#કેન્સર
ભાગ 11 ઉંબરાની મર્યાદા અને અસ્તિત્વનો અરીસો
વેન્ટિલેટરની એ ભયાનક નળીઓમાંથી મુક્તિ મળ્યાના પંદર દિવસ પછી, જીવિકા આજે પોતાના ઘરે પરત ફરી રહી હતી. હોસ્પિટલના વ્હીલચેર પરથી ઉતરીને જ્યારે તેણે દીપકની ગાડીમાં પગ મૂક્યો, ત્યારે તેને પવનની લહેરખી પણ એક નવું આયુષ્ય આપતી હોય તેમ લાગ્યું.
પરંતુ, આ વળતર વિજયી નહોતું, તે એક થાકેલા યોદ્ધાનું શરણાગતિ જેવું હતું. ૨૫ લાખનું બિલ, વેચાયેલા દાગીના, ગીરવિ મુકાયેલું ઘર અને આશા-દીપકનો એ અસીમ ઉપકાર આ બધું જીવિકાના મન પર લોખંડી બોજ બનીને બેઠું હતું.
ઘરનું સ્વાગત અને સામાજિક કડવાશ
'શુભમ એપાર્ટમેન્ટ'ના ફ્લેટ પાસે પહોંચતા જ આશાએ જીવિકાની આરતી ઉતારી. સાસુએ ઉંબરા પર શ્રીફળ વધેર્યું. પિયરના ભાભી અને ભાઈ પણ ત્યાં જ હતા. વીણા તો ક્યારનીય મમ્મીના પલ્લુને પકડીને ઉભી હતી, જાણે ફરીથી કોઈ તેને છીણવી ના લે.
પરંતુ, સોસાયટીના લોકોની નજરોમાં હજી પણ એ જ જૂનો 'કેન્સરનો ડર' હતો. પડોશની એક સ્ત્રીએ દૂરેથી જ પૂછ્યું, "આશાબેન, હવે તો વાંધો નથી ને? પેલું ફેફસાનું પાણી ઝેરી તો નહોતું ને?" આ સવાલે જીવિકાના હૃદયમાં સોય ભોંકી દીધી. કેન્સર માત્ર શરીરને નથી કોતરતું, તે સમાજમાં તમારા સ્થાનને પણ કલંકિત કરી દે છે.
આશાએ કડક અવાજે જવાબ આપ્યો, "કાકી, ઝેર તો માણસોની જીભમાં હોય છે, બીમારીમાં નહીં. મારી ભાભી સાજી થઈને આવી છે, જો આશીર્વાદ ના આપી શકો તો સવાલ પણ ના પૂછશો."
આર્થિક ભીંસ અને જીત નું મૌન
ઘરે આવ્યા પછી જીત સાવ બદલાઈ ગયો હતો. તે જીવિકાની સંભાળ તો રાખતો, પણ તેની આંખોમાં હવે એ જૂની ચમક નહોતી. તે મોડી રાત સુધી લેપટોપ સામે બેસી રહેતો. દીપકે ભલે મોટું દેવું ચૂકવ્યું હતું, પણ જીતના માથે હજી પણ પર્સનલ લોન અને ક્રેડિટ કાર્ડના હપ્તા બાકી હતા.
એક રાત્રે જીવિકાએ જોયું કે જીત છાનામાના રડી રહ્યો હતો.
"જીત... શું થયું? તમે કેમ રડો છો?" જીવિકાએ તેના ખભે હાથ મૂક્યો.
જીત ફાટી પડ્યો, "જીવિકા, હું એક મરદ તરીકે નિષ્ફળ ગયો છું. તને બચાવવા માટે મેં તારા જ પિયરના અને મારી બહેનના પૈસા વાપર્યા. અત્યારે આપણી પાસે એક રૂપિયો બચત નથી. કાલે વીણાની સ્કૂલની ટૂર છે, અને મારા ખિસ્સામાં પાંચસો રૂપિયા પણ નથી. દીપક પાસે હવે માંગતા મને શરમ આવે છે."
