#કેન્સર
ભાગ ૩: અસ્તિત્વનું ખરવું અને મૌનનો ચિત્કાર
જ્યારે જીવિકાના હાથમાં તેના રેશમી વાળનું પહેલું ગુચ્છું આવ્યું, ત્યારે એ માત્ર વાળ નહોતા, પણ તેના સ્ત્રીત્વ અને આત્મવિશ્વાસના ટુકડા હતા. અરીસા સામે ઊભેલી જીવિકા પોતાની જ છબીને ઓળખી શકતી નહોતી. તેની આંખો નીચે કાળા કુંડાળા ઉતરી આવ્યા હતા અને ચહેરો કીમોના કેમિકલ્સને કારણે પીળો પડી ગયો હતો.
કીમોથેરાપીનો બીજો રાઉન્ડ પૂરો થયો હતો. આ વખતે ડૉ. જીવન શાહે ડોઝ વધાર્યો હતો, કારણ કે કેન્સરના કોષો આક્રમક હતા. જીવિકાના શરીરની હાલત એવી હતી કે જાણે તેને કોઈએ જીવતી સળગાવી હોય. તેના મોઢામાં મોટા ચાંદા પડી ગયા હતા, જેને મેડિકલ ભાષામાં 'Mucositis' કહેવાય છે. તેને થૂંક ગળવામાં પણ જાણે કાચ ગળતી હોય તેવી પીડા થતી હતી.
"જીત... બરફ આપોને... જીભ બળે છે," જીવિકા માંડ બોલી શકી. તેના અવાજમાં જે રણકો હતો, તે હવે એક ગભરાયેલા પંખી જેવો ધ્રૂજતો હતો.
જીત બરફનો ટુકડો લઈને આવ્યો, પણ જીવિકાના મોઢાના ચાંદા એટલા ગંભીર હતા કે બરફનો સ્પર્શ પણ તેને રડાવી દેતો હતો. કીમોની સાઈડ ઈફેક્ટને કારણે તેના પગના તળિયા અને હથેળીઓ કાળી પડી ગઈ હતી અને તેમાં સતત ઝણઝણાટી થતી હતી. તેને લાગતું કે તેના શરીરમાં લોહી નહીં, પણ કોઈ ઝેરી પ્રવાહી વહી રહ્યું છે. રાત્રે જ્યારે આખું શહેર સૂતું હોય, ત્યારે જીવિકા હાડકાના દુખાવાને કારણે પથારીમાં તરફડતી હતી. એ પીડા એવી હતી કે જાણે કોઈ જીવતા શરીરમાંથી હાડકાં ખેંચી રહ્યું હોય.
જીત માટે સૌથી મોટી પીડા એ હતી કે તે પોતાની પત્નીને આટલી વેદનામાં જોઈ રહ્યો હતો છતાં કંઈ કરી શકતો નહોતો. તે ઓફિસ જતો, પણ તેનું મગજ ઘરના ડસ્ટબિનમાં પડેલા જીવિકાના વાળ અને ફ્રીજમાં પડેલી મોંઘી દવાઓ વચ્ચે અટવાયેલું રહેતું. ૪૦,૦૦૦ ના બીજા ઇન્જેક્શનનું બિલ ભરવા માટે તેણે પોતાની કાર વેચવાનો નિર્ણય લીધો હતો. તે રાત્રે બાથરૂમમાં જઈને નળ ચાલુ કરી દેતો જેથી તેનો રડવાનો અવાજ બહાર ન જાય. એક મજબૂત પતિ તરીકે તેને હસતા રહેવું પડતું હતું, પણ અંદરથી તે એક ખાલી ખોખલા જેવો થઈ ગયો હતો.
સાસુ આખો દિવસ રસોડામાં જીવિકા માટે કઈંક એવું બનાવવાની મથામણ કરતા જે તે ખાઈ શકે. પણ જ્યારે જીવિકા એક કોળિયો ભરીને ઉલટી કરી દેતી, ત્યારે સાસુનું કાળજું કપાઈ જતું. સાસુ એ ઉલ્ટીઓ પણ હસતા મોઢે સાફ કરતી સતત વહુ ની જોડે ઉભી રહેતી સસરાએ મંદિરે જવાનું બંધ કરી દીધું હતું. તેમણે ભગવાનને પત્ર લખ્યો હોય તેમ ડાયરીમાં લખ્યું હતું, "હે નાથ, આટલી ક્રૂરતા? મારી દીકરી જેવી વહુને આટલી સજા? એના બદલે મારું આયુષ્ય લઈ લે." તે ઘરના ખૂણે બેસીને ચૂપચાપ જોતા રહેતા કે કેવી રીતે એક હસતું-રમતું ઘર હોસ્પિટલના વોર્ડ જેવું બની ગયું છે. ઘરમાં પોતા કરવા કપડાં સૂકવવા વાસણ ચઢાવવા નું કામ સસરા એ હસતા મોઢે સ્વીકાર્યું વીણા ને સ્કૂલ થી લાવી હોમવર્ક કરાવવું વાર્તાઓ કરવી શાક ભાજી ફ્રૂટ ઘર અને વહુ ની જરૂરિયાતો નો સમાન લાવો એ સસરા ની ડ્યુટી બની ગઈ હતી
જીવિકાની ભાભી હવે તેના જ ઘરે રહેતા હતા. તેમણે જીવિકાના અંગત કામો—તેને નવડાવવી, તેના કપડાં બદલવા, તેના માથામાં તેલ નાખવું— પગ દબાવવા વાતો કરતા રહેવું બધું જ પ્રેમથી સંભાળી લીધું હતું. ભાભી જ્યારે જીવિકાના માથામાં કાંસકો ફેરવતા અને હાથમાં વાળના ગુચ્છા આવતા, ત્યારે તે છૂપી રીતે તેને ડસ્ટબિનમાં ફેંકી દેતા જેથી જીવિકા જોઈ ના જાય. પણ જીવિકા બધું જાણતી હતી. પિયરથી તેના પિતા દર અઠવાડિયે તાજા ફળો અને દેશી ઘી લઈને આવતા, જાણે તેમને લાગતું હોય કે ખોરાક જ તેને બચાવી લેશે. ભાઈ નો દર અડધા કલ્લાકે ઘર ના દરેક સદસ્યો ઉપ્પર ફોન કોલ આવતો કે જેનાથી બહેન ના પરિવાર ને ટેકો રહે
એક સવારે જીવિકાએ અરીસામાં જોયું. તેના માથા પર હવે માત્ર થોડાક જ વાળ બચ્યા હતા. તે વરવી દેખાતી હતી. તેણે જીતને બોલાવ્યો.
