#કેન્સર
ભાગ 10 વેન્ટિલેટરનો સન્નાટો અને આત્માનો આર્તનાદ
ઓપરેશન થિયેટર (OT) ની બહારની લાલ લાઈટ જાણે લોહીના ટીપા જેવી ટપકતી હતી. જીવિકાના ફેફસાંમાંથી પાણી કાઢવાની પ્રક્રિયા (Pleural Tap) અત્યંત જટિલ હતી, કારણ કે તેનું શરીર અગાઉની કીમોથેરાપી અને રેડિયેશનને કારણે સાવ ખોખલું થઈ ગયું હતું. ઇમ્યુનોથેરાપીના ૨ લાખના ઇન્જેક્શને તેના શરીરમાં એક આંતરિક યુદ્ધ છેડી દીધું હતું.
જ્યારે ડૉ. જીવન શાહ બહાર આવ્યા, ત્યારે તેમના ગ્લવ્ઝ પર લોહીના ડાઘ હતા. તેમના ચહેરા પર વિજયનું સ્મિત નહીં, પણ એક ગંભીર ચિંતા હતી.
"જીતભાઈ, પાણી તો કાઢી લીધું છે, પણ જીવિકાબેનના ફેફસાં હવે પોતાની જાતે ઓક્સિજન ખેંચી શકતા નથી. અમારે તેમને વેન્ટિલેટર (Life Support) પર રાખવા પડ્યા છે. આગામી ૪૮ કલાક અત્યંત નાજુક છે. જો ઇમ્યુનોથેરાપીના ઇન્જેક્શનની પોઝિટિવ અસર થશે, તો જ તે શ્વાસ પાછા લઈ શકશે," ડૉક્ટરના આ શબ્દોએ પરિવારના કાળજા ચીરી નાખ્યા.
ICU ની બહારનું કુરુક્ષેત્ર: આશા અને દીપકનો ત્યાગ
ICU ના કાચના દરવાજા પાછળ જીવિકા સૂતી હતી—નહીં, માત્ર તેનું શરીર પડ્યું હતું. મોઢામાં નળીઓ, નાકમાં નળીઓ અને છાતી પર સતત ધબકતા મશીનો. આશાએ જ્યારે કાચમાંથી ભાભીને આ હાલતમાં જોયા, ત્યારે તે ધ્રુસકે ને ધ્રુસકે રડી પડી.
"દીપક... જુઓ તો ખરા, મારી ભાભીના સુંદર ચહેરા પર અત્યારે માત્ર પ્લાસ્ટિકની નળીઓ છે. આપણે એમને અહીં લાવવા માટે આટલી મહેનત કરી હતી?" આશાએ દીપકનો શર્ટ પકડીને પૂછ્યું.
દીપકની આંખોમાં પણ આંસુ હતા, પણ તેની મુઠ્ઠીઓ ભીંસેલી હતી. "આશા, હિંમત ના હાર. મેં હોસ્પિટલના ટ્રસ્ટી સાથે વાત કરી છે. ઇમ્યુનોથેરાપીનો બીજો ડોઝ પણ આપણે અત્યારે જ મંગાવી લીધો છે. ભલે મારે મારું ઘર ગીરો મૂકવું પડે, પણ જીવિકા ભાભીને આ નળીઓમાંથી મુક્ત કરાવીને જ જઈશું."
દીપકે ખરેખર તે રાત્રે તેના બિઝનેસ પાર્ટનરને ફોન કરીને પોતાના શેર વેચવાની તૈયારી કરી લીધી હતી. આ એવો ત્યાગ હતો જે ભાગ્યે જ કોઈ નણંદના પતિ (નણદોઈ) કરતા હોય છે. પિયર પક્ષના ભાભી અને ભાઈ પણ પાછળ નહોતા. ભાઈએ પોતાની નવી લીધેલી કાર વેચવા માટે ગ્રુપમાં મેસેજ મૂકી દીધો હતો. આખું પરિવાર એક થઈને મોતના દ્વાર પર ટક્કર આપી રહ્યું હતું.
વીણાનો એ પત્ર: માસૂમિયતની શક્તિ
બીજા દિવસે સવારે, જીવિકાના સાસુ સાત વર્ષની વીણાને લઈને હોસ્પિટલ આવ્યા. વીણાને ICU માં જવાની પરવાનગી નહોતી, પણ આશાએ વિનંતી કરીને ડૉક્ટર પાસે પાંચ મિનિટની મંજૂરી મેળવી.
વીણાના હાથમાં એક કાગળ હતો. તેણે ICU માં જઈને જીવિકાના ઠંડા પડી ગયેલા હાથ પર પોતાનો નાનો હાથ મૂક્યો. "મમ્મી... તું આ મશીન સાથે કેમ વાતો કરે છે? તું મારી સાથે વાતો કર ને! જો, મેં તારા માટે એક લેટર લખ્યો છે."
