નાનકડી એવી વાર્તા છે.
*સાંજના સમયે ૨૨-૨૩ વરસનો એક છોકરો ચપ્પલની દુકાનમાં જાય છે,*
એના પગમાં લેધરના બુટ હતા, એ પણ એકદમ ચકાચક પોલિશ કરેલા...
*દુકાનદાર :-*
"શું મદદ કરું આપને ?"
છોકરો :-
*"મારી માં માટે ચપ્પલ જોઈએ છે, સારા અને ટકાઉ આપજો..."*
દુકાનદાર :-
*"એમના પગનું માપ ?"*
છોકરાએ વોલેટ બહાર કાઢી, એમાંથી ચાર ગડી કરેલ એક કાગળ કાઢ્યો. એ કાગળ પર પેનથી બે પગલાં દોર્યા હતા.
દુકાનદાર :-
*"અરે મને પગના માપનો નંબર આપત તોય ચાલત...!"*
એ છોકરો એકદમ નરમ અવાજે બોલ્યો :-
"'શેનું માપ આપું સાહેબ ?
*મારી માં એ આખી જિંદગીમાં ક્યારેય ચપ્પલ પહેર્યા નથી. મારી માં શેરડી તોડવાવાળી મજૂર હતી.*
કાંટામાં કયાંય પણ જાતી.
*વગર ચપ્પલે ઢોર હમાલી*
*અને મહેનત કરી મને ભણાવ્યો.*
હું ભણ્યો અને નોકરીએ લાગ્યો.
આજે પહેલો પગાર મળ્યો.
દિવાળીમાં ગામડે જાઉં છું.
'માં' માટે શું લઈ જાઉં એ પ્રશ્ન જ સતાવતો...
*મારા કેટલા વર્ષોનું સપનું હતું કે મારા પહેલા પગારમાંથી માં માટે હું ચપ્પલ લઈશ.*
દુકાનદારે સારાં અને ટકાઉ ચપ્પલ દેખાડ્યા અને કીધું આઠસો રૂપિયાના છે,
છોકરાએ કીધું ચાલશે...
દુકાનદાર :-
"ખાલી પૂછું છું કે કેટલો પગાર છે તારો ? ચપ્પલ મોંઘા નહિ પડે ?"
છોકરો :-
"હમણાં તો બાર હજાર છે, રહેવાનું,ખાવાનું થઈને સાત-આઠ હજાર ખર્ચો થાય. બે-ત્રણ હજાર માં ને મોકલાવું છુ..."
દુકાનદારે બોક્સ પેક કર્યું
છોકરાએ પૈસા આપ્યા અને બહુજ ખુશ થઈને બહાર નીકળ્યો.
મોંઘું તો શું ? પણ...
*એ ચપ્પલની કોઈ કિંમત થાય એમજ નોહતી...*
પણ દુકાનદારના મનમાં કંઈક વિચાર આવ્યો
છોકરાને અવાજ આપ્યો અને ઉભુ રેહવાનું કહ્યુ...
દુકાનદારે બીજું એક બોક્સ છોકરાના હાથમાં આપ્યું અને દુકાનદાર બોલ્યો
*'આ ચપ્પલ માં ને કહેજે કે તારા ભાઈ તરફથી ભેટ છે'.*
પહેલા ચપ્પલ ખરાબ થઈ જાય, તો બીજા વાપરવાના.
*તારી માં ને કહેજે કે હવે વગર ચપ્પલ નહીં ફરવાનું અને આ ભેટ માટે ના પણ નથી કહેવાની..."*
દુકાનદાર અને એ છોકરાના એમ બન્નેની આંખોમાં પાણી ભરાય ગયા.
દુકાનદાર :-
*"શું નામ છે તારી મા નું ?"*
છોકરો લક્ષ્મી એટલું જ બોલ્યો.
દુકાનદાર તરત જ બોલ્યો,
*"મારા જય શ્રીકૃષ્ણ કહેજે એમને.*
અને એક વસ્તુ આપીશ મને ?
*પગલાં દોરેલો પેલો કાગળ જોઇયે છે મને."*
એ છોકરો પેલો કાગળ દુકાનદારના હાથમાં દઈને ખુશ થઈ નીકળી ગયો.
*ગડીદાર કાગળ દુકાનદારે તેને ફ્રેમમાં ગોઠવી દુકાનની દીવાલ પર સરસ સેટ કરી દીધો..*
દુકાનદારની દીકરીએ ફ્રેમ જોઈને પૂછ્યું :-
"બાપુજી આ શું છે...?"
દુકાનદારે એક લાંબો શ્વાસ લીધો અને દીકરીને બોલ્યો :-
*" લક્ષ્મીનાં પગલાં છે બેટા...*
એક સાચા ભક્તે દોરેલા છે...
*આનાથી બરકત મળે ધંધામાં...*
દીકરીએ અને દુકાનદારે એ પગલાને ભાવભક્તિ સાથે નમન કર્યું...!
લવ યુ ઝીંદગી
લેખક
અજ્ઞાત...
પણ સુંદર વાર્તા છે... *પ્રત્યેક સંતાનો માટે માતા પિતા એ આવો જ અને આટલો જ ભોગ દીધો હોય છે,*
બસ સંતાનોએ આ વાતને સમજવાની જ જરૂર છે..
सर्वे भवन्तु सुखिनः - सर्वे सन्तु निरामयाः ।