આ વાસ્તવિકતા છે કેન્સર પછીનું જીવન આર્થિક રીતે નગ્ન થઈ જાય છે. જીવિકાએ એ જ ક્ષણે નિર્ણય લીધો કે તે ફરીથી નોકરી શરૂ કરશે. ભલે તેનું શરીર સાથ ના આપે, પણ તે જીતનો બોજ હળવો કરશે.
લિવરની આડઅસર અને ડાયેટનો જંગ (મેડિકલ માહિતી)
ઇમ્યુનોથેરાપીના ભારે ડોઝને કારણે જીવિકાના લિવર એન્ઝાઇમ્સ (SGOT/SGPT) વધી ગયા હતા. તેની આંખોમાં સહેજ પીળાશ દેખાતી હતી. ડૉ. જીવન શાહે કડક સૂચના આપી હતી કે હવે તેણે 'Zero Oil, Zero Sugar' ડાયેટ પાળવું પડશે.
પિયરના ભાભી હવે જીવિકાના 'ડાયેટિશિયન' બન્યા હતા. તે રોજ સવારે તાજા જ્યુસ, કઠોળ અને બાફેલી શાકભાજી તૈયાર કરતા. "બહેન, તારે ખાવા માટે નથી જીવવાનું, પણ જીવવા માટે ખાવાનું છે," ભાભી તેને પ્રેમથી સમજાવતા. લિવર પરનો આ સોજો એક નવો પડકાર હતો. જો લિવર ફેઈલ થાય, તો ઇમ્યુનોથેરાપી બંધ કરવી પડે અને કેન્સર ફરીથી માથું ઉંચકે.
આશા અને દીપકનું બલિદાન
આશા અને દીપકે હવે અમદાવાદમાં જ રહેવાનો નિર્ણય કર્યો હતો. દીપકે પોતાનો સુરતનો બિઝનેસ મેનેજરને સોંપી દીધો હતો જેથી તે જીતને સપોર્ટ કરી શકે.
એક સાંજે દીપકે જીતને બાજુમાં બોલાવ્યો. "જીત, મેં એક નાનું કન્સલ્ટિંગ યુનિટ શરૂ કર્યું છે. મારે એક પાર્ટનરની જરૂર છે. તું તારી નોકરી છોડી દે અને મારી સાથે જોડાઈ જા. આપણી જે પણ કમાણી થશે, એમાંથી ૫૦% તારું દેવું ચૂકવવામાં જશે."
આ દીપકનો પ્રેમ હતો કે અહેસાન? જીવિકાને સમજાયું નહીં. તેને લાગ્યું કે તેનો રોગ તેના આખા પરિવારને પાયમાલ કરી રહ્યો છે.
રાત્રે ન્હાવા જતી વખતે જીવિકાએ પહેલીવાર અરીસામાં પોતાનું આખું શરીર જોયું.
જમણી બાજુ સ્તન નથી ત્યાં માત્ર એક ભયાનક ડાઘ છે.
ગળા પાસે કીમોની પોર્ટ-લાઈનનું નિશાન છે.
માથા પર અત્યંત ટૂંકા, બરછટ અને સફેદ-કાળા મિશ્રિત વાળ છે.
આખું શરીર રેડિયેશનને કારણે કાળું પડી ગયું છે.
તે ડરથી ચીસ પાડી ઉઠી. તેને લાગ્યું કે તે કોઈ પિશાચિણી બની ગઈ છે. વીણા બાથરૂમ પાસે દોડી આવી. જીવિકાએ જલ્દીથી પોતાની જાતને ઢાંકી દીધી. તેને ડર હતો કે તેની દીકરી પણ તેને જોઈને ડરી જશે.
"મમ્મી, શું થયું?" વીણાએ પૂછ્યું.
જીવિકાએ અંદરથી અવાજ કાઢ્યો, "કઈ નહીં બેટા, બસ સાબુ આંખમાં ગયો છે."
જીવિકાને સમજાઈ ગયું કે કેન્સર ભલે શરીરમાંથી જતું રહ્યું હોય (ચોથા સ્ટેજની સારવાર પછી પણ), પણ તે 'સ્ત્રી' તરીકે અંદરથી મરી ગઈ હતી. શું તે ક્યારેય પોતાની જાતને પ્રેમ કરી શકશે? શું જીત તેને આ જ રૂપમાં સ્વીકારી શકશે?
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
