ભાગ - 2
પત્રકાર એક એવી કારકીર્દી જેની હંમેશા ઉપેક્ષા જ થાય છે
તેનો જવાબ છે ના
પત્રકારોને પણ સમાચાર શોધવાની મહેનત કરવી પડે છે. તેમને પણ જીવના જોખમે હોસ્ટિપલમાં જવું પડે છે, રેડઝોન વિસ્તારમાં ફરવું પડે છે. લોકોને મળવું પડે છે. કેમેરામેન તો કદાચ પણ સોશિયલ ડિસ્ટસિંગનું પાલન કરી શકતા હશે, પરંતુ માઇક લઇને ફરતા પત્રકારોએ તો વ્યક્તિની નજીક જ ઊભા રહેવાનું હોય છે. પત્રકાર પ્રિન્ટના હોય કે પછી ચેનલના હોય બધાની વેદનાઓ તો એક સરખી જ હોય છે. સવારથી ઘરેથી ટિફિન લઇને નિકળ્યા પછી ક્યારે ઘરે પહોંચીશું તેની ખબર હોતી નથી. ઘરે ગયા પછી ફરી નહીં જ નિકળવું પડે તેની ખબર હોતી નથી. પહેલા કહ્યું તેમ, પત્રકારોને ના દિવસ જોવાનો હોય છે ના રાત, ના પરિવાર ના મિત્રો, ના વાર ન તહેવાર. તેમ છતાં અમે અમારી ફરજ નિભાવી સમાજ પ્રત્યેની અમારી ફરજ નિભાવતા જ રહીએ છીએ.
કોરોનાની મહામારીમાં બીક તો અમને પણ લાગે છે. પરંતુ અમારો પત્રકારત્વનો ધર્મ અમને ઘરે બેસવા દેતો નથી માટે જ ગમે તેટલી બીક લાગે પણ નોકરી તો કરીએ જ છીએ. ઘરેથી નિકળતા પત્ની કે પછી બાળક ઘણી સલાહ આપે છે. તે બધી જ સાંભળીએ છીએ અને તેનું પાલન કરવાનો પ્રયાસ પણ કરીએ છીએ. તેમ છતાં રાતે ઘરે જઇએ ત્યારે બાળક દોડીને નજીક આવે તો તેનાથી દૂર ભાગીએ છીએ. પત્ની નજીક આવે તો તેને પણ અડકવાની ના પાડવી પડે છે. કદાચ વાઇરસ આવી ગયો હોય તો માટે જ ઘરમાં જઇ સીધા જ પહેરેલા કપડે પાણી નાંખી નાહવું પડે છે. પછી જ બીજી વાત.... કારણ કે અમને પણ અમારો પરિવાર તેટલો જ વ્હાલો છે જેટલો તમને છે.
બાકી બધા ફિલ્ડની જેમ અમારા પત્રકારત્વમાં પણ અનેક બહેનો, માતાઓ, ભાભી, પત્નીઓ ફરજ બજાવે છે. તે પણ આજની કપરી પરિસ્થિતીમાં પોતાની ફરજ પ્રત્યે એક પિતા, ભાઇ અને પતિ જેટલી જ નિષ્ટા રાખે છે. જેમને એક પત્રકાર તરીકે મારા કોટી કોટી વંદન.....
મિત્રો એક પત્રકારના જીવનની વ્યથા વ્યક્ત નથી કરતો માત્ર હકીકત જણાવી રહ્યો છું. હાલની પરિસ્થિતીમાં ડોક્ટર્સ, પેરામેડિક સ્ટાફ અને પોલીસ જવાનો માટે આપ જેટલું કરો તેટલું ઓછું છે, પરંતુ તેની સામે પત્રકાર માટે કંઇ ન કરો તો કઇ નહીં પરંતુ તેની ઉપેક્ષા ન કરી ઘર આંગણે આવેને તો એક ચ્હા પિવડાવી દેજો. કારણે કે પત્રકારોને જેટલો પ્રેમ પોતાની પેન કે માઇક અને કેમેરાથી હોય છે તેટલો જ પ્રેમ ચ્હાથી હોય છે. માટે તેમનો આભાર ન માનો તો કંઇ નહીં પણ ચ્હા પીવડાવશો તો તે તમારો આભાર જરૂર માનશે.
બાકી આપ મારા મિત્રો છો અને રહેવાનો જ છો ત્યારે એક પત્રકારનો આભાર ન માનો તો વાંધો નહીં પણ ઉપેક્ષા ન કરતાં તેટલી જ આશા સાથે મારી વાતને વિનમું છું.
આભાર
