની બધી જ જવાબદારી સંભાળી હતી, છતાં આ નવી રકમ માટે જીત મુંઝવણમાં હતો.
એક અણધાર્યો ફોન કોલ
જીત સોસાયટી ના બાંકડે બેસીને પોતાની જૂની ડાયરી ફેરવી રહ્યો હતો, ત્યાં જ તેના ફોનની સ્ક્રીન પર એક નામ ઝબક્યું ઉર્જા પટેલ.
ઉર્જા, જે જીતની એન્જિનિયરિંગ કોલેજની સૌથી ખાસ મિત્ર હતી. કોલેજ પછી બંને પોતપોતાની જિંદગીમાં વ્યસ્ત થઈ ગયા હતા, પણ આજે ૧૫ વર્ષ પછી ઉર્જાનો ફોન હતો. ઉર્જા અત્યારે એક જાણીતી સોફ્ટવેર કંપનીમાં સિનિયર પોઝિશન પર હતી અને સોશિયલ મીડિયા દ્વારા તેને જીવિકાની બીમારી અને જીતના સંઘર્ષની જાણ થઈ હતી.
મિત્રતાની ગરિમા અને નિઃસ્વાર્થ મદદ
"જીત, તેં મને એકવાર પણ ના જણાવ્યું? શું હું એટલી પારકી થઈ ગઈ?" ઉર્જાનો અવાજ ગંભીર પણ ભીનો હતો.
જીત ગળગળો થઈ ગયો. "ઉર્જા, પરિસ્થિતિ જ એવી હતી કે... અને હવે તો દેવું એટલું વધી ગયું છે કે કોઈને કહેતા પણ શરમ આવે છે."
ઉર્જાએ તેને અધવચ્ચે અટકાવ્યો. "મિત્રતામાં શરમ ના હોય, જીત. મેં જોયું કે તારે હજી એક મોટા ઇન્જેક્શનની જરૂર છે. સાંભળ, મેં તારા એકાઉન્ટમાં ૨.૫ લાખ રૂપિયા ટ્રાન્સફર કરી દીધા છે. અને હા, આ 'ઉધાર' નથી, આ મારો જીવિકા પ્રત્યેનો પ્રેમ અને આપણી કોલેજની મિત્રતાનું રોકાણ છે. તારે આ પાછા આપવાની વાત પણ નથી કરવાની."
જીતની આંખોમાંથી આંસુ વહી પડ્યા. જે વખતે તેને લાગ્યું કે બધા રસ્તા બંધ છે, ત્યારે એક જૂની મિત્રતા 'ઉર્જા' બનીને આવી હતી. આ ૨.૫ લાખ અને બાકીના ૧ લાખની વ્યવસ્થા ભાભીના પિયરિયાઓએ લોકફાળા દ્વારા કરી આપી. આમ, ૩.૫ લાખનું એ પહાડ જેવડું ઇન્જેક્શન મિત્રતા અને સગાઈના સંગમથી શક્ય બન્યું.
ઉર્જાનું ઘર માં આગમન
સાંજે ઉર્જા પોતે જીવિકાને મળવા ઘરે આવી. તેણે જીવિકાના માથે હાથ મૂક્યો. "જીવિકા, તું બહુ નસીબદાર છે કે તને આવો પતિ મળ્યો છે, અને જીત નસીબદાર છે કે તારા જેવી લડાયક પત્ની મળી છે. હવે તારે જલ્દી સાજી થઈને મારા ઘરે જમવા આવવાનું છે."
ઉર્જાની આ હૂંફે જીવિકાના ચહેરા પર એક નવું તેજ લાવી દીધું. જ્યારે જીવનમાં સંકટ આવે, ત્યારે તમારી વર્ષોની કમાણી એ તમારા રૂપિયા નહીં પણ તમારા સાચા મિત્રો હોય છે
ઉર્જા ના ઘરે આવવાથી વાતાવરણમાં એક નવી ઉર્જા ફેલાઈ ગઈ હતી. ઉર્જાએ આપેલા ૨.૫ લાખ અને ભાભીના પિયરિયાઓએ લોકફાળા દ્વારા એકઠા કરેલા ૧ લાખ કુલ ૩.૫ લાખની રકમથી જીતે તાત્કાલિક ઇમ્યુનોથેરાપી (Immunotherapy) ના ફાઇનલ ડોઝ મંગાવી લીધા.
ઇમ્યુનોથેરાપી: શરીરની પોતાની લડાઈ
ઘરે જ નર્સની દેખરેખ હેઠળ જીવિકાને આ મોંઘા ઇન્જેક્શન આપવામાં આવ્યા. આ દવાઓનો હેતુ જીવિકાના પોતાના રોગપ્રતિકારક કોષોને એટલા શક્તિશાળી બનાવવાનો હતો કે તેઓ કેન્સરના બાકી રહેલા કોષોને શોધીને ખતમ કરી નાખે.
