૩૦. પવિત્ર હૃદય અને કાળો સૂરજ
સમયના અનપેક્ષિત પરાક્રમ પછી કેટકોમ્બ્સમાં એક વિચિત્ર શાંતિ છવાઈ ગઈ. હારેલા દુશ્મનોને પાછળ છોડીને, તેઓ વધુ ઊંડાણમાં આગળ વધ્યા. સર્પ-હૃદય હવે સમયના હાથમાં શાંત હતું, પણ તેની ઊર્જા સ્પષ્ટપણે અનુભવી શકાતી હતી. તેણે માત્ર એક વસ્તુ જ નહીં, પણ એક સાથી, એક રક્ષકની ભૂમિકા નિભાવી હતી.
તેમનો માર્ગ હવે વધુ કઠિન હતો. તેઓ જાણતા હતા કે વોલ્કોવ હવે તેમની દરેક હલચલ પર નજર રાખી રહ્યો હશે. નકશા અને સમયના માર્ગદર્શનનું મિશ્રણ કરીને, તેઓ બીજા અને પછી ત્રીજા શક્તિ કેન્દ્ર પર પહોંચ્યા. દરેક વખતે, ઈઝાબેલે એક જ્ઞાન-સ્તંભ સ્થાપિત કર્યો. ત્રીજો સ્તંભ સ્થાપિત થતાં જ, ત્રણેય સ્તંભોમાંથી એક ક્ષણ માટે વાદળી પ્રકાશ નીકળ્યો, જે ભૂગર્ભમાં એક અદ્રશ્ય ઊર્જાનું ત્રિકોણ બનાવી ગયો.
"થઈ ગયું," ઈઝાબેલે હાંફતા કહ્યું. "ઊર્જાનું ક્ષેત્ર તૈયાર છે. વિધિ માટે જરૂરી શક્તિ હવે જમીનમાંથી નહીં ખેંચી શકાય. આપણે વોલ્કોવને રોકી દીધો છે."
"શું આપણે ખરેખર રોકી દીધા છે?" આદિત્યએ શંકા વ્યક્ત કરી. "વોલ્કોવ જેવો માણસ માત્ર એક યોજના પર નિર્ભર ન રહે. તેની પાસે કોઈ બીજો રસ્તો જરૂર હશે."
તેમની વાત પૂરી થાય તે પહેલાં જ, જમીન ધ્રૂજવા લાગી. આ ભૂકંપ નહોતો. તે એક કેન્દ્રિત, લયબદ્ધ ધ્રુજારી હતી. તેમની ઉપર, સેક્રે-ક્યોરની દિશામાંથી, એક ઊંડો, ગુંજતો અવાજ આવી રહ્યો હતો.
"ઓહ ના," ઈઝાબેલનો ચહેરો ફિક્કો પડી ગયો. "તેણે વિધિ શરૂ કરી દીધી છે. પણ કેવી રીતે? ઊર્જા વગર તે અશક્ય છે."
અચાનક, સમય વેદનાથી ચીસ પાડી ઉઠ્યો. તે પોતાના ઘૂંટણ પર પડી ગયો. તેના હાથમાં રહેલું સર્પ-હૃદય હવે લાલ નહીં, પણ એક કાળા, ઊંડા રંગમાં ધબકી રહ્યું હતું અને તેમાંથી લાલ રંગની ઊર્જાની ધારાઓ ખેંચાઈને ઉપરની તરફ જઈ રહી હતી.
"તે જમીનમાંથી ઊર્જા નથી લઈ રહ્યો," સંધ્યા ભયથી ગણગણી. "તે સીધી સર્પ-હૃદયમાંથી ખેંચી રહ્યો છે! તે સમયનો ઉપયોગ કરી રહ્યો છે, એક વાહક તરીકે!"
તેમની યોજના નિષ્ફળ ગઈ હતી. વોલ્કોવે તેમની ચાલને પહેલેથી જ પારખી લીધી હતી અને એક વધુ ક્રૂર યોજના અમલમાં મૂકી હતી. તે માત્ર સર્પ-હૃદયનો નાશ નહોતો કરી રહ્યો, તે ધીમે ધીમે સમયની જીવન શક્તિ પણ શોષી રહ્યો હતો.
"આપણે તેને રોકવો પડશે! આપણે ઉપર જવું પડશે!" આદિત્યએ બૂમ પાડી.
