પ્રેમ સ્વરૂપ રાધાકૃષ્ણ
યમુના કાંઠે ઊભો શ્યામ, આંખોમાં માફી ભરી
રાધા મૌન રહી ગઈ, વ્યથા હૃદયમાં ઉતરી
મુરલી મૂકીને કૃષ્ણ બોલ્યો, શબ્દોમાં સ્નેહ ધરી
દેવ હોવા છતાં માનવ છું, ભૂલ મારી સ્વીકારી
રાધા કહે, તું જાણે છે,મારે મન તો તું જ શ્વાસ છે
તારી ઉપેક્ષા ક્ષણભરમાં, દિલને બહુ દુખ આપે છે
કૃષ્ણ કહે, તારો રોષ પણ, મને પ્રિય લાગે છે
કારણ કે એમાં પ્રેમ છે, એમાં સાચો નાતો છે
આ સાંભળી રાધાની આંખે, આંસુ શાંત વહ્યા
ગુસ્સો ઓગળી ગયો ધીમે, પ્રેમે સ્થાન લીધા
બન્ને હૃદય એક તાલમાં, ધબકારા જોડાયા
વિશ્વાસની નરમ છાંયે, બધા વાદળ હટ્યા
જ્યાં માનવ પ્રેમ પૂર્ણ થયો, ત્યાં દિવ્યતા જાગી
રાધા પ્રેમ બની ઊભી રહી, કૃષ્ણ ઓળખ પામી
બે શરીર, એક આત્મા થઈ, પ્રેમે સ્વરૂપ લીધું
એ ક્ષણે રાધા–કૃષ્ણ બની, જગને અર્થ દીધું
