என் சுவாசக் கூட்டின் சுடரே!"
மண்ணின் மணம் வீசும் என் கிராமத்து தேவதையே,
உன் கொலுசு ஓசையில்தான் என் விடியலே பிறக்குது.
ஆலமரத்து நிழலாய் நீ என்னைத் தழுவக் காத்திருக்கிறேன்,
உன் ஒற்றைப் பார்வையில் என் உலகமே அடங்கிப்போகுது.
வயல்வெளி வரப்பில் நீ நடந்து வரும் அழகைக் கண்டால்,
மடை திறந்த வெள்ளமாய் என் காதல் கரைபுரளுது.
தாமரை பூத்த குளமாய் உன் கண்கள் என்னை ஈர்க்க,
தறிகெட்டு ஓடும் காற்றாய் உன்னைச் சுற்றுகிறேன் நான்.
மார்கழிப் பனித்துளியாய் என் மனதை நனைக்கிறாய்,
மாலை நேரத்துத் தென்றலாய் வந்து வருடிச் செல்கிறாய்.
நூறு ஜென்மம் எடுத்தாலும் உன் நிழலாகவே இருப்பேன்,
உன் புன்னகை ஒன்றே என் வாழ்வின் பெரும் பொக்கிஷம்.
மழை மேகம் கண்ட மயிலாய் நீ ஆடும் போது,
என் இதயத் துடிப்பில் புது ராகம் ஒன்று பிறக்குது.
வேப்பமரத்துக் காற்றும் உன்னைத் தொட்டு வந்தால் - அது
சந்தனக் குழம்பாய் என் மேனியில் குளுமை தருது.
ஊர் திருவிழா கூட்டத்தில் உன்னைத் தொலைத்து விடாமல்,
உன் கைவிரல் பிடித்துக் காலமெல்லாம் நடக்க ஆசை.
பொட்டு வைத்த உன் நெற்றியில் என் உலகம் தெரியுது,
விட்டுப் பிரியாத உயிராக உன்னோடு கலக்கத் துடிக்கிறேன்.
வாடிவாசல் காளையாய் அடங்காத என் திமிரையும்,
உன் ஒற்றைப் புன்னகையில் அடக்கி விட்டாய் பெண்ணே.
வாழ்வின் இறுதி வரை உன் மடியில் நான் உறங்க வேண்டும்,
சாவே வந்தாலும் உன்னோடு மடிய வரம் வேண்டும்!