તેઓ કેટકોમ્બ્સના સૌથી નજીકના બહાર નીકળવાના રસ્તા તરફ દોડ્યા. તે એક જૂની, સર્પાકાર સીડી હતી જે સીધી સેક્રે-ક્યોર બેસિલિકાના ભોંયરામાં ખુલતી હતી. જ્યારે તેઓ ધાતુનો દરવાજો ખોલીને બહાર આવ્યા, ત્યારે તેઓ એક વિશાળ, ખાલી ભોંયરામાં હતા. પણ ઉપરથી આવતો ગુંજારવ અને લાલ પ્રકાશ બતાવી રહ્યો હતો કે વિધિ મુખ્ય હોલમાં ચાલી રહી છે.
તેઓ મુખ્ય હોલના વિશાળ દરવાજા પાસે પહોંચ્યા અને જે દ્રશ્ય જોયું તે ભયાનક હતું.
બેસિલિકાનો ભવ્ય હોલ અંધકારમાં ડૂબેલો હતો. માત્ર વેદી પરથી આવતા લાલ પ્રકાશથી બધું દેખાઈ રહ્યું હતું. કાઉન્ટ વોલ્કોવ વેદી પર ઊભો હતો, તેના હાથ આકાશ તરફ ફેલાયેલા હતા. તેની આસપાસ, ઓર્ડરના ડઝનેક સભ્યો કાળા ઝભ્ભા પહેરીને મંત્રોચ્ચાર કરી રહ્યા હતા. તેમની ઉપર, ગુંબજની બરાબર નીચે, હવામાં એક કાળો, ધુમાડાનો ગોળો રચાઈ રહ્યો હતો - કાળો સૂરજ.
સર્પ-હૃદયમાંથી નીકળતી લાલ ઊર્જાની ધારાઓ સીધી તે કાળા સૂરજમાં સમાઈ રહી હતી. અને તે ધારાઓ સમયના નાના શરીરમાંથી પસાર થઈ રહી હતી, જે વેદીની સામે જમીન પર બેભાન પડ્યો હતો.
"સમય!" સંધ્યા ચીસ પાડીને તેની તરફ દોડવા ગઈ, પણ ઓર્ડરના સભ્યોએ તલવારો ખેંચીને તેનો રસ્તો રોકી દીધો.
"આવી ગયા, મારા મહેમાનો," વોલ્કોવનો અવાજ સમગ્ર હોલમાં ગુંજ્યો. તે ભવ્યતા અને ગાંડપણનું મિશ્રણ હતું. "તમે થોડા મોડા પડ્યા. ઇતિહાસ ફરીથી લખાઈ રહ્યો છે."
"તું શું કરી રહ્યો છે, વોલ્કોવ?" આદિત્યએ ગર્જના કરી.
"જે થવું જોઈતું હતું," વોલ્કોવ હસ્યો. "આ સર્પ-હૃદય માત્ર ભૂતકાળ અને ભવિષ્યનું સંગમ નથી. તે સંભાવનાઓનું બીજ છે. આ કાળો સૂરજ તે બધી સંભાવનાઓને શોષી લેશે, અને હું એક નવું ભવિષ્ય પસંદ કરીશ. એક એવું ભવિષ્ય જ્યાં યુદ્ધ, નબળાઈ અને ભાવનાઓ નહીં હોય. માત્ર વ્યવસ્થા, શક્તિ અને મારું શાસન હશે."
"તું એક બાળકનો ઉપયોગ કરી રહ્યો છે!" સંધ્યાએ ગુસ્સાથી કહ્યું.
"બલિદાન જરૂરી છે," વોલ્કોવે ઉદાસીનતાથી કહ્યું. "તેનું શુદ્ધ હૃદય જ સર્પ-હૃદયની શક્તિને બહાર કાઢવા માટેનું સંપૂર્ણ માધ્યમ છે."
આદિત્ય અને ઈઝાબેલ જાણતા હતા કે તેમની પાસે બળથી લડવાનો કોઈ વિકલ્પ નથી. તેઓ સંખ્યામાં ઓછા હતા. પણ પછી, આદિત્યની નજર સમયના બેભાન શરીર પર પડી, અને તેના નાના હાથમાં રહેલા સર્પ-હૃદય પર, જે હવે લગભગ નિસ્તેજ થઈ ગયું હતું.