ઇન્જેક્શન પછીના ૪૮ કલાક જીવિકા માટે આકરા હતા. તેને સખત તાવ અને શરીરમાં કંપારી છૂટતી હતી.
"જીત... મને બહુ ઠંડી લાગે છે," જીવિકાએ ધ્રૂજતા અવાજે કહ્યું.
જીત તેની બાજુમાં બેસીને તેના હાથ પંપાળતો હતો. "હિંમત રાખ જીવિકા, આ છેલ્લો પડાવ છે. કેન્સર હારી રહ્યું છે એટલે જ તારા શરીરના કોષો આટલા જોરથી લડી રહ્યા છે."
થાપાના ફ્રેક્ચરની રિકવરી અને સ્નાયુઓનો પડકાર
યાદશક્તિ પાછી આવ્યા પછી જીવિકાને હવે પોતાની શારીરિક લાચારીનો અહેસાસ થવા લાગ્યો હતો. મહિનાઓ સુધી બેડરેસ્ટ અને કેન્સરને કારણે તેના હાડકાં બરડ થઈ ગયા હતા. તેનો થાપો (Hip Bone) જે અગાઉ ફ્રેક્ચર થયો હતો, તે હવે ધીમે ધીમે જોડાઈ રહ્યો હતો, પણ તેને પગ જમીન પર મૂકતા ડર લાગતો હતો.
ઉર્જાએ આપેલા રેફરન્સથી એક સ્પેશિયલ ઓર્થોપેડિક રિહેબિલિટેશન નિષ્ણાત ઘરે આવ્યા.
"જીવિકાબેન, મગજ હવે સાથ આપે છે, તો હવે શરીરને પણ મજબૂત કરવું પડશે. આપણે 'સ્નાયુઓના મજબૂતીકરણ' (Physiotherapy) પર ધ્યાન આપીશું," ડૉક્ટરે સમજાવ્યું.
વીણાનો માસૂમ સહારો
વીણા હવે સમજી ગઈ હતી કે તેની મમ્મી લડી રહી છે. ભાભીના પિયરિયાઓએ વીણાના ભણતરની બધી જ જવાબદારી ઉપાડી લીધી હતી, એટલે જીત આર્થિક રીતે થોડો નિરાંત અનુભવતો હતો. વીણા રોજ જીવિકાના પગ પાસે બેસીને તેને વાર્તા સંભળાવતી.
"મમ્મી, જો હું સાયકલ ચલાવતા શીખી ગઈ, હવે તારે પણ વોકર પકડીને ચાલવાનું શીખવું પડશે!" વીણાની આ માસૂમ જીદ જીવિકા માટે કોઈ મેડિકલ ટ્રીટમેન્ટથી ઓછી નહોતી.
નિર્ણાયક ક્ષણ: અરીસા સામે ઊભા રહેવું
એક સવારે, આશા અને દીપકે જીવિકાને બંને બાજુથી ટેકો આપ્યો. જીવિકાએ પલંગ પરથી પગ નીચે ઉતાર્યા. તેને લાગ્યું કે તેના પગ રૂના બનેલા છે, કોઈ તાકાત જ નથી. પણ જેવી તેણે જમીન સ્પર્શી, તેને ૩૫ લાખના દેવાની સામે જીતેલી પોતાની જિંદગીની કિંમત સમજાઈ.
તેણે વોકર (Walker) ના હાથા મજબૂતીથી પકડ્યા. કમરના મણકા અને થાપામાં સહેજ સણકો આવ્યો, પણ તે અટકી નહીં. તેણે પૂરી તાકાત લગાવીને પોતાનું વજન પગ પર મૂક્યું અને એક ડગલું ભર્યું.
અંતિમ વળાંક: શું કેન્સર કાયમ માટે જતું રહ્યું છે?
બધું જ હકારાત્મક દિશામાં જઈ રહ્યું હતું, ત્યારે જીત ને ડૉ. જીવન શાહનો હોસ્પિટલથી ફોન આવ્યો.
"જીતભાઈ, જીવિકાબેનના લોહીના રિપોર્ટ્સ (Tumor Markers) માં એક અજીબ બદલાવ જોવા મળ્યો છે. મારે તાત્કાલિક તેને એકવાર ક્લિનિક પર તપાસવી પડશે. શું કેન્સરના કણો હજી કોઈ બીજા અંગમાં છુપાયેલા છે?"
આ સાંભળીને જીતના હાથમાંથી ફોન છૂટી ગયો. શું ૩૫ લાખનો ખર્ચ, દીપકની વેચાયેલી ફેક્ટરી અને ઉર્જાની મદદ પછી પણ આ રાક્ષસ પીછો નહીં છોડે?
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
