साया आणि सावली
सांजवेळच्या वाऱ्यात
गवतांच्या कुशीत घुसतांना
तुझे स्मित माझ्या मनात
जणू पाण्यावर पडलेले प्रकाशरंग.
रस्त्यावरची माती
माझ्या पायांत दाबली जात असते,
तुझ्या आठवणींचा वास घेऊन
जणू काळजाचं एक घर उभं राहतं.
घरी पोचताना,
दिव्यांच्या हलक्या प्रकाशात
तुझा शब्द अजून गुंजत राहतो,
जणू सावलीने साया शोधली आहे.
आणि मी फक्त उभा राहतो
त्या शांत क्षणात,
जिथे न शब्द आहेत, न वेळ,
फक्त तू आणि मी —
आणि मातीची, वाऱ्याची, प्रकाशाची गंधभरीक चुप