તેને દસ વર્ષ પહેલાંની વારાણસીની ઘટના યાદ આવી. સર્પ-હૃદયે સાહસને પસંદ કર્યો હતો કારણ કે તેનામાં રક્ષણ કરવાની ઈચ્છા હતી. તેણે સમયને પસંદ કર્યો કારણ કે તેનું હૃદય શુદ્ધ હતું. તે શક્તિનો નહીં, પણ ઈરાદાનો પ્રતિસાદ આપતું હતું.
"સંધ્યા, ઈઝાબેલ, મને કવર કરો!" આદિત્યએ બૂમ પાડી અને સીધો વેદી તરફ દોડ્યો.
ઓર્ડરના સૈનિકો તેની તરફ ધસ્યા, પણ સંધ્યા અને ઈઝાબેલે તેમને રોકવા માટે પોતાની બધી શક્તિ લગાવી દીધી. આદિત્ય કોઈક રીતે સમય સુધી પહોંચવામાં સફળ રહ્યો.
તેણે સમયને સ્પર્શ કર્યો, તેનું શરીર ઠંડુ પડી રહ્યું હતું. પછી તેણે પોતાનો હાથ સર્પ-હૃદય પર મૂક્યો. તે લગભગ નિર્જીવ હતું.
"મૂર્ખ!" વોલ્કોવ હસ્યો. "તમે હવે કંઈ નથી કરી શકતા. શક્તિનો પ્રવાહ ઉલટાવી ન શકાય."
આદિત્યએ તેની અવગણના કરી. તેણે આંખો બંધ કરી. તેણે લડવાનો વિચાર ન કર્યો. તેણે જીતવાનો વિચાર ન કર્યો. તેણે ફક્ત એક જ વિચાર પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કર્યું - એક પિતાનો તેના પુત્ર માટેનો નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ. તેણે પોતાની બધી લાગણીઓ, પોતાના પુત્રને બચાવવાની તીવ્ર ઈચ્છા, એ સ્પર્શમાં રેડી દીધી. તેણે સર્પ-હૃદયને વિનંતી કરી, એક યોદ્ધા તરીકે નહીં, પણ એક પિતા તરીકે.
એક ક્ષણ માટે, કંઈ ન થયું.
અને પછી, સર્પ-હૃદયે પ્રતિસાદ આપ્યો.
તેમાંથી કાળાશ ગાયબ થવા લાગી. એક નાનો, લાલ ધબકાર શરૂ થયો. ધીમો, પણ મક્કમ. તેણે વોલ્કોવની શક્તિને નકારી દીધી. તેણે બળજબરીથી ખેંચાતી ઊર્જાને બદલે સ્વેચ્છાએ આપવામાં આવેલા પ્રેમને પસંદ કર્યો.
ઊર્જાનો પ્રવાહ અચાનક ઉલટાયો. કાળો સૂરજ અસ્થિર થવા લાગ્યો. તે હવે ઊર્જા ખેંચી રહ્યો નહોતો, તે તેને પાછી ફેંકી રહ્યો હતો.
"ના! આ અશક્ય છે!" વોલ્કોવ ગભરાઈને બૂમ પાડ્યો.
સર્પ-હૃદય સંપૂર્ણપણે તેજસ્વી લાલ રંગમાં ઝળહળી ઉઠ્યું. તેમાંથી એક શક્તિશાળી વિસ્ફોટ થયો - પ્રકાશનો, અવાજનો નહીં. આ વિસ્ફોટ વિનાશક નહોતો, પણ શુદ્ધિકરણ કરનારો હતો. તેણે સમગ્ર હોલમાં ફરી વળેલી નકારાત્મક ઉર્જાને સાફ કરી નાખી. ઓર્ડરના સભ્યો વેદનાથી ચીસો પાડીને નીચે પડી ગયા, કારણ કે તેમની શક્તિનો સ્ત્રોત જ નાશ પામ્યો હતો.
કાળો સૂરજ એક ક્ષણમાં સંકોચાઈને અદૃશ્ય થઈ ગયો. વોલ્કોવ, જે સીધો તેની નીચે ઊભો હતો, તે શક્તિના પ્રતિ-પ્રવાહને સહન ન કરી શક્યો. તે વેદનાથી ચીસ પાડીને જમીન પર પટકાયો, તેની શક્તિ અને જીવનશક્તિ એક ક્ષણમાં છીનવાઈ ગઈ.
