સમજદારીના આ ચોકઠામાં, પ્રેમ ક્યાંય સમાતો નથી,
હિસાબ માંડીને બેસું તો, એનો મેળ ક્યાંય ખાતો નથી.
મેં પ્રયત્ન તો કીધો બહુ, આ દિલને રોકી રાખવાનો,
તર્કની કોઈ દીવાલોથી, આ શ્વાસ તો રોકાતો નથી.
બધા કહે છે કે પ્રેમમાં તો, સાવ ખોવાઈ જવું પડે છે.
દુનિયાની નજરમાં થોડું, પાગલ થઈ ફરવું જવું પડે છે.
મનની મારી જૂની આદત છે, પળેપળ સંભાળીને રહેવાની,
ખબર નથી કે હોશ ખોઈને, કઈ રીતે જીવી જવું પડે!
હું મલાજો પાળું મર્યાદાનો, ને દુનિયા વહેણ વહાવે છે,
તું હસતાં મુખડે આવીને, મને જીવતાં રોજ શિખવાડે છે.
એક ડર છે કે હું તૂટી જઈશ, જો હદથી વધુ વહી જઈશ,
તારા પ્રેમની આ ગહનતા, મને પળેપળ અકળાવે છે.
વચ્ચે લટકેલી આ સફરમાં, ચાલને એક રસ્તો નવો કરીએ,
ન હું સાવ પાગલ બનું, ન તું બહુ સમજદારીની વાતો કર.
હું થોડી વહી જાઉં તારામાં, તું થોડોક સમજી જા મને,
આ અધૂરા અહેસાસને જ, ચાલને આખી જિંદગી કરીએ.
