'દીવો'.... રાષ્ટ્રભક્તિ નો...
આકારમાં હું નાનો,
દિવ્યતા માં હું કૃષ્ણ કાનો.
ઇન્દ્રધનુષ સમ , નયનરમ્ય તેજોવલય ,
અલૌકિક મારી ઊર્જા, હું પણ 'હિમાલય' .
જેટલાં માણસ , એટલાં મારાં નામ ,
બધાની હાજરી પુરું, ભજે કૃષ્ણ કે રામ .
અજરામર વ્યક્તિત્વ મારું, અતિપ્રાચીન અસ્તિત્ત્વ નો સાક્ષી ,
ફેલાવું સકારાત્મકતા ની ફોરમ ,અંધકારને ભક્ષી .
'પ્રધાન સેવક' નો ઉદ્દેશ પવિત્ર , દેશ કાજે 'દીવો' એકતાનું પ્રતિક,
'માણસાઈના દીવા' પ્રગટાવો , નાસ્તિક હોવ કે આસ્તિક.
પ્રથમ સોપાન માં થાળી-તાળી, શંખ અને ઘંટારવ નો કર્યો 'ત્રિપુંડ' ,
બીજો આવ્યો અવસર જ્યારે , સર્જાયો દીવા નાં સાગરનો પ્રભાપુંજ .
આધ્યાત્મિક બળ નાં દીપક સમા , ગીતા અને માનસ,
રાષ્ટ્રીય એકતા ની મશાલ ધરી , ઊમટ્યું દેશનું જનમાનસ .
આબાલવૃદ્ધ સહુ કોઈ , દેશની રક્ષા કાજે લડવૈયા ,
ધન્ય થયો એ દીવો આજે , આ સેનાનો એ સેનાપતિ .
મુશ્કેલીમાં મૂકાઈ અધ્યાત્મ ભૂમિ , આ ઋષિઓની ભૂમિ ,
દીવડાં નાં તાંતણે રક્ષાસૂત્ર બન્યું , ને ગૂંથવા એને લાગણીની રમઝટ જામી .
મનોબળ અને મક્કમતા જોઈ ,
બાળભૂજા પણ વજ્ર સમાન લાગી ,
ક્ષણભંગુર મટી એ , બન્યો આજે 'અખંડ દીવો' ,
માતૃભૂમિ ભક્તિનાં એ દીવાને , આજે સમગ્ર ભારતની ઉંમર લાગી .
.
.
.
✍🏼.. પંકિલ દેસાઈ