હોલમાં ફરીથી શાંતિ છવાઈ ગઈ. માત્ર થાકેલા શ્વાસોચ્છવાસનો અવાજ સંભળાતો હતો.
સમયે ધીમેથી આંખો ખોલી. તેના હાથમાં રહેલું સર્પ-હૃદય ફરીથી શાંત અને લાલ રંગનું હતું. તે સુરક્ષિત હતું. સમય સુરક્ષિત હતો.
આદિત્ય અને સંધ્યા તેને વળગી પડ્યા. ઈઝાબેલ તેમની પાસે આવી, તેની આંખોમાં આદર અને આશ્ચર્ય હતું.
"તમે કરી બતાવ્યું," તેણે કહ્યું. "તમે બળથી નહીં, પણ પ્રેમથી જીત્યા."
તે જ ક્ષણે, બેસિલિકાના મુખ્ય દરવાજા ધડાકા સાથે ખુલ્યા. ડઝનેક સશસ્ત્ર કમાન્ડો અંદર ધસી આવ્યા. તેમની આગેવાની એક યુવાન, ઊંચો, આત્મવિશ્વાસુ ચહેરો કરી રહ્યો હતો. તેની આંખો તેના પિતા જેવી જ તીક્ષ્ણ હતી.
"થોડો મોડો પડ્યો, પપ્પા?" સાહસે સ્મિત સાથે કહ્યું. તેની પાછળ ASI અને ફ્રેન્ચ અધિકારીઓની ટીમ હતી. "અલ-ખાર્ગામાં તમારો મેસેજ મળ્યો હતો. મારે થોડો રસ્તો બદલવો પડ્યો."
રોય પરિવાર ફરી એકવાર સાથે હતો. યુદ્ધ સમાપ્ત થયું હતું. પેરિસનું આહ્વાન પૂર્ણ થયું હતું.
ઉપસંહાર
થોડા દિવસો પછી, સીન નદીના કિનારે, રોય પરિવાર શાંતિથી બેઠો હતો. ઓર્ડર ઓફ ધ બ્લેક સનનો અંત આવી ગયો હતો. વોલ્કોવ અને તેના સભ્યો હવે ફ્રેન્ચ સત્તાવાળાઓની કસ્ટડીમાં હતા.
સર્પ-હૃદય સમયના હાથમાં હતું. તે હવે કોઈ ખતરનાક વસ્તુ નહોતી, પણ એક શાંત સાથી જેવું લાગતું હતું.
"હવે આનું શું કરીશું?" આદિત્યએ પૂછ્યું.
"તે તેની જગ્યાએ જ છે," સાહસે કહ્યું, સમયના માથા પર હાથ ફેરવતા. "તેણે પોતાનો રક્ષક પસંદ કર્યો છે. આપણે તેને સુરક્ષિત રાખીશું. સાથે મળીને."
સમયે સર્પ-હૃદય સામે જોયું અને પછી પોતાની ડ્રોઈંગ બુકમાં એક ચિત્ર દોરવાનું શરૂ કર્યું. તે કોઈ કાલ્પનિક દુનિયાનું ચિત્ર નહોતું. તે તેના પરિવારનું ચિત્ર હતું - તેના માતા-પિતા, તેનો મોટો ભાઈ, અને તેમના બધાની વચ્ચે, એક નાનું, ધબકતું લાલ હૃદય.
તેમણે એક ચક્રવ્યૂહનો અંત આણ્યો હતો. પણ ભાગ્યના ચક્રો ક્યારેય સંપૂર્ણપણે અટકતા નથી. સર્પ-હૃદયની વાર્તામાં એક નવો અધ્યાય શરૂ થયો હતો - એક એવો અધ્યાય જ્યાં શક્તિનો અર્થ માત્ર ઇતિહાસ બદલવાનો નહોતો, પણ પરિવારને સાથે રાખવાનો પણ હતો. અને સમય, જેણે ક્યારેય સાહસની કલ્પના નહોતી કરી, તે હવે જાણતો હતો કે સૌથી મોટું સાહસ પોતાના પ્રિયજનોની રક્ષા કરવામાં છે.
(ક્રમશઃ)
