कागदाची कहाणी
मी कागद आहे...
पांढरा आहे, शांत आहे,
पण माझ्या या शांततेच्या आत
हजारो आवाज दडलेले आहेत,
हजारो मनांच्या कथा
माझ्या अंगावर उमटलेल्या आहेत.
एकेकाळी मी होतो
एका हिरव्यागार झाडाच्या फांदीवर.
वारा आला की
फांदीसोबत डोलायचो,
पावसाच्या थेंबांशी
मनमोकळ्या गप्पा मारायचो,
आणि सूर्याची किरणे पडली की
हिरव्या पानांतून
सोन्यासारखा चमकायचो.
माझ्या शिरांमध्ये हिरवळ होती,
माझ्या श्वासात जंगलाचा सुगंध होता,
माझ्या सावलीत
थकलेला प्रवासी
दोन क्षण विसावा घ्यायचा.
पण एक दिवस
माझ्या आयुष्याची दिशा बदलली.
मी झाडापासून वेगळा झालो,
तुकडे तुकडे झालो,
पाण्यात मिसळलो,
यंत्रांमधून प्रवास केला,
आणि एका दिवशी
माझा नव्याने जन्म झाला...
मी कागद झालो.
माझा रंग पांढरा होता,
पण माझ्या आयुष्यात
असंख्य रंग दडलेले होते.
कुणीतरी माझ्यावर
पहिल्यांदा आपले नाव लिहिले.
कुणीतरी
प्रेमाचा पहिला शब्द लिहिला.
एका छोट्या मुलाने
माझ्यावर अक्षरे गिरवत गिरवत
आपल्या भविष्याची
पहिली पायरी चढली.
एका आईने
आपल्या मुलासाठी
माझ्यावर आशीर्वाद लिहिला.
एका वडिलांनी
दूर असलेल्या मुलीला लिहिले—
“नेहमी आनंदी राहा.”
एका प्रियकराने
थरथरत्या हातांनी लिहिले—
“मी तुला कधीच विसरणार नाही.”
मी काहीच बोललो नाही,
फक्त त्या प्रत्येक शब्दाला
माझ्या हृदयात जपून ठेवले.
कधी मी पुस्तक झालो,
कधी कविता,
कधी कथा,
कधी एखाद्याचे स्वप्न.
कुणीतरी माझ्यावर
आपले भविष्य लिहिले,
तर कुणीतरी
आपल्या भूतकाळाचे अश्रू
माझ्यावर सांडले.
मी विद्यार्थ्यांच्या
परीक्षेच्या वह्या पाहिल्या,
लेखकांच्या जागून काढलेल्या रात्री पाहिल्या,
कवींच्या अपूर्ण ओळी पाहिल्या,
आणि सैनिकांच्या पत्रांमध्ये
घरच्या मातीचा सुगंध अनुभवला.
मी तेही पाहिले
जे माणूस जगापासून लपवतो.
लोक म्हणतात
मी निर्जीव आहे.
पण मला माहीत आहे—
प्रत्येक लिहिलेल्या शब्दाला
एक हृदय असते.
माझ्यावर लिहिलेली
एक छोटीशी ओळसुद्धा
कुणाचे संपूर्ण आयुष्य
बदलू शकते.
एक छोटीशी सही
कुणाचे भविष्य ठरवू शकते.
एक पत्र
दूर गेलेल्या दोन हृदयांना
पुन्हा जवळ आणू शकते.
आणि एक कविता
तुटलेल्या मनात
पुन्हा आशेची पहाट
उगवू शकते.
पण माझी कहाणी
नेहमीच सुंदर नव्हती.
कधी मला फाडून टाकले गेले,
कधी जाळून टाकले गेले,
कधी कचऱ्याच्या ढिगात
फेकून दिले गेले.
ज्यावर कधीकाळी
कुणाची सर्वात मौल्यवान भावना
लिहिली गेली होती,
तोच मी
एका दिवसात
“निरुपयोगी” ठरलो.
तेव्हा मला जाणवले—
माणूस अनेकदा
एखाद्या गोष्टीची किंमत
ती जवळ असताना
समजून घेत नाही.
तरीही
माझी कोणतीही तक्रार नाही.
कारण माझ्या आयुष्याचे ध्येय
फक्त जिवंत राहणे नाही.
माझे ध्येय आहे—
कुणाच्या तरी हृदयात
एक सत्य सोडून जाणे.
मी नष्ट झालो,
माझे अक्षर पुसले गेले,
माझा रंग पिवळा पडला,
तरीही जर
माझ्यावर लिहिलेला
एकही शब्द
कुणाच्या हृदयात जिवंत राहिला,
तर...
मी अजूनही जिवंत आहे.
मी कागद आहे.
माझी सुरुवात
एका झाडापासून झाली,
पण माझे खरे गंतव्य
माणसाचे हृदय आहे.
मला वाकवू शकता,
मला फाडू शकता,
मला जाळू शकता—
पण जर मी
कुणाच्या मनातील सत्य
एकदा माझ्या अंगावर
जपून ठेवले असेल,
तर माझी कहाणी
माझ्या अस्तित्वानंतरही
कुठेतरी
श्वास घेत राहील.
कारण...
कागद म्हणजे
फक्त कागद नसतो.
कधी तो
कुणाची आठवण असतो,
कधी कुणाचे प्रेम,
कधी कुणाची प्रार्थना,
कधी कुणाचे शेवटचे पत्र,
आणि कधी...
एखाद्या अनोळखी माणसाच्या हातात
जन्म घेणारे
एक नवे जग असते.