"જીત, મારે આ વાળ નથી જોઈતા. પ્લીઝ... મને મુંડન કરાવી આપો. આ રીતે રોજ-રોજ થોડા-થોડા વાળ ખરતા જોવા મારાથી સહન નથી થતું."
જીત સ્તબ્ધ થઈ ગયો. એક સ્ત્રી માટે તેના વાળ તેનું ઘરેણું હોય છે. તેણે ના પાડી, પણ જીવિકાની આંખોમાં રહેલી હઠ અને પીડા જોઈને તેણે કઠોર નિર્ણય લીધો. જીત પોતે ટ્રીમર લઈને આવ્યો. રૂમનો દરવાજો બંધ હતો. બહાર સાસુ અને ભાભી રડી રહ્યા હતા.
જેમ જેમ જીત ટ્રીમર ફેરવતો ગયો, તેમ તેમ જીવિકાના ગાલ પરથી આંસુ વહેતા રહ્યા. એક-એક સેકન્ડે જીવિકાનો ચહેરો બદલાતો હતો. જ્યારે મુંડન પૂરું થયું, ત્યારે અરીસામાં એક નવી જીવિકા હતી—એક એવી યોદ્ધા જેણે હવે પોતાની સુંદરતાનો ત્યાગ કરીને માત્ર જીવવા માટે સંઘર્ષ કરવાનો હતો.
તે જ દિવસે પડોશમાંથી એક બેન મળવા આવ્યા. જીવિકાનું મુંડન કરેલું માથું જોઈને તેમના મોઢામાંથી નીકળી ગયું, "અરેરે! આ શું હાલત થઈ ગઈ? અને કેન્સર તો બહુ ખરાબ રોગ, બચેલા લોકો પણ જીવતા જેવા નથી રહેતા."
આ શબ્દો જીવિકાના કાનમાં સીસાની જેમ ઉતર્યા. તેને સમજાયું કે બીમારી કરતા પણ સમાજની 'દયા' અને 'નકારાત્મકતા' વધુ ઘાતક હોય છે. બીજી બાજુ, જીતના ફોન પર હોસ્પિટલનો મેસેજ આવ્યો—"તમારું મેડિકલેમ રિજેક્ટ થયું છે, કારણ કે આમાં અમુક ઇન્જેક્શન કવર નથી થતા."
૪૦,૦૦૦ ના ઇન્જેક્શન માટે હવે જીત પાસે કોઈ રસ્તો નહોતો. તેણે તેના ભાઈને ફોન કર્યો. "ભાઈ, જમીનનો સોદો જલ્દી કરજે. પૈસાની બહુ જરૂર છે." ભાઈનો અવાજ ભીનો હતો, "ચિંતા ના કર જીત, બહેન માટે હું મારું સર્વસ્વ વેચી દઈશ."
રાત્રે જ્યારે બધું શાંત હતું, ત્યારે નાની વીણા જીવિકાના રૂમમાં આવી. તેણે મમ્મીનું મુંડન કરેલું માથું જોયું. તે ડરી નહીં, પણ તેણે જીવિકાના માથા પર હાથ ફેરવીને પૂછ્યું, "મમ્મી, તું હવે જલ્દી સાજી થઈ જઈશ ને? ડૉક્ટર અંકલે કીધું હતું કે ગંદા વાળ કાઢી નાખીએ તો જલ્દી મટી જાય."
જીવિકાએ વીણાને ગળે લગાવી. તેને સમજાયું કે તેની લડાઈ માત્ર પોતાની માટે નથી, આખા પરિવાર માટે છે. પણ અંદરખાને તેને ડર હતો શું તે ત્રીજા કીમોનો ડોઝ સહન કરી શકશે? તેના લોહીના ટકા (WBC) સતત ઘટી રહ્યા હતા.
કેન્સર માત્ર શરીરને નથી કોતરતું, તે ઘરની આર્થિક સ્થિતિ, મધ્યમવર્ગીય સપના અને સ્ત્રીના આત્મસન્માનને પણ કોતરે છે. આ ૨૦૦ દિવસ ની સફરમાં આપણે જોઈશું કે જીવિકા કેવી રીતે આ અંધકારમાંથી બહાર નીકળશે, કે પછી વિધિનું વિધાન કઈંક અલગ જ હશે.
આ વાર્તા ફક્ત વાછશો નહીં પણ શેર કરી વધુ લોકો સુધી પહોંચાડજો એવી અપીલ કરું છું આશા છે આ વાર્તા ને સપોર્ટ કરશો 🙏
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
