#કેન્સર
ભાગ 12 દેવાનો દવાનળ અને સ્વાભિમાનનો સંગ્રામ
જીવિકા ઘરે આવ્યાને એક મહિનો વીતી ગયો હતો. હોસ્પિટલના એ સફેદ ડ્રેસમાંથી બહાર આવીને તેણે ફરીથી રંગીન સાડી પહેરવાનું શરૂ કર્યું હતું, પણ અરીસામાં પોતાને જોતી વખતે તેને હંમેશા એવું લાગતું કે સાડીની પાછળ એક 'અધૂરી સ્ત્રી' છુપાયેલી છે. તેની જમણી બાજુનું ખાલીપણું (Mastectomy scar) તેને સતત એ અહેસાસ કરાવતું કે તે હવે પહેલા જેવી નથી.
પરંતુ, શારીરિક પીડા કરતા પણ વધુ ભયાનક હતી આર્થિક પીડા.
૨૫ લાખનો બોજ અને મધ્યમવર્ગીય મજબૂરી
એક રાત્રે જીવિકા પાણી પીવા માટે રસોડામાં ગઈ ત્યારે તેણે ડ્રોઈંગ રૂમમાં જીત, આશા અને દીપકને ગંભીર ચર્ચા કરતા સાંભળ્યા. ટેબલ પર બેંકની નોટિસો અને વ્યાજના હપ્તાના કાગળો વેરવિખેર પડ્યા હતા.
"દીપક, તેં જે ૧૫ લાખ આપ્યા એ તો તેં તારા બિઝનેસમાંથી આપ્યા છે, પણ મેં જે પર્સનલ લોન લીધી હતી એનું વ્યાજ જ મહિને ૪૦,૦૦૦ આવે છે," જીતનો અવાજ સાવ બેસી ગયો હતો. "મારી સેલેરી તો માત્ર ૬૦,૦૦૦ છે. ઘર ખર્ચ, વીણાની ફી અને હવે જીવિકાની આ મોંઘી દવાઓ... હું કેવી રીતે પહોંચી વળીશ?"
દીપકે શાંતિથી જવાબ આપ્યો, "જીત, મેં તને પહેલા પણ કહ્યું હતું કે તું દેવાની ચિંતા ના કર. પણ હા, મારા બિઝનેસમાં પણ અત્યારે કેશ-ફ્લોની તકલીફ છે કારણ કે મેં મશીનરી માટેના પૈસા ભાભીની સારવારમાં વાપરી નાખ્યા છે. આપણે કઈક રસ્તો કાઢવો પડશે."
દરવાજા પાછળ ઉભેલી જીવિકાના પગ ધ્રૂજી ગયા. ૨૫ લાખ! આ આંકડો તેના મગજમાં હથોડાની જેમ વાગતો હતો. તેને લાગ્યું કે તે જીવતી નથી, પણ પોતાના પરિવારના સુખ-શાંતિને ગળી જનાર એક 'સફેદ હાથી' બની ગઈ છે. તેને પસ્તાવો (Survivor's Guilt) થવા લાગ્યો કે તે કેમ બચી ગઈ? જો તે મરી ગઈ હોત તો કદાચ આટલું દેવું ના થયું હોત.
નોકરી માટેનો સંઘર્ષ: સમાજનું ક્રૂર વલણ
બીજા જ દિવસે જીવિકાએ મક્કમ નિર્ણય લીધો. તેણે પોતાની જૂની ફાઈલ કાઢી અને નોકરી શોધવાનું શરૂ કર્યું. તે અગાઉ એક મોટી પ્રાઈવેટ કંપનીમાં એડમિનિસ્ટ્રેટર તરીકે કામ કરતી હતી. તેણે એ જ ઓફિસમાં ફોન કર્યો.
"સર, હું જીવિકા પટેલ. હવે મારી તબિયત સારી છે, શું હું ફરીથી જોઈન કરી શકું?"
સામે છેડેથી મેનેજરનો અવાજ ઠંડો હતો. "જીવિકાબેન, અમને તમારી બીમારી પ્રત્યે હમદર્દી છે, પણ અત્યારે કામનું ભારણ બહુ છે. તમે હજી નબળા હશો, વારંવાર રજાઓ લેવી પડશે... અને ઉપરથી તમારો આ રેડિયેશનનો પ્રોટોકોલ હજી ચાલુ હશે ને? સોરી, અત્યારે વેકેન્સી નથી."
જીવિકાએ ત્રણ-ચાર જગ્યાએ ઇન્ટરવ્યુ આપ્યા. દરેક જગ્યાએ લોકો તેને એક 'બીમાર વ્યક્તિ' તરીકે જ જોતા હતા. કોઈને તેના અનુભવમાં રસ નહોતો, બધાને તેની 'કેન્સર સર્વાઈવર'ની ઓળખ નડતી હતી. એક જગ્યાએ તો ઇન્ટરવ્યુઅરે પૂછી લીધું, "તમારા માથા પર આટલા ટૂંકા વાળ કેમ છે? ક્લાયન્ટ્સ જોશે તો શું વિચારશે?"