વીણાએ એ પત્ર જીવિકાના કાન પાસે રાખ્યો. પત્રમાં લખ્યું હતું:
"વ્હાલી મમ્મી, તેં કીધું હતું ને કે તું જલ્દી ઘરે આવીશ? મારી સ્કૂલની બેગમાં ચેઈન તૂટી ગઈ છે, એ તારા વગર કોઈ સરખી નથી કરી શકતું. પપ્પા રોજ રડે છે, એમને છાના રાખવા તારે આવવું જ પડશે. હું પ્રોમિસ કરું છું કે હવે હું ક્યારેય જીદ નહીં કરું, બસ તું આંખો ખોલ."
ત્યાં હાજર નર્સ અને ડૉક્ટરની આંખો પણ ભીની થઈ ગઈ. ચમત્કાર એ થયો કે વીણાનો અવાજ સાંભળતા જ વેન્ટિલેટરના મોનિટર પર જીવિકાના હૃદયના ધબકારા (Heart rate) એકાએક વધ્યા. તેના બંધ પોપચા નીચેથી એક આંસુ ટપકીને ઓશિકામાં સમાઈ ગયું. વિજ્ઞાન ભલે તેને બેભાન કહેતું હોય, પણ માની મમતા જાગૃત હતી.
ઈમ્યુનોથેરાપીના આંકડા અને વાસ્તવિકતા
ત્રીજા દિવસે ઇમ્યુનોથેરાપીના ઇન્જેક્શને પોતાનું કામ શરૂ કર્યું. ડૉ. જીવન શાહે રિપોર્ટ જોયા. "અદ્ભુત! જીવિકાબેનના વ્હાઈટ બ્લડ સેલ્સ (T-cells) હવે કેન્સરના કોષો પર હુમલો કરી રહ્યા છે. ફેફસામાં જે સોજો હતો તે ધીમે ધીમે ઓછો થઈ રહ્યો છે."
પરંતુ, આ વિજય બહુ મોંઘો હતો. હોસ્પિટલનું બિલ હવે ૨૫ લાખને વટાવી ગયું હતું. જીત પટેલના પિતા (જીવિકાના સસરા) એ પોતાના નિવૃત્તિના તમામ પૈસા દીપકના હાથમાં મૂકી દીધા. "દીકરા, આ રાખ. તેં ઘણું કર્યું, હવે આ મારું કર્તવ્ય છે."
સાંજે જીવિકાને વેન્ટિલેટર પરથી હટાવવામાં આવી. તેને જ્યારે ભાન આવ્યું, ત્યારે તેણે જોયું કે તેની આસપાસ પિયર અને સાસરી પક્ષના તમામ સભ્યો ઉભા હતા. દરેકના ચહેરા પર થાક હતો, પણ આંખોમાં જીવિકાને જીવતી જોવાનો આનંદ હતો.
જીવિકાએ ધ્રૂજતા હાથે માસ્ક હટાવ્યો અને ધીમેથી બોલી, "જીત... આશા... મને માફ કરી દો. મારા એકના શ્વાસ માટે તમે બધાએ તમારી આખી જિંદગીની કમાણી હોમી દીધી. હું આટલા પ્રેમ અને આટલા મોટા બોજ સાથે કેવી રીતે જીવીશ?"
જીતે તેનો હાથ પકડ્યો અને રડતા-રડતા હસ્યો. "જીવિકા, તું સાજી થઈ જા, રૂપિયા તો પાછા કમાઈ લઈશું. પણ જો તું ના હોત, તો આ રૂપિયાની રાખ ચાટત અમે?"
આશાએ જીવિકાને ગળે લગાવી. "ભાભી, તમે તો અમર છો. આ કેન્સરની લાઈન (Cancer cells) તમારા આત્મબળ સામે હારી ગઈ છે. હવે આપણે ઘરે જઈશું."
જીવિકા જોખમની બહાર હતી, પણ કેન્સર વિશે એક વાત જાણીતી છે—તે શાંત સમુદ્ર જેવું છે જે ગમે ત્યારે તોફાન લાવી શકે છે. જ્યારે આખો પરિવાર ઘરે જવાની તૈયારી કરી રહ્યો હતો, ત્યારે ડૉ. જીવન શાહે દીપકને બાજુમાં બોલાવ્યો.
"દીપકભાઈ, જીવિકાબેન અત્યારે તો બચી ગયા છે, પણ ઇમ્યુનોથેરાપીના કારણે તેમના લિવર (Liver) પર લોડ વધી રહ્યો છે. આપણે સતત મોનિટરિંગ કરવું પડશે. આ લડાઈ હજી લાંબી છે."
#MansiDesaiShastriNiVartao
#માનસીદેસાઈશાસ્ત્રીનીવાર્તાઓ
#Aneri
#SuspensethrillerStory
#Booklover
#Storylover
#Viralstory
