ગઝલ: "પંથ ભૂલ્યો પડછાયો"
કેમ તોડ્યો તેં નાતો માટી ને મેઘધનુ સાથે,
અહમ્ ના રણ માં શોધે છે તું જળ પોતાની વાટે?
સૂર્ય તો રોજ ઊગે છે નિજ કર્તવ્ય નિભાવવા,
તું કેમ ઢળ્યો અંધારે, છોડીને કુદરતની ઘાટે?
બીજ વાવે ધરા મૂંગી, ફળ આપે ઋતુ આવ્યે,
તું કેમ ફળ માંગે પહેલાં, કર્મ વિના હાથ લંબાવે?
નદી વહે સમંદર ભણી, નામ ભૂંસી દેવા કાજે,
તું કેમ તળાવ બની બેઠો, "હું" ના કાંઠા બાંધી આજે?
પવન પૂછે છે કાનમાં, ક્યાં ખોવાયો તું સંગાથે?
જવાબ દે છે ખાલી ખીસ્સા, ભરી લીધાં અહમ્ ના નાણે.
જે દીવો બીજાને કાજે બળે એ જ અજવાળું પામે,
તું કેમ તેલ બચાવે છે, બુઝાવી દીધી છે જાતે?
'સ્વયમ્'ભૂ' નામ ધર્યું તેં પણ ભૂલી ગયો તું ભૂ ને,
આકાશ આંબવા દોડ્યો, પગ તળે કચડી ધરતી ને.
હવે તો પાછો વળ 'સ્વયમ્'ભૂ', પડછાયો પૂછે છે તારો,
સત્યાર્થ એક જ છે જીવનનો: મટી જવું બીજાના સહારે.
અશ્વિન રાઠોડ "સ્વયમ્'ભૂ"
