वाढत्या काळात, गावाचे रस्ते शहरांच्या गोंधळात मिसळत जातात, पण माणूस अजूनही आपला आत्मा जपतो. जिथे शेतात काम करणारा व्यक्ती आणि घरातल्या स्त्रीच्या हातात जीवनाच्या गाठी घालणारे काम दिसते, तिथे आपली ओळख कायम राहते. प्रत्येक क्षण, प्रत्येक श्रम, आणि प्रत्येक थकवा ह्या ओळखीला अधिक घट्ट करतो.
गावातील प्रत्येक घरात कथा आहेत – गायींच्या दुधातल्या थेंबांतून, अंगणातल्या झाडांवरून, रस्त्यावरच्या वाऱ्यातून. पण त्या कथा नेहमी ऐकल्या जात नाहीत. मुलं शहरात जातात, स्वप्न घेऊन जातात, आणि गावातील माणूस आपली ओळख, आपली माती, आपली साधी जीवनशैली जपण्याचा प्रयत्न करतो. हे संघर्ष त्याच्या जीवनाचा अविभाज्य भाग बनतो.
मनुष्य आणि मातीची नाळ अशीच असते – एकमेकांवर अवलंबून, एकमेकांना ओळखत, आणि एकमेकांसाठी टिकत. गावातला संघर्ष, ओळख, आणि माणसाचे सामर्थ्य ह्या साऱ्या गोष्टी एका शांत पण खोल स्वरूपात त्याच्या हृदयात दडलेल्या असतात. प्रत्येक सकाळी नवीन संघर्षाला सामोरे जाताना, तो माणूस आपल्या अस्तित्वाचा अर्थ शोधतो – मातीमध्ये, हसण्यात, आणि आपल्या ओळखीच्या सांगण्यात.