આ સામાજિક કલંક (Stigma) કેન્સર કરતા પણ વધુ પીડાદાયક હતું. જીવિકા રડતી રડતી ઘરે આવી. તેણે અરીસા સામે ઉભા રહીને પોતાના માથા પરનો રૂમાલ ફેંકી દીધો.
આશા અને દીપક વચ્ચેની છૂપી તિરાડ?
જીવિકા ના જીવન ને બચાવા માટે જેટલાં લોકો આજુ બાજુ હતા તેમના જીવન માં પણ થોડા છાંટાઓ ઉડવા લાગ્યા હતા આશા અને દિપક ના જીવન માં એક નવો અને ગંભીર વળાંક આવ્યો. આશા અને દીપક નિઃસ્વાર્થ હતા, પણ ૨૫ લાખની અસર તેમના અંગત જીવન પર પણ પડવા લાગી હતી.
એક સાંજે જીવિકાએ આશાને રડતી જોઈ. દીપક ફોન પર કોઈની સાથે દલીલ કરી રહ્યો હતો. "મમ્મી, મેં ભાભીને બચાવ્યા એમાં શું ખોટું કર્યું? હા, અત્યારે આપણે નવું ઘર નથી લઈ શકતા, પણ જિંદગી તો બચી ને?"
જીવિકાને સમજાઈ ગયું કે દીપકના મમ્મી-પપ્પા (જીવિકાના વેવાઈ પક્ષ) દીપક પર દબાણ કરી રહ્યા હતા કે તેણે પોતાની બધી બચત સાસરીમાં કેમ વાપરી નાખી. આશા પોતાના પતિ અને પિયર વચ્ચે પીસાઈ રહી હતી. આ એ જ આર્થિક પાયમાલી હતી જેણે સંબંધોમાં કડવાશ ભેળવવાનું શરૂ કર્યું હતું.
લિવરનો રિપોર્ટ અને નવી તબીબી કટોકટી
આ બધી માનસિક ખેંચતાણ વચ્ચે જીવિકાના લિવરનો રિપોર્ટ આવ્યો. ઇમ્યુનોથેરાપીની સાઈડ ઇફેક્ટને કારણે તેના લિવર પર સોજો (Hepatotoxicity) વધી ગયો હતો. ડૉ. જીવન શાહે તેને તાત્કાલિક બોલાવી.
"જીવિકાબેન, તમારું લિવર હવે આ દવાઓ સહન નથી કરી શકતું. જો આપણે ઇમ્યુનોથેરાપી ચાલુ રાખીશું તો લિવર ફેઈલ થઈ જશે, અને જો બંધ કરીશું તો ફેફસામાં કેન્સર ફરીથી ફેલાઈ શકે છે. આપણે અત્યારે સારવાર રોકવી પડશે."
આ સમાચાર સાંભળતા જ જીવિકા હસી પડી. એક અજીબ, પાગલ જેવું હાસ્ય.
"સારું છે ડૉક્ટર, સારવાર બંધ કરી દો. ૨ લાખનું એક ઇન્જેક્શન લેવા છતાં જો મોત જ મળવાનું હોય, તો મારા પરિવારને વધુ દેવામાં શું કામ ડુબાડવો? મને હવે ઈશ્વરના ભરોસે છોડી દો."
જીત સ્તબ્ધ થઈને જીવિકાને જોઈ રહ્યો. તેણે પહેલીવાર જીવિકાની આંખોમાં 'જીતવાની જીદ' ને બદલે 'હારવાની તૈયારી' જોઈ.
તે રાત્રે જીવિકાએ વીણાને ઊંઘમાં પંપાળી અને જીત પાસે જઈને બેઠી.
"જીત, આપણે આ ઘર વેચી દઈએ. દીપકના બધા પૈસા પાછા આપી દઈએ. મારે હવે કોઈ મોંઘી દવા નથી જોઈતી. હું ઈચ્છું છું કે મારા ગયા પછી તમે અને વીણા દેવા વગરની જિંદગી જીવો."
જીતે જીવિકાનું મોઢું દબાવી દીધું. "જીવિકા, તું મરવાની વાત કરે છે પણ તને ખબર છે? આ ૨૫ લાખમાં અમારો પ્રેમ અને અમારી આશા પણ વણાયેલી છે. જો તું હાર માની લઈશ તો આ ૨૫ લાખ ખરેખર વેડફાઈ જશે."
ત્યારે જ આશા રૂમમાં પ્રવેશી. તેના હાથમાં એક પત્ર હતો. "ભાભી, ભાઈ... જુઓ આ શું છે!"
આ પત્રમાં કઈક એવું હતું જે જીવિકાની જિંદગી ને એક તદ્દન નવો અને અકલ્પનીય વળાંક આપવાનું હતું. શું હતું એ પત્રમાં? શું કોઈ નવો રસ્તો ખુલવાનો હતો?
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
