**મુસાફિરની ખાલી આંગળીઓ**(અછાંદસ કાવ્ય)
ખુલ્લા દરવાજા વચ્ચે ઊભા રહીને વિચારું છું...
કે સાલી આ જિંદગી કેવી અજીબ છે!
જ્યારે આવ્યા ત્યારે મુઠ્ઠીઓ વળેલી હતી,
જાણે આખી સૃષ્ટિને આંખમાં ભરી લેવી હતી!
પછી શરૂ થઈ એક આંધળી દોડ...
આ મારું, આ તારું, આ બધું જ મારું!
એ 'બધું' મેળવવા માટે આપણે કેટલું લડ્યા?
સંબંધો સામે, સમય સામે, અને ખુદ આપણી સામે જ.
મોહના આલીશાન મહેલો ચણ્યા,
ઈચ્છાઓની તિજોરીઓ અડધી રાત સુધી ભરી,
પણ જુઓ તો ખરા...
સમયનો સૂરજ જ્યારે આથમવા આવ્યો,
ત્યારે એ જ કમાયેલું બધું પાછળ છૂટી ગયું.
ખુલ્લા બારણેથી ખાલી હાથે નીકળી પડ્યો છે એ માણસ,
જેણે આખી જિંદગી 'બધું' પકડી રાખવા મથામણ કરી હતી.
હવે નથી કોઈ ભાર પીઠ પર, કે નથી કોઈ પસ્તાવો આંખમાં,
બસ એક ગંભીર શાંતિ છે.
જ્યારે બધું જ છોડીને વહેતા થવાનું સમજાઈ ગયું,
ત્યારે જિંદગીનો અસલી મર્મ જાણી ગયો 'સ્વયમ્'ભૂ',"
કે કશું જ લીધા વગર આવવું,
અને બધું જ અહીં મૂકીને હસતા મુખે વિદાય થઈ જવું...
એ જ તો આ અજીબ જિંદગીનો સૌથી સુંદર અંત છે!
અશ્વિન રાઠોડ____"સ્વયમ્'ભૂ',"
